وقتی که مینویسم و منتشر میکنم حال بهتری دارم.
وقتیکه کامنتهای دوستان رو میخونم، شوق نوشتن پیدا میکنم. حتی اگه این انرژی به اندازه یک لایک، مختصر و مفید باشه، بازم انگیزه میگیرم که زمان بیشتری توی جمع ویرگولیها باشم و بیشتر بخونم و بنویسم.
وقتیکه مینویسم یک قدم به حال خوب نزدیک میشم، اما وقتی نمینویسم حس میکنم دوقدم از حال خوب عقب افتادم. و امان از روزی که این ننوشتن به مرور عادت بشه. اونوقت هست که به اصطلاح پشت آدم باد میخوره و کارهایی که یه روزی عادی و از سر عادت بود حالا سخت میشه.
اونقدر خودم رو میشناسم که باید اعتراف کنم؛
هر وقت بین نوشته هام فاصله افتاده، بیشتر عادت کردم به ننوشتن.
هر وقت که توی مطالعه تعلل کردم و جدیت نداشتم، بیشتر عادت کردم به موبایل و هرزگردی و از کتابهام فاصله گرفتم.
یاد تشبیه کتاب اثر مرکب در مورد رابطه روندها و مسیر زندگی افتادم؛
ما در نمودار زندگی همیشه حرکت رو جلو داریم و هر روز به اندازه یک شاخص به جلو تغییر مکان داریم. حالا اگه کاری مفید برای خودمون کرده باشیم، سکوی بعدی در یه سطح بالاتر قرار داره و نمودار زندگیمون شیب مثبت میگیره. اما اگه کار مفید نداشته باشیم، به اجبار به سکویی در سطح پایین تر قدم میزاریم.
تا وقتی زنده هستیم، این حرکت ادامه داره؛ یا بالا میریم، یا پایین میریم و به مرور شیب زندگی مون رو میسازیم.
