امیرعباس مروارید | دانشجوی کارشناسی کارگردانی تلویزیون – دانشگاه صداوسیما
زمان لازم برای مطالعه: 3 دقیقه

من، از روزی که هوای هنر به سرم افتاد و مرغ دلم مصمم شد تا جایی بین رسانهها لانه کند، آشفته شده بودم از حرف و حدیثهای مختلف که اتفاقاً از سر دلسوزی بود، اما شاید با فضای واقعی کمی اختلاف داشت.
چشم و دلم ترسیده بود از نقل حالوهوای محافل هنری، ولی بند کفش سفت کرده بودم که هر طور شده در مسیری پا بگذارم که حس میکنم وظیفهام است.
شاید دو، سه سالی بود که تازه دوربین دست گرفته بودم و پای میز تدوین، خیلی از شبهایم سحر شده بود که خودم را در حسینیه پیدا کردم؛ انگار جذبهای من را به آنجا کشانده بود و حالا مبهوت یک استودیوی بزرگ بودم که خیلی حالوهوای متفاوتی با بقیه استودیوها داشت و با تجربههای تلویزیونی قبلیام خیلی فرق میکرد. واقعاً هیئت بود و من وسط حسینیه بودم؛ حسینیهای نه به وسعت ایران، بلکه فراتر؛ حسینیه معلی.
بعد از گذراندن دو فصل حضور مستمر و آشنایی و همکاری با تیم متخصص، با اعتماد کارگردان مخلص و مجاهد برنامه، دکتر سید بشیر حسینی، مسئولیت رسمی در تیم کارگردانی بر عهده گرفتم تا فرآیند اجرای برنامهها را طبق برنامهریزی پیش ببرم؛ از پیشتولید و سفر به نقاط مختلف ایران، برای بازبینی آیینهای مذهبی مختلف تا تولید و بخش گرافیک برنامه و پستولید و تدوین کار که سر وقت به آنتن برسد.
روزهای مختلفی در کنار تیم بزرگ معلی، سپری کردم: زمستانهای سرد در ارتفاعات شهرک شهید محلاتی، شبهای طولانیِ ضبط که بعضی وقتها حتی هفده ساعت هم طول میکشید و سفرهای هیجانانگیز به جاهایی که حتی اسمشان را نشنیده بودم؛ شهر و روستاهایی که آنقدر دورافتاده بودند که نه تنها باند فرودگاه نداشتند، بلکه ایستگاه راهآهن هم نداشتند و مجبور بودیم از نزدیکترین فرودگاه به شهرشان تا مقصد نهایی را با ماشین شخصی برویم.

من بیشتر قصد دارم در این تجربهنگاری، اتمسفر یک پروژه بزرگ و متفاوت را بنویسم؛ پروژهای که همه عوامل زحمتکش، نه به چشم پروژه، که به چشم هیئت به آن نگاه میکنند. به استودیو میگویند حسینیه و کارهایشان را با یک روضه کوتاه شروع میکنند تا برکت در کار جاری شود. ضبط هر کلاکت با زیارت عاشورا و سلام به امام حسین شروع میشود و بنای حسینیه روی تربت مطهر سیدالشهدا علیهالسلام، علم شده است.
این برنامه عوامل ندارد، خادم دارد و هر کس در هر پست و جایگاهی که هست، وظیفهی خود را خدمت به اهلبیت (علیهالسلام) میداند. همین رویکرد، حالوهوای خاصی به این مجموعه بخشیده و باعث شده آدم برای شب و روزهایش و بیخوابیهایش دلتنگ شود؛ برای روضههای شبانه خدام، برای وقتهایی که در کار گره میافتد و وقتش است که تیم دور هم جمع شوند و توسل کنند تا گره از کار باز شود.
من هرچقدر هم که بنویسم، تا آن حالوهوا را نفس نکشید و از نزدیک لمس نکنید، احتمالاً کامل متوجه منظور من نشوید؛ مگر اینکه با حسوحال هیئت مأنوس بوده باشید و جایی گوشه یک حسینیه تا به حال چوبپر دست گرفته باشید.
الگوی کار جمعی متکی به معنویت، با نگاه ایمانی و انگیزه متعالی و هدف مقدس و البته با تکیه به نیروی توسل و توکل، خیلیخیلی میتواند الگوی درست و خوبی برای هر کاری باشد که در حوزه رسانه انجام میدهیم؛ تا نگاه افراد دلسوز به هنر و رسانه هم عوض شود، تا کسی که سرش هوای هنر دارد، دلش از این نترسد که فضای هنر و تلویزیون آلوده به گناه و فسق و فجور است.
به نظرم خوب است که حتی همین پروژههای دانشجوییِ بهظاهر کوچکمان که از لحاظ امکانات با پروژههای الف ویژه سازمان خیلی فاصله دارند را اینطور پیش ببریم تا همیشه در هر کار و پروژهای حواسمان باشد که هدفمان از آن کار و فعالیت جز رضای خدا و اهلبیت علیهمالسلام نیست؛ اینطوری حال دلمان هم خیلی بهتر است.
همیشه آرزو داشتم هرجا که هستم زیر پرچم امام حسین باشم و خوشحالم که در تلویزیون هم کار من خادمی امام حسین بوده است؛ ایکاش باقی عمرمان هم در هر پروژه و کاری که هستیم؛ همینطور باشد.
این مطلب در نبض تجربه شماره 33 نشریه نبض دانشگاه صداوسیما منتشر شده است.