
امروز که فکر میکردم به خودم گفتم :من از کارِ سختِ دلپذیر نوشتم. اما آیا کاری هست که نهایت آن لذت بخش باشد، ولی شروع و ادامه دادنش سخت نباشد؟!
اصلا سختی کارهای سخت -جدا از اینکه به نتیجه برسند یا نرسند- چطور کمتر میشود؟!
به فعالیتهایی که نوشتم فکر میکردم. مثل سحرخیزی، کتابخوانی، نویسندگی و... .
برای من هم گاهی کاری سخت میشود. اما در واقعیت این دشواری همیشه یکسان نبوده و زمانهایی هم هست که دشواری شروع را کمتر احساس میکنم.
از طرفی وقتی به سایر آدمها و فعالیتهایشان فکر میکنم و میبینم؛ هرکار برای برخی سخت و برای برخی دیگر آسان هست. بعد از خودم میپرسم: اینکه فعالیتی برای یک نفر دشوار و برای دیگری آسان است، بخاطر عامل درونی در شخص است یا بخاطر نوع فعالیت؟
در نهایت پاسخ این پرسش ها را در دو مفهوم مهم پیدا میکنم:عادت و مهارت
این دو عامل در واقع تسهیلگر فعالیتها هستند و سختی کارهای سخت را بشدت کاهش میدهند.
ما در مورد کارهای دشواری که بیشتر جنبه اجبار دارد، میتوانیم از عامل عادت و عادت سازی استفاده کنیم. مانند سحر خیزی، مسواک زدن و ورزش کردن. ما یا به مرور عادت میکنیم یا با ترفند عادت میسازیم.
همچنین در مورد کارهایی که جنبه عملکردی دارند، میتوانیم از عامل مهارت استفاده کنیم. مهارت شاید ناشی از استعداد ذاتی فرد باشد اما حتما با تمرین بهبود می یابد.
چه از مسیر عادت حرکت کنیم و چه از مسیر مهارت تلاش کنیم، در هرصورت دو مسیر ما را به یک مقصد میرساند.
یادم میاد دوستی میگفت:"من هر روز برای کار از کرج میام تهران و عصر دوباره از تهران برمیگردم کرج. من روزی سه ساعت توی مسیرهستم." همینطور که صحبت میکرد من اذیت میشدم. پس پرسیدم :"خب چرا نمیای تهران؟! سختت نیست؟!" که جواب داد:"اولش سخت بود اما دیگه عادت کردم. برام اونقدر سخت نیست."
سحرخیزی سخت هست. اما نه برای فردی که عادت کرده و ناخوداگاه هر روز صبح ساعت 5 بیدار میشود.
کتابخوانی راحت نیست. اما فردی که عادت و زمانبدی دارد، اگر روزی مطالعه نداشته باشد، احساس خوبی ندارد.
نویسندگی راحت نیست. اما برای فردی که مهارت نویسندگی دارد، هر بار نوشتن دلنشین تر و لذت بخش تر از بار قبلی میشود.