
گاهی شرایط سخت و بسیار دردناک، استرسآور است.تابآوری، کارکرد افراد در بهترین سطح ممکن در هر موقعیت و شرایط خاص است.
در بهترین حالت، هرکسی میتواند تابآوریاش را پرورش دهد و یاد بگیرید که چگونه در هر حمله، قبل از بحران، سطح مقاومت و تابآوریاش را بالا ببرد.
گاهی مشکلات، سبب کشف و شکوفا شدن نقاط قوت ما میشوند، نقاط قوتی که ما از وجودشان آگاهی نداشتهایم، گاهی اوقات به عقب برمیگردیم و از تجربیات دشوار گذشتهمان درسهایی میگیریم و آنها را با هم درمیآمیزیم و نقاط ضعف خود را به نقاط قوتمان تبدیل میکنیم.
تاب آوری می تواند رشد کند و گسترش یابد و بدنبال آن شادی و خوش بینی و حس کنجکاوی افزایش می یابد و نشانه های افسردگی و اضطراب و خشم کاهش پیدا میکند و این خبر بسیارخوبی است از این جهت است که با اطمینان میتوان گفت تابآوری به معنی نبود آسیب نیست چرا که آسیب دیدن نقض تاب آوری بشمار نمی آید.
درست مثل یک چرخه است زیرا متعاقبا در این شرایط و با وجود حس و حال خوبی که در ما ایجاد میشود امید و تاب آوری بیشتر تر موجب می شود.
این یک توالی منطقی است. نگرش شما خیلی مهم است، تلاش کنید ذهنتان را باز نگه دارید و وانمود کنید که مهارتهای تابآوری توانایی حل مشکلات را فوری و بهطور کامل دارند و شما را ناامید نمیکنند.
از سوی دیگر بدبینی میتواند از اینکه ما شانسی به مهارتهایمان بدهیم، جلوگیری کند. زمینهسازی ذهنی کنید با گفتن: «شاید با تمرین، این مهارتها را بهدست آورم و بر مشکلات چیره گردم.» سپس ببینید که چه اتفاقی میافتد.
برای فهم روش تابآوری، مغز را با یک رایانه مقایسه کنید.
سختافزار مغز به تعداد، سلامتی و کارکرد نورونهای مغزی و بافت مغز اشاره دارد و نرمافزار، مهارتهای تاب آوری است.
اگر سختافزار تنبل باشد یعنی سیستم عصبی ما درستکار نکند ، نرمافزار هم بهخوبی کار نمیکند یعنی پردازش داده ها درست اتفاق نمی افتد؛ پس برای تقویتِ سختافزارهای مغزی، مهارتهای تابآوری را بیاموزید. وقتی شما از مغزتان محافظت کنید در واقع از بدن، ذهن و روحتان محافظت کردهاید.
بیشتر افراد نمیدانند که چطور شرطی سازی فیزیکی مغز می تواند عمیقاً روی سلامت روان و کارکردشان تاثیر بگذارد.