ویرگول
ورودثبت نام
iranianjavaher
iranianjavaherبررسی مقالات حوزه جواهر
iranianjavaher
iranianjavaher
خواندن ۵ دقیقه·۵ سال پیش

مد در دهه1970 (قسمت دوم)

در ایالات متحده ، روند کلی مد به سمت ساده سازی و دامن های بلندتر بود ، اگرچه بسیاری از خانم ها نسبت به طول میانی که احساس می کردند پیر می شوند ، واکنش منفی نشان دادند. از طرف دیگر ، شلوار موافقت یکپارچه را به دست آورد. شلوار جین بیشترین سود را از تبدیل شدن به یک بخش پذیرفته شده در صحنه مد آمریکا در دهه 1970 ، احترام تازه پیدا کرد که ناشی از گنجاندن آنها در مجموعه های تحت عنوان لباس ورزشی است. ستارگان جدید لباسهای آمریکایی بهترین چیزی را که از اروپا آموختند با صنعت عظیم پوشاک آمریکا تطبیق دادند. Calvin Klein و Ralph Lauren کم و بیش همزمان از بی هویتی برخاسته و به مسئله طراحی لباس برای زنان و مردان دنیای جدید پرداختند. طی دهه 1970 دو جنبش مخالف بر ایالات متحده حاکم بودند. از یک طرف ، نگاه متناسب و تک جنسیتی وجود داشت.

از طرف دیگر ، یک سبک روان و بدون ساختار با احساس جذابیت دهه 1930. با نفوذترین طراح آمریکایی در آن زمان ، روی هالستون فاویک (معروف به هالستون) ، به گروه دوم تعلق داشت. کسب مقام مشهور در صحنه نیویورک ، استعداد ویژه او در سازگاری لباس ساخته شده برای اندازه گیری خاص با مفاهیم راحتی ، طبیعی بودن و آرامش بود. او با كفتن ها ، پیراهن های پیراهن دار ، djellabas ، لباس های شیفت فوق العاده سبک و تن پوش هایی که روی شلوارک کوتاه و پا گسترده ای پوشیده شده بود ، او نمادی از آن دوران بود و یک بازدید کننده منظم در اتاق VIP استودیو 54 پس از افتتاح آن در سال 1977 بود . جفری بین ، به دلیل برش های ظریف و پیچیده و استفاده از سیاه و سفید ، ستایش شد ، در طراحی ساده ساده ای که در آن برتری داشت ، در بیشترین موفقیت خود بود.

لباس های کوچک هوشمند و کت و شلوارهای کاملاً برش خورده در جرسی ، پارچه ای و پشمی نقش مهمی در دلسرد کردن زنان آمریکایی از استفاده بیش از حد از لباس ها داشت. بیل بلاس ، که فعالیت خود را در سال 1962 راه اندازی کرد ، عادت به مسافرت در سراسر ایالات متحده را پیدا کرد تا بتواند خواسته های مشتری خود را بشنود. وی که یکی از محبوب ترین طراحان آن زمان بود ، تقریباً در برآوردن خواسته های مشتریانش بسیار موفق بود. سبک و نظم منظم وی به ویژه مورد علاقه زنان تاجر و همسران مدیران ارشد قرار گرفت. Betsey Johnson شروع به طراحی برای بوتیک Paraphernalia کرد. وی با استفاده از پارچه های وینیل و فلزی و تأکید بر ذکاوت ، تخیل و استقلال ، روح بی احترامی بی سابقه ای را در دهه 1970 به نیویورک وارد کرد. در مد رایج ، سبک لباس راک گلم ، که توسط مجریانی راک مانند دیوید بووی و مارک بولان استفاده می شد ، به ویژه در انگلستان بسیار تأثیرگذار بود. طراح الیو فیوروچی ظاهری کاملاً مشابه داشت. بوتیک وی در میلان مواردی از جمله چکمه های لاستیکی با رنگ روشن ، صندل های پلاستیکی دیزی ، خز تقلبی و کت های الهام گرفته از پاپ آرت را می فروخت. در طول دهه 1970 نسل جدیدی از بوتیک های لباس مردانه به وجود آمد و هدف آنها تغییر دکوراسیون ، تشریفات و پایگاه مشتری در یک تجارت سنتی "دشوار" بود. فروش لباس های شیک به مرد جوانی در پایان دهه 1960 هنوز در بسیاری از محافل به معنای زیر سوال بردن مردانگی او بود. شکل ظاهری مردان در دهه 1970 بیش از آنچه در یک قرن کامل تغییر کرده بود تغییر کرد.

