انسانهایی که برای شروع یک زندگی بهتر می رفتند ، ولی پایانی برای زندگی آنها بود. آنهایی که زنده می مانند در اردوگاه ها اسکان داده می شوند و دوره ای از آوارگی و بلاتکلیفی شروع می شود و آنهایی که می میرند در گوشه ای از قبرستان آرام می گیرند.
عقاید جدید درباره مهاجرت به توسعه و پیشرفت مربوط میشود. خصوصا در قرن نوزدهم میلادی به ملیتها و کشورهایی با معیارهای مشخص شهروندی پاسپورت و کنترل دائم و مستمر مرزها و حدود و قانون ملیت وجود داشتهاست. شهروندی و تابعیت یک کشور به یک نفر خارجی و بیگانه حق اقامت در آن کشور و منطقه میداد، ولی اقامت بخاطر مهاجرت منوط به شرایط بود که توسط قانون مهاجرت تعیین میشود.