پرواز در مواجهه با تداوم ، حمایت و منطق و پیش بینی های جامعه شناسانه ناب ، مد در دهه 1950 ، به دور از انقلابی بودن و مترقی بودن ، بیشتر از دهه قبل استفاده می شد. کل جامعه ای که در دهه های 1920 و 1930 اعتقاد زیادی به پیشرفت داشت ، اکنون بسیار با احتیاط بود. علی رغم این واقعیت که زنان حق رأی دادن ، کار و رانندگی با اتومبیل خود را داشتند ، آنها ترجیح دادند لباس هایی از مواد مجلل ، کمرهای کرست و دامن های چرخان تا وسط گوساله بپوشند.
همانطور که مد به گذشته نگاه می کرد ، مدل هایت کوت یک تجربه احیا را تجربه کرد و تعداد زیادی از طراحان ستاره را ایجاد کرد که از رشد سریع رسانه ها سود زیادی کسب کردند. در طول دهه 1950 ، گرچه برای آخرین بار بود ، زنان در سراسر جهان همچنان تسلیم روندهای هایوته پاریس بودند. کریستوبال بالنسیاگا ، هوبرت دو جیوانچی و پیر بالمین سه نفر از برجسته ترین چهره های پاریسی آن زمان بودند.
کریستوبال بالنسیاگا Esagri ، شهریار مقرون به صرف تجمل ، در اواخر دهه 1930 اولین مد خود را انجام داد. با این حال ، فقط در سالهای پس از جنگ بود که مقیاس کامل اختراع این طراح کاملاً اصلی مشخص شد. در سال 1951 ، او کاملاً شکل را تغییر داد ، شانه ها را باز کرد و کمر را برداشت. در سال 1955 ، او لباس تونیک را طراحی کرد ، که بعداً به لباس شیمیائی سال 1957 تبدیل شد.
و سرانجام ، در سال 1959 ، کار او در خط امپایر به اوج خود رسید ، با لباس های کمر بلند و کت های برش خورده مانند کیمونو. تسلط او بر طراحی و خلق پارچه اعتقاد را نادیده گرفت. Balenciaga همچنین بعنوان یکی از معدود مدرسین در تاریخ مد مشهور است که می تواند با استفاده از دستان خود مدلهایی را طراحی کند ، برش دهد و بدوزد که نمادی از اوج هنر بودن او باشد. هوبرت دو جیوانچی اولین خانه مد خود را در سال 1952 افتتاح کرد و با جدا شدن های خود احساسی را ایجاد کرد که به دلخواه می توانست مخلوط شود.
مشهورترین آن بلوز بتینا بود که از پیراهن ساخته شده بود و این مدل از مدل برتر او نامگذاری شده بود. به زودی بوتیک هایی در رم ، زوریخ و بوینس آیرس افتتاح شد. او فردی با سلیقه و تبعیض بی نظیر بود ، شاید بیش از هر طراح دیگر آن دوره ، بخشی جدایی ناپذیر از جهان بود که به تعریف ظرافت کم رنگ او کمک کرد. پیر بالمین سالن آرایش خود را در سال 1945 افتتاح کرد. او در مجموعه ای به نام "جولی مادام" بود که از سال 1952 به بعد بزرگترین موفقیت خود را تجربه کرد. چشم انداز بالمین از زن با لباس زیبا به خصوص پاریسی بود و با جلوه متناسب "نگاه جدید" ، با نیم تنه گسترده ، کمر باریک و دامن های کامل ، با تسلط بر پارچه های برش خورده و خیالی پارچه ها در ترکیب رنگ های ظریف ، نمونه ای از آن بود.
مشتری پیچیده او با ظرافت مجلل ، خیاطی ساده و ظاهری طبیعی تر ، به همان اندازه در خانه بود. این تاجر با استعداد در کنار کارهای خود در زمینه هایوت کوت ، پیشگام یک طیف آماده لباس به نام Florilege شد و همچنین تعدادی عطر بسیار موفق را نیز به بازار عرضه کرد. همچنین بازگشت Coco Chanel (که از "نگاه جدید" متنفر بود) به دنیای مد قابل توجه است. پس از تعطیلی سالن های خود در سال های جنگ ، در سال 1954 ، بیش از هفتاد سال سن ، وی بازگشتی را به صحنه آورد و در 5 فوریه مجموعه ای را ارائه داد که شامل طیف وسیعی از ایده ها بود که توسط زنان سراسر جهان تصویب و کپی می شد: کت و شلوار کوچک معروف بافته شده او با زنجیرهای طلایی ، جواهرات براق لباس ، بلوزهای ابریشمی با رنگی که متناسب با روتختی کت و شلوار ، توئیدهای براق ، دکمه های تک رنگ ، کمان های ابریشمی مشکی تخت ، قایقران ، کیسه های لحاف دار روی زنجیرها و لباس های شب و خزهایی است که از آنها تعجب کرد سادگی ماینبوچر متولد آمریکا با وجود اینکه یک طراح مد بالا بود ، لباس های نظامی و غیرنظامی را نیز طراحی کرد.
