اگه با خودم صادق باشم، باید قبول کنم که اینستاگرام در بیشتر مواقع برای من یه جور مُسکن موقت هست. اینستاگرام برای من در حال حاضر یه جور بیحسی موضعی توی اعصاب و روان ایجاد میکنه که از محیط و شرایطی که توش هستم، برای مدت کوتاهی فاصله بگیرم و احساس راحتی کنم.
گاهی اوقات برای اینکه به یک موضوع چالشبرانگیز فکر نکنم و گاهی اوقات برای اینکه از یک فعالیت مهم روزانه فرار کنم، ناخودآگاه گوشی رو دست میگیرم و آیکون اینستاگرام رو لمس میکنم. اینو از اونجایی میگم که اخیراً چند بار مکث کردم و بدجور مچ خودمو گرفتم. در لحظه فهمیدم این اکسپلورگردیهام برای این بوده که درگیر فلان کار مهم نشم یا فلان احساس ناخوشایند رو ساکت کنم.