تا دهه 1960 پاریس به عنوان مرکز مد در سراسر جهان در نظر گرفته می شد. با این حال ، بین سالهای 1960 و 1969 یک لرزش اساسی در ساختار اساسی مد رخ داد. از دهه 1960 به بعد ، هرگز فقط یک روند یا مد غالب وجود ندارد ، بلکه انبوهی از امکانات ، که به طور جداگانه با تمام تأثیرات مختلف در سایر زمینه های زندگی مردم ارتباط دارد. شکوفایی و ظهور فرهنگ متمایز نوجوان ، همراه با جنبش ضد فرهنگ ، همه تأثیرات عمده ای بر مد خواهد داشت. بعد از 30 سال سبک لباس محافظه کارانه ، دهه 60 با نوعی بازگشت به دهه 1920 همراه بود که زنان بار دیگر ظاهری کودکانه با مدل های موی لبه دار و لباس هایی به تدریج نسبتاً کم داشتند. در آغاز دهه ، دامن ها تا زانو بودند اما به طور مداوم کوتاه و کوتاه می شدند تا اینکه دامن کوچک در سال 1965 ظهور کرد. در پایان دهه ، آنها از بالای جوراب شلواری شلیک کردند ، و گذار به لباس تنگ را اجتناب ناپذیر کرد.
بسیاری از تغییرات اساسی در مد ، در خیابانهای لندن ایجاد شد ، با طراحان با استعدادی مانند ماری کوآنت (معروف به راه اندازی دامن کوتاه) و باربارا هولانیکی (بنیانگذار بوتیک افسانه ای بیبا). پاریس همچنین سهم خود را از طراحان جدید و انقلابی ، از جمله Pierre Cardin (معروف به خاطر طراحی های چشم انداز و ماهرانه برش) ، André Courrèges (معروف به لباس های آینده نگرانه و راه اندازی دامن کوچک همراه با ماری Quant) ، Yves Saint Laurent ( برای مدهای انقلابی و در عین حال ظریف) ، و امانوئل اونگارو (معروف به دلیل استفاده تخیلی از رنگ و تضادهای باروک جسورانه). در ایالات متحده ، Rudi Gernreich (معروف به آوانگارد و طراحی های آینده نگرانه) و James Galanos (معروف به لباس مجلل آماده برای پوشیدن) نیز به مخاطبان جوانی رسیدند. محل اصلی فروش این طراحان لباس جدید جوان ، بوتیک های کوچکی بود که لباس هایی را می فروشید که دقیقاً "یکبار مصرف" نبودند ، اما در مقادیر کم و در طیف محدودی از اندازه ها و رنگ ها ساخته می شدند. با این حال ، همه طراحان از سبک و روحیه جدید استقبال نکردند.
در سال 1965 ، کوکو شانل اقدام به محافظت در برابر قرار گرفتن در معرض زانو کرد و بالنسیاگا با قاطعیت به تولید طراحی های زنانه و محافظه کارانه ادامه داد. شکل و سبک اصلی آن زمان ساده ، شسته و رفته ، اصلاح و رنگارنگ بود. کلاه ها در دهه گذشته زوال خود را آغاز کرده بودند و اکنون به استثنای موارد خاص تقریباً کاملاً منقرض شده بودند. پاشنه های بچه گربه پایین جایگزینی مناسب برای کفش پاشنه دار است. انگشتان نوک تیز در سال 1961 جای خود را به انگشتان انگشتی شکل و در سال 1963 به انگشت بادام داد. چکمه های تخت نیز با لباس های بسیار کوتاه در سال 1965 محبوب شدند و سرانجام آنها از ساق بلند شدند و به زانو رسیدند.
دهه 60 برای اولین بار دسته گسترده ای از مدل های موی محبوب ، از جمله حباب ها ، بریدگی های بچه گانه و کندوهای عسل مشاهده شد. دو طراح برجسته و تأثیرگذار در دهه 1960 امیلیو پوچی و پاکو رابان بودند. طرح ها و چاپ های لباس ورزشی Emilio Pucci با الهام از هنر Op ، روانگردان و آگهی های تبلیغاتی قرون وسطایی ، شهرتی به وی بخشید که فراتر از محافل جامعه بالا بود. لباسهای شیک و شیک و لباسهای ساحلی او "Puccimania" ایجاد کرد که همگی بخشی از جنبشی برای آزادسازی فرم زنانه بود و امروزه طراحی های او مترادف دهه 1960 است.
Francisco Rabaneda Cuervo (بعدها Paco Rabanne) اولین خانه مد خود را در سال 1966 افتتاح کرد و از همان ابتدا طراحی های کاملاً مدرن را تولید کرد. او به جای استفاده از مواد لباس معمولی ، لباس هایی از آلومینیوم ، رودوئید و قطعات فلزات قراضه ایجاد کرد. طراحی های او و همچنین تجربی بودن ، با آنچه زنان جوان ماجراجوی مدرن می خواستند بپوشند ، کاملاً هماهنگ بود. از جمله نوآوری های وی می توان به لباس بدون درز ، ساخته شده پس از آزمایش زیاد ، با پاشیدن وینیل کلرید روی قالب و لباس یکبار مصرف کم از کاغذ و نخ نایلون اشاره کرد. Rabanne همچنین اولین طراح مد بود که از مدلهای سیاه استفاده کرد ، که تقریباً منجر به اخراج وی از Chambre Syndicale de la Couture Parisienne شد. موفقیت عطر وی Calandre به حمایت از مناطق کم سودتر کار او کمک کرد ، در حالی که آرمانشهرستی او موقعیت بی نظیری را در دنیای محافظه کارانه هایوت اوت اطمینان داد.
