ثانیه هایی که داره میره، زندگی من جوان، زندگی پدر بازنشسته، و زندگی آینده فرزند من داره میگذره
اینهاست که داره میره، در کشوری که دلارش 25 هزار تومان ه، حقوق کارگرش 100 دلاره و هزینه های زندگی حداقل 400 دلاره
ما داریم جایی زندگی میکنیم، که واقعا امیدی به آینده نداره. یعنی دیگه آرزوی مرگ نمی کنیم، خود مرگ را داریم میبینیم.
جایی دارم زندگی می کنم، که شماره 0098 ش دیگه برای همسایه عراقی مون هم بی ارزش شده. دیگه هرکسی بفهمه از ایرانم حتی با 200 دلار هم حاضر به دادن یک کار به ایرانی نیست.
داریم غرق میشیم
و بالایی ها دارن سر برجام شام و ناهار و بنزین و عشق می دن
خدایا خودت برس