ویرگول
ورودثبت نام
ای ترجمه
ای ترجمهخدمات ارائه مقالات علمی و سفارش ترجمه تخصصی
ای ترجمه
ای ترجمه
خواندن ۲۱ دقیقه·۴ سال پیش

مواجهه اولیه با بازارهای بین المللی توسعه یافته (مقاله ترجمه شده)

چکیده

تحقیقات قبلی بدون در نظر گرفتن محدوده کامل تفاوت بین کشورهای میزبان و کشورهای مبدا، تاثیر نقش پذیری مربوط به گسترش بین المللی شرکت را مورد بررسی قرار داده اند. این تفاوت ها مهم هستند زیرا بر اساس شکاف توسعه، جهت تفاوت، فرصت های یادگیری و امکان ارتقای توانایی های شرکت بسیار متفاوت خواهند بود. به همین دلیل تاثیر خاص مواجهه با گروه خاصی از بازارهای بین المللی را در کشورهایی تجزیه و تحلیل می کنیم که توسعه یافته تر از کشور مبدا شرکت مرکزی هستند. بدیهی است که این مواجهه مفید است، به خصوص برای شرکت هایی از کشورهای نوظهور با درآمد متوسط که این شرکت ها را "شرکت های چندملیتی جدید" می نامیم. ما عوامل مختلفی را بررسی می کنیم که بر ماهیت و شدت تاثیر نقش پذیری شرکت های چندملیتی جدید در مواجهه با بازارهای بین المللی توسعه یافته تاثیر می گذارد.

مقدمه

از اواخر دهه ۱۹۸۰ در اقتصادهای توسعه یافته و اقتصادهای نوظهور، پدیده یِ پرشتابِ بین المللی سازی نمایان تر شده است (گیلن و گارسیا-کنل، ۲۰۰۹). دو گروه از شرکت ها توجه رسانه ها و دانشگاهیان تجاری را به خود جلب کرده اند: شرکت هایی که از ابتدا جهانی بودند (اویاتت و مک داگال ، 1994؛ کاووسگیل و نایت، 2015) و شرکت های چندملیتی در بازارهای نوظهور (ماتئو ، 2006؛ مادوک و کیهانی ، 2012؛ نارولا ، 2012). رشد پرشتابی که توسط برجسته ترین اعضای این گروه ها نشان داده شده است، فرضیات سنتی تئوری های معتبر درمورد فرآیند بین المللی سازی را به چالش کشیده است. این شرکت ها به جای قرار گرفتن در بازارهای خارجی، به سرعت گسترش می یابند تا دسترسی بین المللی خود را افزایش دهند و فراتر از تجربه و دانش قدم بردارند (باکلی و همکاران، ۲۰۱۸؛ وربک و کانو، ۲۰۱۵). قرار گرفتن بیش از حد در بازارهای بین المللی را می توان به صورت تبادل بین ریسک فعالیت های خارجی و دانش و تجربه، مدلسازی نمود که قابل دستیابی است (گیلن و گارسیا-کنل، ۲۰۰۹). با توجه به این دانش و تجربه زیادی، ساپینزا و همکاران (۲۰۰۶) بر اهمیت قرار گرفتن زودهنگام در بازارهای بین المللی برای فعال کردن و افزایش قابلیت های پویا تاکید کرده اند که از طریق فرآیند نقش پذیری، از بین المللی سازی حمایت می کنند. تحقیق آن ها اولین کاری بود که امکان نقش پذیری بین المللی و تاثیر مثبت آن بر رقابتی پذیری شرکت را مورد توجه قرار داد. هر کشور جدیدی که وارد شده باید تغییراتی در قابلیت شرکت ها ایجاد کرد. به همین دلیل آن ها معتقدند که شرکت ها با گسترش به کشورهای جدید به آنجا عادت می کنند، زیرا در روزهای اول دارای قابلیت نهادینه شده ی پویا و عمیقی برای ایجاد این مطابقت ها هستند (ساپینزا و همکاران، ۲۰۰۶). تئوری نقش پذیری بر تاثیرات مداومی تمرکز می کند که محیط در طول دوره های حساس مانند مراحل اولیه حضورشان، بر جریان عادی شرکت ها اعمال می کند (استینچ كومب ، 1965 ؛ ماركس و تیلسیك ، 2013). به همین دلیل می توان انتظار داشت در شرکتی که در خارج از کشور توسعه می یابد، شدت و تداوم نفوذ محیط خارجی بر شرکت با توجه به زمان بندی توسعه متفاوت باشد. بنابراین این مسیر تحقیقاتی، این واقعیت را تایید می کند که نه تنها محیط کشور مبدا، بلکه محیط های خارجی نیز می توانند یک نشانه پایدار مثبت در جریان عادی شرکت باقی بگذارند. با این حال تحقیقات قبلی بدون این که ویژگی میزبان و یا کشور مبدا شرکتی که در خارج از کشور گسترش می یابد را به حساب آورند، تنها امکان نقش پذیری بین المللی مرتبط با این قابلیت پویا را در نظر می گیرند. در نتیجه، دو سوال مهم بدون پاسخ باقی ماند. سوال اول اینکه آیا همه محیط های خارجی به یک اندازه قادر به تاثیرگذاری مثبت خارجی در شرکت بین المللی هستند؟ سوال دوم اینکه آیا همه شرکت ها (صرف نظر از مبدا و سابقه آنها) در برابر تاثیرات بین المللی خارجی به یک اندازه نفوذ پذیر هستند؟