در سال 1952 ، او لباس فرم زنان دریایی را با ترکیب زنانگی و عملکرد ، دوباره طراحی کرد. طراحی مجدد قبلی شامل لباس فرم برای WAVES (زنان پذیرفته شده برای خدمات اضطراری داوطلب) در سال 1942 و طرح های یکنواخت برای دختران پیشاهنگی ایالات متحده و صلیب سرخ آمریکا در سال 1948 است.
"نگاه جدید" دیور (که اولین بار در سال 1947 به نمایش درآمد) محبوبیت کمربندها و کرستل های همه در یک را زنده کرد. در اوایل دهه 1950 ، خیلی از خانه های مد لباس از علاقه به "لباس زیر" برای راه اندازی خطوط خود استفاده کردند ، بلافاصله پس از اینکه بسیاری از تولید کنندگان لباس زیر شروع به ساخت مارک های خود کردند. در سال 1957 ، جین راسل از سوتین "Cantilever" استفاده کرد که به طور علمی توسط هوارد هیوز طراحی شده بود تا ظاهری شجاعانه را به حداکثر برساند. اختراع لایکرا (که در ابتدا "فیبر K" نامیده می شد) در سال 1959 انقلابی در صنعت لباس زیر ایجاد کرد و به سرعت در تمام جنبه های لباس زیر زنانه گنجانده شد.
بعد از جنگ ، ظاهر آمریکایی (که متشکل از شانه های گشاد ، کراوات های گل ، شلوارهای پا صاف و پیراهن هایی با یقه های بلند و نوک تیز بود ، که اغلب به جای آویز زدن به بیرون آویزان می شدند) در بین مردان اروپا بسیار محبوب شد. برخی از تولیدکنندگان لندن احیای ظرافت ادواردیان را در مد مردان آغاز کردند و یک سبک یکپارچهسازی با سیستمعامل تنگ را انتخاب کردند که هدف آن جذابیت سنت گرایان بود. این نگاه ، که در اصل متوجه جوان محترم شهر بود ، به سبک پسران تدی ترجمه شد. ظاهر ایتالیایی که توسط کاراسنی ، بریونی و سیفونلی رواج پیدا کرد ، توسط نسل کاملی از جوانان عاشق ، در دو طرف اقیانوس اطلس مورد توجه قرار گرفت. شطرنجی در مد 1950 مردان ، چه برای پیراهن و کت و شلوار ، همراه با مدل موی دم دم ، که معمولاً به عنوان نمادی از شورش نوجوانان تلقی می شد و در مدارس ممنوع بود ، بسیار رایج بود. در نیمه دوم دهه 1950 ، حرکت عمومی به سمت لباس های کم رسم تر ، به ویژه در میان مد های مردانه ، صورت گرفت. کلاه فدورا و هومبورگ ، و همچنین کت های ترانشه ، پس از اینکه از سال 1920 به عنوان قطعات استاندارد لباس مردانه ، از کاربرد گسترده ناپدید شد (این روند قبلاً چند سال قبل در ساحل غربی غیررسمی ایالات متحده آغاز شده بود).
طراحان هالیوود نوع خاصی از زرق و برق را برای ستارگان فیلم های آمریکایی ایجاد کردند و لباس هایی که مانند افرادی مانند مرلین مونرو ، لورن باکال یا گریس کلی می پوشیدند به طور گسترده کپی شد. به طور کمی ، لباسی که یک بازیگر در یک فیلم هالیوود می پوشد مخاطبانش بسیار بیشتر از عکس لباسی است که توسط یک مدرس طراحی شده در یک مجله که توسط بیش از چند هزار نفر خوانده نمی شود ، مخاطب خواهد داشت. حتی بدون تلاش برای پیگیری تمام سبک های پاریس ، طراحان لباس آن نسخه اصلی خود را از کلاسیسیسم متمرکز کردند که قرار بود بی انتها ، چاپلوسانه و فتوژنیک باشد. با استفاده از مواد ظاهری مجلل ، مانند پولک ، نوعی پارچه ابریشمی و خز ، لباس ها خیلی ساده بریده می شد ، که اغلب جزئیات به یادماندنی را شامل می شد ، مانند پشت کمر به لباسی که فقط وقتی زن بازیگر رویش را از دوربین برگرداند ، مشخص شد یا برخی از لوازم جانبی مخصوصاً خیره کننده. با نفوذترین و مورد احترام ترین طراحان هالیوود از دهه 1930 تا 1950 ، ادیث هد ، اوری کلی ، ویلیام تراویلا ، ژان لوئیس ، تراویس بانتون و گیلبرت آدریان بودند.
لباس های زنانه روزمره در طول این دهه از کت های بلند ، کلاه هایی با حجاب های کوچک و دستکش های چرمی تشکیل شده بود. لباس های تا زانو همراه با گردنبندهای مرواریدی که بلافاصله توسط بانوی اول مامی آیزنهاور محبوب شدند. موهای کوتاه و کوتاه مدل موی استاندارد زنان در آن دوره بود. در اواخر دهه ، تولید لباسهای غیر گیره ای بسیار محبوب تر از گذشته شده بود و این امر باعث دسترسی بی سابقه مردم به سبک های مد روز شد.
