در دهه 1990 دیگر دنباله رو مدانه برآمدن مد نبود ، این یک تضاد شدید با حالت بسیار آرام a 1970 و 1980 بود. ترس از لباس پوشیدن بالاخره به دلیل ترس از لباس پوشیدن کاملاً جابجا شد. مد در دهه 1990 پیرامون یک استاندارد جدید ، مینیمالیسم ، و سبک های سادگی آشکار مد شد.
علیرغم بهترین تلاش چند طراح برای نگه داشتن پرچم برای به پرواز درآوردن لباسهای زیبا ، در اواخر دهه مفهوم ظرافت ظاهری ظاهراً ناپدید شد. علاوه بر یک ظاهر طراحی شده محصول ، تبلیغات آن در رسانه ها برای موفقیت و تصویر آن بسیار مهم بود. فشارهای مالی این دهه تأثیر مخربی در رشد استعدادهای جدید داشت و از استقلال طراحان با سابقه تری کاسته است. مد در پایان قرن بیستم با موضوعاتی روبرو شد که مد قبلاً از آنها استقبال نکرده بود. این مضامین شامل تجاوز ، معلولیت ، خشونت مذهبی ، مرگ و تعدیل بدن بود.
یک حرکت چشمگیر به دور از سبک های سکسی با هدف جذاب زنانه دهه 1980 انجام شد ، و بسیاری از طراحان ، با نگاهی به فقر عاشقانه ، سبک وای فریفته فقر را به تن کردند ، در یک پالت خشن و کاملاً هوشیار لباس پوشیدند. ، با چهره ای خالی از آرایش. لباس های خرده فروشان آماده لباس مانند The Gap ، Banana Republic و Eddie Bauer در خط مقدم مد قرار گرفتند و توانستند نیازهای زنانی را که به راحتی لباس های پوشیدنی راحت می خواستند ، جبران کنند.
لباس های یکپارچه با الهام از دهه های 1960 و 1970 در بیشتر دهه 1990 محبوب بودند. خانه معروف مد ایتالیا ، گوچی در سال 1921 توسط گوچیو گوچی ایجاد شد و در اصل شرکتی بود که کالاهای چرمی لوکس می فروخت. تحت فرزندان گوچیو گوچی ، در اواخر دهه 1960 این برچسب گسترش یافته بود و شامل انبوهی از محصولات با زرق و برق مشخص لاتین بود. با این حال ، تنها در دهه 1990 ، هنگامی که وراث گوچی کنترل شرکت را به شرکت سرمایه گذاری سرمایه گذاری سپردند ، که قصد داشت کار خود را تغییر دهد ، واقعاً از این نوع موفقیت در امروزه برخوردار شد.
این خانه مد با به کارگیری یک طراح ناشناخته ، تام فورد ، به عنوان مدیر طراحی در سال 1994 ، از اعتبار زیادی برخوردار شد ، زیرا فورد با مجموعه های شیک و تکان دهنده خود ، عطرهای زنانه و مردانه ، بوتیک های جدید و کمپین های تبلیغاتی موجی جزر و مد را ایجاد کرد. در سال 1998 ، گوچی توسط "فدراسیون مطبوعات تجاری اروپا" به عنوان "شرکت سال اروپا" انتخاب شد.
امروز با توجه به مجله BusinessWeek با 7 میلیارد دلار درآمد جهانی در سال 2006 با فروش 7 میلیارد دلار درآمد جهانی ، دومین مارک بزرگ فروش مد (بعد از LVMH) است. در دهه 1990 برچسب طراح Prada به یک نیروی خلاق واقعی در صنعت مد تبدیل شد. این شرکت میلانی برای اولین بار در سال 1923 ، دو سال پس از گوچی تاسیس شد و مانند گوچی ، شرکتی بود که کفش و چرم با کیفیت بالا می فروخت. تا دهه 1980 بود که میوچیا پرادا ، خواهرزاده بنیانگذار این شرکت ، شروع به تولید مد آماده پوشیدن کرد ، و به خاطر سبک ظریف ، ساده و در عین حال بی چون و چرا لوکس خود ، شهرتی کسب کرد که برای زن جوان ممتازی که کم کاری را به اسراف پر زرق و برق.
در آمریکا سه نفر از تأثیرگذارترین طراحان مد در آن زمان مایکل کورس ، مارک جیکوبز و کالوین کلین بودند. مایکل کورس تجارت خود را در سال 1980 تأسیس کرد. با این حال ، تنها در دهه 1990 بود که این طراح به اوج محبوبیت خود رسید. دانش و آگاهی او از روند ، او را قادر به تولید لباس های کاملاً برش خورده ای کرد که پیچیدگی و ظرافت آن ها نژاد کاملاً جدیدی از مشتریان ثروتمند آمریکایی را به خود جلب می کرد و علاقه مند به شیک مینیمالیستی شیک بودند.