برای پاسخ به این سوالات، یک چارچوب نظری ایجاد نمودیم تا اهمیت اثر نقش پذیری حاصل از قرار گرفتن در بازارهای توسعه یافته بین المللی را توضیح دهیم. در این مقاله استدلال می کنیم که این امر در توسعه یافته ترین بازارهایی است که در آن ها فرصت های بیشتری برای تاثیرات مثبت خارجی وجود دارد، بنابراین کشور مقصد، میزان تاثیر نقش پذیری مرتبط با گسترش بین المللی را تحت تاثیر قرار خواهد داد.  علاوه بر این کشور مبدا نیز می تواند تاثیر داشته باشد، چرا که بین کشور مبدا و کشور میزبان فاصله ای وجود دارد که سرریزهای احتمالی که ممکن است ناشی از گسترش بین المللی باشد را تعیین می‌ کند. ما بر پیشرفت های تئوری قبلی در زمینه نقش پذیری تکیه نمودیم که با دیدگاه مبتنی بر دانش شرکت تکمیل شده است (كگوت و زندر ، 1992 ، 1993 ؛ گرانت ، 1996) تا مزایای آشکار شدن در بازارهای توسعه یافته را توضیح دهد.

نقش پذیری سازمانی داخلی و بین المللی

رابطه بین سازمان ها و محیطشان به طور گسترده از دیدگاه های مختلف مورد مطالعه قرار گرفته است. در حالی که برخی رویکردها تمایل دارند بر این مسئله تمرکز کنند که سازمان ها چگونه محیط خود را شکل می دهند، برخی دیگر بر تاثیر آن ها بر ساختار و استراتژی شرکت تاکید می کنند (آستلی و ون دو ون ، 1983؛ چاید، 1997 ؛ لوین و ولبردا ، 1999). این امر غیرقابل انکار است که تعامل سازمان با محیطش، تاثیری بر ساختار و فرآیندهای آن می گذارد، اما یک سنت تثبیت شده در تئوری سازمان وجود دارد که نشان می دهد در مراحل اولیه چرخه عمر یک سازمان، این تاثیر اهمیت بیشتری دارد. اثر کلاسیک استینچکومب (۱۹۶۵) اولین کاری بود که این پدیده را شناسایی کرد که به عنوان نقش پذیری شناخته می شود.

نقش پذیری بین المللی و شکاف توسعه بین کشورهای میزبان و کشورهای مبدا

زمانی که یک شرکت برای اولین بار در خارج از کشور گسترش می یابد، در مواجهه با بازارهای بین المللی و خصوصا در تطبیق مدل کسب وکار خود برای بهره برداری از فرصت های تجاری خارجی، تجربه ندارد. نیاز به موفقیت در بازاری متفاوت از کشور مبدا، شرکت را وادار می کند روندها و روال های کاری خود را مجددا بررسی کند. این مسئله مهم است زیرا در هر کشور جدید، شرکت با رقابت محلی مواجه است که قابلیت های آن از طریق محیط و موسسات محلی شکل گرفته است (پورتر، ۱۹۹۰) و به همین دلیل، کاملا برای رقابت در این محیط تطبیق داده شده است. به همین دلیل است که معمولا فرآیند توسعه بین المللی به صورت یک فرآیند یادگیری در نظر گرفته می شود که در آن، شرکت ها استراتژی های خود را مطابق آنچه در بازارهای خارجی یاد می گیرند، تطبیق می‌ دهند (جوهانسون و والن ، 1977). به همین دلیل است که تجارب قبلی شرکت در بازارهای خارجی، پذیرش روال های اصلی برای سازگاری و بهره برداری از فرصت های تجاری خارجی را تحت تاثیر قرار می دهد.

