مهمترین تفاوت کیف پول های حضانتی و غیرحضانتی، نحوه مدیریت کلیدهای خصوصی است. در کیف پول های حضانتی، کلید خصوصی در اختیار شخص ثالث است و در ولت های غیرحضانتی کلیدهای خصوصی در اختیار کاربر قرار می گیرد.

هر کاربری که پا به دنیای رمز ارزها می گذارد برای نگهداری دارایی های خود به یک کیف پول نیاز دارد. انتخاب کیف پول مناسب یکی از مهمترین تصمیم های کاربر است؛ چراکه رابطه مستقیمی با امنیت، حریم خصوصی و کنترل دارایی های دیجیتال دارد. کیف پول های به دو گروه اصلی حضانتی (Custodial) و غیرحضانتی (Non Custodial) تقسیم می شوند که به آن ها ولت امانی و غیرامانی هم گفته می شود.
با این که ممکن است کیف پول های حضانتی یا امانی (Custodial) غیر ایمن به نظر برسند، بسیاری آن ها را به کیف پول های غیرحضانتی یا غیر امانی (Non-Custodial) ترجیح می دهند، چرا که معمولا استفاده از آن ها راحت تر است و مسئولیت کمتری دارد. اگر از کیف پول غیر حضانتی استفاده کنید، کلیدهای خصوصی والت فقط و فقط در اختیار خودتان قرار دارند. اما در کیف پول های حضانتی کنترل کلیدهای خصوصی بر عهده یک موجودیت دیگر مثل یک صرافی ارز دیجیتال است.
کیف پول های ارز دیجیتال بخش مهمی از صنعت کریپتو هستند و رسالت آن ها ایجاد یک محل امن برای نگهداری دارایی های دیجیتال است. کیف پول های حضانتی مبتنی بر وب هستند و توسط صرافی های ارز دیجیتال متمرکز مدیریت می شوند. به همین دلیل به آن ها کیف پول صرافی هم گفته می شود. کار با کیف پول های حضانتی راحت است، مدیریت کلیدهای خصوصی به عهده شخص ثالث است و کاربر مسئولیت کمتری دارد؛ اما معمولا استفاده از کیف پول های حضانتی مستلزم احراز هویت است و کاربر با ریسک نظارت بر تراکنشها و مسدودسازی دارایی مواجه است.
کیف پول های غیرحضانتی، ولت های غیرمتمرکزی هستند که کلید خصوصی و کنترل دارایی را در اختیار کاربر قرار می دهند. کار با این کیف پول ها نیاز به احراز هویت ندارد، احتمال مواجهه با هک و حملات سایبری اندک است و کاربر به طیف وسیعی از سرویس های مالی غیرمتمرکز دسترسی دارد. مهمترین نقطه ضعف کیف پول های غیرحضانتی، لزوم حفظ کلید خصوصی توسط کاربر است.
برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید.
اگر این مطلب برای شما مفید بود و آن را مناسب می دانید با انتشار آن به دانش جامعه و هموار کردن مسیر تولید محتوای ما کمک می کنید. سپاس