یه حس مردونهای بهم میگه؛
مشورت همیشه خوب نیست !
مردها کمتر باید مشورت کنن !
مردها خیلی وقتها باید به تنهایی تصمیم بگیرن و اقدام کنن.

شاید متهم بشم به مردسالاری یا دیکتاتوری، مخصوصا اگه شمای خواننده این مطلب یک خانم باشید.
فکر میکنم اینکه توی هرکاری پای یه نفر دیگه رو بیارم وسط و ازش مشورت بگیرم، حتی اگه اون یه نفر شریک زندگیم باشه، باعث میشه به جنبه منفی همفکری دچار بشم. اینکار باعث میشه به مرور به مشورت کردن اعتیاد پیدا کنم. باعث میشه نقطه ی اتکام یه فردی در بیرون باشه و نتونم در اقدامات بعدی به تنهایی و سریع تصمیم بگیرم. باعث میشه نظرخودمو ناقص بدونم و منتظر نظر بیرونی و تایید دیگری باشم.
بیرون ز تو نیست هر چه در عالم هست
در خود بطلب هر آنچه خواهی که توئی
البته که فکر میکنم تفاهم و همدلی در زندگی مشترک از مشورت و نظر خواستن بدست میاد. اما نظر دیگری رو خواستن تا منتظر نظر دیگری بودن باهم فرق میکنه. حتما که اون چیزیکه فواید و عواقب مشترک داره رو مشورت کن، اما تکیه نکن.
نمیگم مشورت همیشه بده. حتی نمیگم مشورت همیشه خوبه. نمیخوام نگاه صفر یا یک بهش داشته باشم. اگه مشورت رو یه پاره خط در نظر بگیریم که یه طرفش مشورت صفر(دیکتاتوری) و یه طرفش مشورت کامل(وابستگی) باشه ،فکر میکنم واسه مردها جایی هست که از وابستگی فاصله بیشتری داره. حتی شده 51 درصد به 49 درصد
مردها خیلی وقتها باید به تنهایی تصمیم بگیرن.
مردها خیلی وقتها باید به تنهایی تصمیم بگیرن و اقدام کنن.
مردها خیلی وقتها باید به تنهایی تصمیم بگیرن ، اقدام کنن و مسئولیتش رو هرچه که بود بپذیرن. اگه خوب شد به خودشون افتخار کن. اگه بد شد پای کارشون و عواقبش باشن. مردونگی واقعی شاید این قسمت دوم باشه.
یه مرد شاید همیشه مشورت نکنه اما همیشه پای کارش هست...