نقش پذیری بین المللی و قرار گرفتن زودهنگام در بازارهای توسعه یافته

به طور گسترده تایید شده است که شرکت ها طبق تعاملشان با محیط، روال ها و قابلیت های خود را آموخته و تعدیل می کنند. با این حال، با توجه به مفهوم نقش پذیری بین المللی که قبلا مطرح شد، در ابتدای فرآیند گسترش بین المللی این تاثیر فراگیرتر می شود. شرکت ها یاد می گیرند فرصت های تجاری بین المللی را شناسایی کرده و از آن بهره برداری کنند، اما روال و بازخوردی که از تجارب اولیه بین المللیشان پدیدار می شود، مشروط به محیط محلی و موسسات کشورهایی است که به آن وارد شدند. این تجربیات اولیه، کاری که شرکت ها در آینده می توانند انجام دهند را شکل می دهد. در واقع این روندهای عادی و قابلیت های پویا، پس از ورود به مجموعه خاصی از کشورها تنظیم شده که شرکت را آماده می کند به جای توسعه به کشورهای دیگر با درجات توسعه متفاوت، به کشورهای مشابه گسترش یابند. در حقیقت شواهدی وجود دارد که نشان می دهد شرکت ها تمایل دارند به کشورهایی توسعه داده شوند که مشابه کشورهاییست که قبلا در آن فعالیت می کردند، یا از طریق صادرات (مورالز و همکاران، ۲۰۱۴) یا از طریق سرمایه گذاری مستقیم خارجی (ژو و همکاران، ۲۰۱۵). در این زمینه و با تفکر در مورد یک شرکت چندملیتی جدید که می تواند انتخاب کند وارد کشورهایی توسعه یافته تر یا کمتر توسعه یافته شود، مزیت اصلی مواجهه زودهنگام در بازارهای توسعه یافته این است که شرکت ها می توانند قابلیت های تکنولوژیکی و بازاریابی خود را بهبود دهند. با وجود اینکه ورود به کشوری که از نظر منابع غنی تر است، به شرکت امکان دسترسی به توانایی ها و دانش جدید را می دهد، قوه درک بالاتر نسبت به تاثیرات خارجی که مراحل اولیه توسعه بین المللی را مشخص می کنند، ارتقا قابلیت ها و روال روزمره را تسهیل می کند. علاوه بر این، بعدها می توان این قابلیت بهبود یافته را در همه بازارها سرمایه گذاری کرد.