بسیاری از طراحان مد که انقلابی در ظاهر مردانه ایجاد کردند ، مدیون بسیاری از نوآوری های خود به Pierre Cardin بودند: شانه های باریک ، خطوط تنگ ، بدون کراوات ، بدون رابط ، لباس های دیگ بخار زیپ ، کت های کمر یا تونیک ، گاهی اوقات بدون پیراهن. لباس کار الهام بخشی از سبک کم رسم تر است ، و طراحان را ترغیب می کند که فراتر از لباس سنتی را نگاه کنند و به عنوان مثال ، از یک جنسیت استفاده کنند یا از عرضه گسترده لباس های دست دوم تحقیق کنند.

گاهی اوقات این نوع لباس پوشیدن مردانه ، که اغلب به عنوان "هیپی" تقبیح می شود ، به عنوان یک نگاه عمدی به رسمیت شناخته می شود. در برخی مواقع دیگر ، به عنوان بخشی از یک حرکت یکپارچهسازی با سیستمعامل ، طراحان تجدید حیات ظرافت دهه 1930 را ارائه دادند.

کشف لباس های قدیمی نظامی ، ترجیحاً خاکی و از ایالات متحده. کفش به سبک انگلیسی؛ پیراهن آکسفورد؛ تی شرت های بی عیب و نقص؛ ژاکت توید با شانه های خالی ژاکت های گردن V با رنگ روشن ؛ روسری های چاپ شده با ترمه که به دور گردن خود می پیچیدند ، یکنواختی خاصی را به ظاهر گاه به گاه بیتنیک کمد لباس مردانه در اواخر دهه 1970 تحمیل کرد.

همچنین تحولات مد ایتالیایی که در این دوره اتفاق افتاده قابل توجه است. در طی دهه 1970 ، میلان در نتیجه صنعت آماده پوشیدن ، موقعیت خود را به عنوان دومین مرکز پس از پاریس به عنوان مرکز مد بین المللی تأیید کرد. 'alta moda' رم ، پایگاه مدافعان والنتینو ، کاپوچی و شون را ترجیح داد. ایتالیا با بهره گیری از روند غالب ضد مد ، زرق و برق جذابی را ارائه داد که هیچ ارتباطی با حکم هایوت بلند پاریس نداشت. در حالی که از یک سبک کاملاً مشخص بهره می برد ، مد ایتالیایی بسیار لوکس و پوشیده بود. احتمالاً دو طراح تأثیرگذار مد ایتالیایی در آن زمان جورجیو آرمانی و نینو سروتی بودند. جورجیو آرمانی اولین مجموعه خود را برای زنان در سال 1975 تولید کرد.

از همان ابتدا ، این خط پویا ، شهری و کم اهمیت و الهام گرفته از آندروژن بود. آرمانی سبک محدودی را ارائه می داد که به شدت مورد توجه جمعیت رو به افزایش زنانی بود که اکنون به دنیای کار دسترسی دارند و به تدریج مناصب ارشد بیشتری را در آن اشغال می کنند. این تنها آغاز یک حرفه فوق العاده بود که در سال 1981 با راه اندازی Emporio Armani به بار نشست. در سال 1957 نینو سروتی بوتیک لباس مردانه Hitman را در میلان افتتاح کرد. او مردی با ذوق و فهم ، در سال 1976 اولین مجموعه خود را برای زنان ارائه داد. دو سال بعد ، او اولین عطر خود را روانه بازار کرد. سروتی در پیوند شغل یک صنعتگر موفق با یک طراح با کیفیت بالا ، موقعیتی بی نظیر در لباس آماده ایتالیایی را به خود اختصاص داد.

۰
۰
iranianjavaher
iranianjavaher
بررسی مقالات حوزه جواهر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید