این متن زاییده تخیل ذهن نویسنده است...
هیچوقت نمیدونی جواب یک سوال چی میشه... هیچوقت. حتی اگر از یک ریاضیدان بپرسی دو به علاوه دو چند میشه، اونم با تردید میگه 4... بعضی وقتا هست دلت میخواد یه کاری کنی و توو مغز ت میگه نه... فکر میکنین اون "نه" از کجا میاد... چون کافیه 3 دقیقه منطقی فکر کنی... که با انجام دادن یک کار قرار نیست جهان نابود بشه. قرار نیست تو بمیری یا قرار نیست توو شهر دار ت بزنن. اون 3 دقیقه فرق بین ماست و اون آدمایی که کلا همیشه دارن با اون 3 دقیقه زندگی می کنن. نگم ما، بگم اونایی که مثل من اینجوری زندگی میکنن.
ساعت 8 و 10 دقیقه صبح به من گفت، ببخشید دیشب خوابم برد. مگه کارش چقدر سنگینه که 11 شب باید بخوااابه... خسته... خسته س. من خودم اصلا هیچ وقت خسته نمیشه... دیوونه میشم از انرژی م... انرژی؟!
اره اگر این انرژی نباشه که کلا میشینم توو پارک مردما می بینم...
منتظرم بخونه... منتظرم دو تا طرحی که با خودش نوشتم هم جوابش بیاد... انتظار
چه دردیه این انتظار... دوس ت ندارم انتظار... انتظار اینکه همیشه pending باشی. اگر اون 3 دقیقه را به جای دل ت بذاری وسط، کلا میشی approved... جالب نیست... میبینی از جمله هام میپرم... تمرکز ندارم... از انتظار متنفرم... از وضعیتی که روی هوا باشی متنفرم... این حالت با اون دایره گرد ه که هی میچرخه فرق داره هاااا