نقش پذیری بین المللی و انگیزه های توسعه بین المللی

ما بر این باوریم زمانی که شرکت ها به خارج از کشور گسترش می یابند، همه شرکت ها به یک اندازه پذیرای تاثیرات خارجی نیستند. در حالی که برخی شرکت ها به بازارهای بین المللی وارد می شوند تا از مزایای رقابتی فعلی خود بهره مند شوند، سایر شرکت ها تلاش می کنند تا منابع جدیدی از رقابت را کشف کرده و توسعه دهند (مارس ۱۹۹۱؛ مدهوک، ۱۹۹۷). علاوه بر این همانطور که قبلا اشاره شد، قرار گرفتن در بازارهای توسعه یافته در آغاز گسترش بین المللی شرکت و یا بعدها در این فرآیند صورت می گیرد. با توجه به این موضوع، بر اساس زمان بندی ورود به بازارهای توسعه یافته و جهت گیری استراتژیک شرکت، ما می توانیم چهار سناریوی مختلف را برای نشانه گذاری شناسایی کنیم (شکل ۱ را ببینید). شرکت های چندملیتی جدید که در مراحل اولیه فرآیند بین المللی سازی خود در کشورهای توسعه یافته قرار می گیرند، احتمالا بیشتر از شرکت هایی که در مراحل بعدی وارد کشورهای توسعه یافته می شوند، از این مسئله سود می برند. با این حال شرکت های چندملیتی جدید که جهت گیری اکتشافی دارند، شرکت هایی هستند که می توانند بیشترین سود را از نقش پذیری دریافت کنند، زیرا بیشتر از شرکت هایی که به دنبال بهره برداری هستند تمایل دارند که پایه دانش خود را توسعه دهند و ساختار و فرایندهای خود را تطبیق دهند. نمونه Haier یک مثال است که لوازم چینی تولید می کند. اولین مقصد خارجیش، آمریکا بود. شرکت می خواست خود را در یک بازار پرتقاضا امتحان کند و مشتاق بود که مطابقت های لازم برای موفقیت در آنجا را انجام دهد. همانطور که مدیرعامل شرکت بیان نمود، منطق ورود آن ها این بود: "اگر ما بتوانیم با نام های تجاری GE، Matsushita و و فیلیپس به طور موثر در بازارهای بالغ رقابت کنیم، قطعا بدون تلاش زیاد می توانیم بازار کشورهای در حال توسعه را در دست بگیریم" (ینایند یه، ۲۰۰۳). گسترش پایه دانش آنها نیز به صورت برنامه ای عمل می کند تا به دلیل ظرفیت جذب رشدشان، از فرصت های یادگیری آینده سود ببرند (کوهن و لوینتال ، 1990 ؛ مادوک ، 1997). برعکس، شرکت هایی که با جهت گیری بهره برداری در ابتدا در بازارهای توسعه یافته قرار می گیرند، ممکن است برای توسعه خودسرانه ی خود جریمه شوند زیرا احتمال دارد محصولات و/یا خدمات آن ها به اندازه کافی خوب نباشند تا با شرکت های داخلی رقابت کنند. علاوه بر این، تاثیر پذیری کمتر آن ها نسبت به تاثیرات بیرونی، فرصت های یادگیری و در نتیجه، شدت نقش پذیری رقابتی بالقوه آن ها را کاهش می دهد.

نقش پذیری بین المللی و میزان آشکار شدن در بازارهای توسعه یافته

تبادل ریسک و بازده همراه با قرار گرفتن در بازارهای توسعه یافته، نشان دهنده معضل مهمی است که شرکت های چندملیتی جدید در هنگام گسترش در خارج از کشور با آن مواجه می شوند. از یک سو، شرکت ها می‌خواهند روند توسعه بین المللی را تسریع کنند. از سوی دیگر، آن ها باید قابلیت ها را ارتقا داده و مدل کسب وکار و مزیت رقابتی شان را افزایش دهند تا شانس موفقیت خود را بالا ببرند. به همین دلیل است که شرکت های فاقد مزایای رقابتی قوی، مانند شرکت های چندملیتی در بازارهای در حال ظهور، در توسعه بین المللی خود مسیر دوگانه ای را دنبال می کنند، یک مسیر برای توسعه در کشورهای توسعه یافته و مسیر دیگر برای کشورهای در حال توسعه (گیلن و گارسیا-کنل، ۲۰۰۹). آن‌ها با تکیه بر مزایای رقابتی توسعه داده شده در کشور خود می توانند به کشورهای نوظهور و کشورهای در حال توسعه نفوذ کنند. با این حال، لازم است آن ها وارد کشورهای توسعه یافته شوند تا خود را در معرض دید مشتریان و تکنولوژی های هنری قرار داده و از این طریق قابلیت هایشان را توسعه دهند. این معضل در شکل ۲ نشان داده شده است، که منعکس کننده دو هدفی است که ممکن است شرکت ها در فعالیت های بین المللی خود دنبال کنند: ارتقا قابلیت هایشان یا رسیدن به دسترسی جغرافیایی، یا هر دو. قطر، یک مسیر رشد متوازن را نشان می دهد که در راستای دیدگاه های سنتی توسعه بین المللی در نظریه های تدریجی است.