تا دهه 1960 پاریس به عنوان مرکز مد در سراسر جهان در نظر گرفته می شود. با این شرایط ، بین سالهای 1960 و 1969 یک لرزش اساسی در ساختار اساسی مد رخ داد. از دهه 1960 به بعد ، هرگز فقط یک روند یا مد غالب وجود ندارد ، همچنین از ویژگی های دیگری برخوردار است ، که به طور جداگانه با تمام انواع مختلف دیگر زمینه های زندگی مردم ارتباط برقرار می کند. شکوفایی و ظهور فرهنگ متمایز نوجوان ، همراه با جنبش ضد فرهنگ ، همه تأثیرات شدید ای بر مد خواهد داشت. بعد از 30 سال سبک لباس محافظه کارانه ، دهه 60 با نوعی بازگشت به دهه 1920 همراه بود که زنان بار دیگر به ظاهر کودکانه با مدل های موی لبه دار و لباس هایی به تدریج نسبتاً کم ساخت.
در دهه اول ، دامن ها تا زانو بودند اما به طور مداوم کوتاه و کوتاه می شوند تا در سال 1965 ظهور کرد کوچک باشند. در پایان دهه ، آنها را از بالای جوراب شلواری شلیک کرده اند ، و می گذارند لباس های تنگ را اجتناب ناپذیر کرد. بیش از حد اساسی در مد ، در خیابانهای لندن ایجاد شد ، با طراحان با استعدادی مانند ماری کوآنت (معروف به راه اندازی دامن کوتاه) و باربارا هولانیکی (بنیانگذار بوتیک افسانه ای بیبا). پاریس همچنین سهم خود را از طراحان جدید و انقلابی ، از جمله Pierre Cardin (معروف به دلیل طراحی چشم های انداز و ماهان برش) ، André Courrèges (معروف به لباس آینده نگرانی و راه اندازی دامن کوچک همراه با ماری Quant) ، Yves Saint لوران (برای بیماری های انقلابی و در عین حال ظریف) ، و امانوئل اونگارو (معروف به دلیل استفاده از تخیلی از رنگ و تضمین باروک جسورانه).
در آمریکا ، Rudi Gernreich (معروف به آوانگارد و طراحی آینده نگرانه) و James Galanos (معروف به لباس مجلل آماده برای پوشاندن) نیز به مخاطبان جوانی رسیدند. محل اصلی فروش این طراحان لباس جدید جوان ، بوتیک های کوچکی بود که لباس های را می فروشید که دقیقاً "یکبار مصرف" نبود ، اما در مقادیر کم و در محدودیت اندازه گیری اندازه ها و رنگ ها ساخته شده است. با این حال ، همه طراحان از سبک و روحیه جدید استقبال نکردند. در سال 1965 ، کوکو شانل اقدام به محافظت در برابر قرار گرفتن در معرض زانو کرد و بالنسیاگا با کیفیت برای تولید طراحی زنانه و محافظت از کارخانه ادامه داد. شکل و سبک اصلی آن زمان ساده ، شسته و رفته ، اصلاح و رنگارنگ بودجه است. کلاه ها در دهه گذشته زوال خود را آغاز کرده اند و اکنون به استثنای برخی از موارد خاص کاملاً کاملاً منقرض شده اند. پاشنه های بچه گربه پایین جایگزینی مناسب برای کفش پاشنه دار است. انگشتان نوک تیز در سال 1961 جایزه خود را به انگشتان انگشتی شکل و در سال 1963 به انگشت بادام داد.
چکمه های تخت نیز با لباس های بسیار کوتاه در سال 1965 محبوب شدند و سرانجام آنها از ساق بلند شدند و به زانو رسیدند. دهه 60 برای اولین بار دسته بندی گسترده ای از مدل های موی محبوب ، از جمله حباب ها ، بریدگی های بچه گانه و کندوهای عسل مشاهده شد. دو طراح برجسته و تأثیرگذار در دهه 1960 امیلیو پوچی و پاکو رابان بودند. طرح ها و چاپ لباس های ورزشی Emilio Pucci با الهام از هنر Op ، روانگردان و آگهی های تبلیغاتی قرون وسطایی ، شهرتی به وی بخش که فراتر از محافظت از جامعه بالا بود بود. لباسهای شیک و شیک و لباسهای ساحلی او "Puccimania" ایجاد کرد که همگی بخشی از جنبشی برای آزادسازی فرم زنانه بود و طراحی آن در مترادف دهه 1960 است.
از جمله نوآوری های وی می توان به لباس بدون درز ، ساخته شده پس از آزمایش زیاد ، با پاشیدن وینیل کلرید روی قالب و لباس یکبار مصرف از کاغذ و نخ نایلون اشاره کرد. Rabanne همچنین اولین طراح مد بود که از مدلهای سیاه استفاده کرد ، که شما را مجبور به اخراج وی از Chambre Syndicale de la Couture Parisienne کرد. موفقیت عطر وی Calandre به حمایت از مناطق کم سودتر برای کمک به شما ، در حالی که آرمانشهرستی اوضاع بی نظریه را در دنیای محافظت کارخانه های اوت اطمینان داد.
