این متن زاییده تخیل ذهن نویسنده است...
میخواستم امشب ننویسم، ولی خوابم نمیبره... فکر میکنم باید همه چیز رو عوض کنم.. هر چی تا الان بوده... اعتقادات... به نظر من خدایی دیگه وجود نداره... واقعا وجود نداره... دیگه اصلا مهم نیست به کی توکل کنی به کی نکنی... اینا رو مینویسم که اگه مثال نقض ش را پیدا کردم بگم اشتباه کردم
صحت جواب نمیده، پورناظری جواب نمیده و ... نمیدونم به کی الان باید مسیج بدم
ابوطالب معلوم نیست داره سر کدوم فصل ها کار میکنه که اینقدر مشغوله که حواسش به ما نیست.
یه عادتی داشتم تا یه اتفاقی به سرانجام نمیرسید، به هیشکی به هیشکی نمیگفتم. اما نتیجه عکس داره میده... یعنی اون موقع هم ک میگی فرقی نمیکنه... چرا دنیا اینجوری شده...
باید خودمو عوض کنم، دنیا درسته
چندشبه دلم میخواد بهت دایرکت بدم، میگم نه.... جلوی خودمو میگیرم که نکنه فکر کنه دارم اصرار میکنم و اذیت بشه... گاهی نمیدونی باید چیکار کنی.... نمیدونی درست و غلط چیه... این میشه بحران... اما توو بحران تنها چیزی که کمکت میکنه، صبوری ه... باید صبر کنی و در یک شرایط آرام راجع به اون مشکل تصمیم درست رو بگیری...
ولی توو بحران نباید زمان رو از دست بدی... در ثانیه باید تصمیم بگیری... اما اون بحران، یک جامعه رو داره نابود میکنه... این بحران فقط منوو... پس من از خودم و از بحرانی که داره نابودم میکنه میگذرم و تصمیم درستو میگیرم
خارج شدم
از ادبیات نوشتاری م خارج شدم... خوب نیستم
اصلا