امروز صبح در سکوت و سرمای مترو آدمهایی را که داخل ایستگاه میشدند، نگاه میکردم و برای هرکدام یک داستان زندگی در خیالاتم میساختم. به خودم گفتم؛ هر شخصی که وارد ایستگاه میشود علاوه بر اینکه با خودش یک داستان منحصر بفرد دارد، در یک قصه روایت مشترک با سایرین دارد.
همه ما در عین اینکه هر کدام زندگی متفاوتی را تجربه میکنیم، اما از یک نظر مشابه هم هستیم.
همه ما برای بدست آوردن مقداری محدودی از پول هرروز راهی محل کارمان میشویم.
فردی مثل من نقاب کارمندی اش را برداشته و دیگری نقاب معلمی اش.
پیرمردی پشت فرمان تاکسیِ خودش منتظر مسافر است و مرد میانسالی واگنهای مترو را راهبری میکند.
جوان نگهبان مترو که از باران و برف آسمان بی خبر است و پیک موتوری بینوایی که تغییر دما، درآمد او را نصف میکند.
ما آدمهایی که هر صبح از کنار هم میگذریم، بخاطر کسب درآمد و داشتن قدرت مالی، از خوابی خوش و بستری گرم صرف نظر کردهایم.

سالهای زیادی بود که این روال صبحگاهی برای من تکرار میشد. اما اینروزها - بخاطر شرایط سخت مالی که در سطح اقتصاد خرد و کلان برای همه مردم اتفاق افتاده - پول در نظرم اهمیت بسیار زیادی پیدا کرده و فکر میکنم باید ضریب بیشتری را برای تاثیر عامل ثروت در میزان رفاه و سطح زندگی در نظر بگیرم. می بایست بیشتر از قبل برای کاهش هزینه و افزایش درآمد (از راه اخلاقی و قانونی) تلاش کنم.
به هر طرف که نگاه میکنم، عامل اقتصادی را مهمترین نکته قابل توجه در زندگی فردی و اجتماعی میبینم.
به کشورهای رده بالای علمی نگاه میکنم. در آنجا عامل ثروت با استفاده از تجهیزات پیشرفته و تسهیلات مالی زمینه ساز افزایش سرعتِ نشر و کشف علم شده است.
اصلا خودتان کشورهای مسلمان نفتی خاورمیانه را با کشورهای مسلمان افریقایی مقایسه کنید. در اینجا پول بعنوان پشتوانه مذهب قرار گرفته و قدرتِ مذهبی/سیاسی متفاوتی را خلق کرده است.
حتی فکر میکنم خانوادههایی که دغدغه مالی ندارند، از لحاظ بهداشت و سلامت در وضعیت بهتر و ماندگارتری هستند.
جای دوری نرویم. در کشور خودمان در زمان شیوع کرونا افرادی که توانایی مالی بهتری داشتند، منتظر واکسن دولتی (از لحاظ نوع برند و شیوه توزیع) نماندند و خودشان با صرف هزینه به واکسن با کیفیت اصلی دسترسی پیدا کردند. آنهایی که متاسفانه بیمار شدند؛ اگر قادر به پرداخت هزینه بیشتری بودند، از خدمات درمانی و امکانات بیشتری برای بهبودی برخوردار بودند و آنها که کم درآمد بودند به تقدیر و اراده خداوند اتکا کردند.( در حقیقت این تنها کاری بود که میتوانستند.)
حالا که دوران انشاء کودکی را پشت سر گذاشتهام و سالها تجربه واقعیت زندگی را دارم، در مقابل این پرسش باید پاسخ شفافتر و عینیتری لااقل برای خودم داشته باشم که؛ علم بهتر است یا ثروت؟
پی نوشت خودمانی:
عنوان این پست "بخاطر یک مشت ریال" بود. اما در زمان انتشار سوال جدیدی ذهنمو درگیر کرد و باعث شد عنوان رو تغییر بدم. با خودم گفتم؛ نکنه من اینقدر هیجان منفی دارم که به اصطلاح در حال سیاهنمایی هستم. از خودم میپرسم؛ آیا این نگاه من به موضوع ثروت درست هست و نوعی واقع بینی هست یا مادی گرایی و منفی محسوب میشه؟
فعلا جوابی براش پیدا نکردم اما دوست دارم بدونم نظر شما چیه؟