مارک جیکوبز یکی از برجسته ترین طراحان آمریکایی آن دوره است که بر خلاف بسیاری از طراحان لباس آمریکایی در گذشته ، او نه چندان هماهنگ کننده لباس تولید انبوه بود بلکه یک طراح به معنای اروپایی کلمه بود. . یکی از امیدوار کننده ترین استعدادهای صنعت مد در آن زمان ، گروه LVMH (Louis Vuitton-Moet Henessy) به او پیشنهاد طراحی یک خط لباس آماده را داد تا مکمل محصولات لوکس لوئیس ویتون متخصص چمدان باشد.
در اواخر دهه 1990. یکی از اولین طراحان مد که جهانی سازی بازارهای جهانی را پیش بینی کرده است ، طراح مشهور Calvin Klein که شروع به بازاریابی مد ، عطر و لوازم جانبی خود نه تنها در ایالات متحده بلکه در اروپا و آسیا کرده است ، به موفقیت بی نظیری دست یافت. كلین كه یك مدیر هنری درخشان بود ، از تبلیغات با دقت ساخته شده حاوی تصاویری با رنگ آمیزی اروتیسم برای ارتقا designs طرح های تولید انبوه كاربردی و پیشرفته خود استفاده كرد ، كه محبوبیت گسترده ای را در بین جوانان شهری دهه 1990 به دست آورد.
گروه طراحان معروف به "شش آنتورپ" (به این دلیل که همه آنها فارغ التحصیلان آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در آنتورپ بودند) ، که اولین بار در دهه 1980 ظهور کردند ، در دهه 1990 برجسته شدند. سه نفر از تأثیرگذارترین افراد این گروه Ann Demeulemeester ، Dries van Noten و Walter Van Beirendonck بودند. Ann Demeulemeester ، از اولین مجموعه خود در سال 1991 ، اعتماد به نفس و اختراع زیادی را نشان داد. او که به طور طبیعی تمایل به اظهارنظر داشت ، طرح های خود را بر اساس تناقض ها بنا نهاد ، عناصر متضادی را به مدهای روان و روان خود وارد کرد ، که بیش از هر چیز به زنانی که لباس می پوشیدند ، جلب رضایت خود را می کردند. کار Dries van Noten برگرفته از تسلط کاملی بر هنر خیاطی بود که طراح جوان به آن سبک هایی کاملاً شخصی را ارائه داد. مد او که کلاسیک و اصیل بود ، کوشش کسانی را جلب کرد که ترجیح می دهند فردیت خود را بیان کنند نه اینکه برده دارانه روندها را دنبال کنند. والتر ون بیرندونک ، که در سال 1995 به صحنه مد فوران کرد ، تحت عنوان W & LT (سطل زباله وحشی و کشنده) طرح های کاملاً آینده نگرانه ای تولید کرد.
او عمداً با استفاده از پارچه های تولید شده توسط جدیدترین فن آوری ها ، در رنگ هایی با تضاد شدید ، لباس هایی تولید کرد که پر از اشارات وابسته به عشق شهوانی و سادومازوخیستی بود و با شوخ طبعی نوجوانی لمس می شد. رویکرد بسیار متمایز او مربوط به تجدید حیات ضد مد بود ، اما این بار ضد مد بدون هیچ کمترین نژادی در مورد ریشه آن ، در عوض مبتنی بر داستان علمی بود که الهام بخش نمایش های چنین تحریکاتی با روحیه بالا بود. در ایتالیا ، جیانی ورساچه ، با طراحی های درخشان ، سکسی و رنگارنگ خود و دولچه و گابانا ، با سبک فوق العاده زنانه و خارق العاده خود ، از مدهای جدی و هوشیارانه ای که در بیشتر دهه 1990 حاکم بود جدا شدند.
ویوین وستوود ، طراح انگلیسی ، در اوایل دهه 1990 بسیاری از مجموعه های تأثیرگذار و محبوب را تولید کرد که شامل لباس هایی با الهام از کورتیزان قرن 18 و مارکیز دو ساد ، با باسن گرد ، کرست و پاشنه سکو بود. Rifat Ozbek ، طراح مستقر در لندن ، به ویژه در نیویورک و میلان نیز محبوب بود. سبک جوانی او ، که ارجاعاتی به هند ، آفریقا و ترکیه بومی اش با لباس هوشمندانه لباس های تاریخی آمیخته بود ، یادآور هیجان انگیزترین کلوپ های شبانه و مضامین ظالمانه خیابان های آن زمان بود. موسیقی رپ در اوایل و اواسط دهه 1990 تأثیر مهمی در مد رایج و خیابانی داشت.
پیروان هیپ هاپ ، شلوار جین گشاد و بزرگ را مانند پیراهن های بزرگ طرح دار و کفش های مشکی سنگین ، مانند آنچه در زندان های آمریکا پوشیده شده بود ، به کار گرفتند. برچسب ورزشی نایک محبوبیت زیادی داشت و از موادی مانند Lycra / spandex به طور فزاینده ای برای لباس ورزشی استفاده می شد. افزایش آگاهی از محیط زیست و حقوق حیوانات باعث می شود حتی خانه های درجه یک مانند Chanel خز و الیاف طبیعی تقلبی را در مجموعه های خود وارد کنند.