این متن زاییده تخیل ذهن نویسنده است...
بالاخره دعوتمو قبول کرد و قرار گذاشتیم. رفتم دنبالش. اولین ثانیه ای که نشست توو ماشین، سطح بالغ بودن و پختگی و خانوم بودنش داشت، دیوونه l میکرد. سنگین، خیلی سنگین. انگار اصلا غریبه نبودیم. انگار اصلا بار اولمون نبود که همو میدیدیم.
نمیدونم چی شده بود ولی اینقدر خوشحال بودیم از دیدن هم، که اصلا نپرسیدیم خب کجا بریم. منم طبق عادتم که همیشه دوست داشتم در یک کافه روباز دنج سر سبز وقت بگذرونم، رفتم کافه هتل کوثر. نمیدونم شاید جای رسمی ای برای خوردن شام نبود، اما جفتمون دوست داشتیم. برای جفتمون غریبه نبود.
نشستیم. روبروی هم، تووی فضای روباز، یک میز دونفره، که سمت چپ من شیشه های سالن روبسته کافه بود، و روبروم هم یک میز و ختم به یک دیوار. اما جلوی اون فضای سبز دراندشتی بود که همیشه من باید اون سمت میشستم. اما بازم برام مهم نبود. محوش شده بودم. شاید اصلا اونم دوست نداشت سمتی که امشب نشسته بود بشینه. شاید اونم ماتش زده بود.
بدون اینکه حتی ثانیه ها را الکی بگذرونیم به بهونه اینکه گارسون بیاد. بدون اینکه راحت لم بدم به صندلیمو پامو بندازم روی پاام. خیره به هم. سر خم شده به سمت شیشه روی میز و چشم توو چشم. گفتش: پدرام یه سوال. گفتم: بپرس.
گفت: چی شد بین اون همه دختر، اون شب، فقط دلت خواست با من آشنا بشی؟! البته اگر فقط منم. با یه لبخند از روی شوخی که ته دلش هیچ نشونه از کنایه و تیکه نبود جمله آخرش گفت. دوس داشتم که هیچی رو پشت زبونش نگه داشت. که صادق، رک و با فهمی که میدونست من درک میکنم حتی شوخی ش هم توو جمله ش گفت.
گفتم: چشمات، قوس زیبای بینی ت، و اون 15 قدمی که پاشدی از روی صندلی ت اومدی تا پیش من و بهم گفتی ساناز همینه که داره میرقصه...
لبخندش... از لبخندش نگم.. از اون لبخندا که خیالتا راحت میکنه. از اونا که بهت اعتماد به نفس میده. از اونا که یعنی فهمیدم چی گفت. درک میکنم. از اوناااا
حالا برگشتا با خیال راحت تکیه داد. ولی من تازه دستمو گذاشتم زیر چونه م تا بیشتر نگاهش کنم.