نقش پذیری بین المللی و زمان بندی توسعه بین المللی: مورد "جهانی زاد"

همانطور که قبلا اشاره شد، تحقیقات قبلی در مورد نشانه گذاری نشان می دهد که این امر در مراحل اولیه چرخه عمر یک سازمان است، زمانی که به دلیل فقدان ساختار و فرآیندهای نهادینه شده در این مرحله، نشانه گذاری شدیدتر می شود. به همین دلیل شرکت های چندملیتی جدید که قبلا در سابقه خود بین المللی شده اند (به طور فعال و/یا منفعل)، بیشتر تحت تاثیر محیط خارجی قرار می گیرند، زیرا نه تنها بر برخی از روال عادی بلکه بر مدل کسب وکار شرکت نیز تاثیر می گذارند. این یک تفاوت مهم است، چرا که محیط، محدودیت هایی را بر طراحی مدل کسب وکار تحمیل می کند (آمیت و زوت، ۲۰۱۵)، بنابراین قرار گرفتن در محیط های مختلف می تواند بر برخی از این محدودیت ها غلبه کند (به خصوص زمانی که شرکت برای ارتقا قابلیت های خود وارد کشورهای غنی از منابع می شود)، در حالی که شرکت باید نحوه برخورد با محیط های مختلف را نیز مورد بررسی قرار دهد. این توانایی برای مواجهه با انواع مختلف محیط ها می تواند منبعی از مزیت رقابتی باشد (هنیز، ۲۰۰۳).

بحث و نتیجه گیری

مقاله ما یک چارچوب نظری ارائه می کند تا پیامدهای عملکردی قرار گرفتن شرکت های چندملیتی جدید در بازارهای توسعه یافته را درک کرده و توضیح دهیم. در کل، فرضیه های ارائه شده در مدل ما نشان می دهند که چه زمانی و چرا مواجهه اولیه شرکت های چندملیتی جدید با بازارهای توسعه یافته، عملکرد بین المللی شرکت را از طریق فرآیند نقش پذیری افزایش می دهد (شکل ۳). همانطور که قبلا اشاره شد، این مواجهه اولیه با بازارهای بین المللی توسعه یافته مستلزم سبک و سنگین کردن ریسک و بازده است و چارچوب ما شرایط مرزی را نشان می دهد که در آن، منافع این مواجهه از هزینه های آن بیشتر است: گرایش به یادگیری، در طول مراحل بحرانی چرخه عمر (به عنوان مثال سال های اولیه شرکت و/یا گسترش بین المللی آن) و محدود به چند کشور. زمانی که شرکت قصد دارد به دانش و قابلیت های جدید دسترسی پیدا کند تا آن ها را به کل سازمان منتقل کند و میزان قرار گرفتن در بازارهای توسعه یافته را از لحاظ تعهد مالی و ریسک اقتصادی محدود کند، ماهیت مدل ما این است که مواجهه اولیه با بازارهای توسعه یافته نتیجه مطلوبی دارد.

یک مساله مهم که در مدل ما به آن اشاره شد، انتخاب بازارهایی است که شرکت قصد دارد وارد آن شود. این بازارها باید با دقت انتخاب شوند، زیرا انتظار نمی رود که شرکت ها بدون تشخیص به همه بازارهای توسعه یافته وارد شوند، بلکه فقط باید تعداد کمی از آن ها را انتخاب کنند. این بازارها الزاما نیاز ندارند به بیشتر کشورها گسترش یابند، به طور کلی درمورد آن ها صحبت می کنند اما آن هایی را انتخاب می کنند که رقبا و مشتریان بسیار ماهری در آن قرار دارند. این کمک اصلی این مقاله به ادبیات نشانه گذاری بین المللی است: تاکید بر اهمیت انتخاب یک کشور مناسب که قرار است در آن قرار گیرند. در حالی که تحقیقات قبلی بر اهمیت "چه زمانی" تاکید نمودند (ساپینزا و همکاران، ۲۰۰۶)، ما بر اهمیت "چه جایی" و "چه بازاری" تمرکز نمودیم. بنابراین، سهم ما در این ادبیات سه برابر است. اولا ما نشان می دهیم زمانی که به نشانه گذاری بین المللی می‌رسیم، همه بازارهای بین المللی به یک اندازه مهم نیستند. دوما، ما تاکید می کنیم که صرف نظر از چرخه عمر شرکت، تاثیر نقش پذیری رقابتی بین المللی بیشتر در ابتدای گسترش بین المللی صورت می گیرد ----هر چند ما اهمیت نقش پذیری بین المللی را برای شرکت های جهانی تصدیق می کنیم. سوما ما بر اهمیت "چه بازاری" نیز تاکید نمودیم، زیرا نشان می دهیم شرکت هایی از کشورهایی با درآمد متوسط، کشورهای تازه صنعتی شده و کشورهای نوظهور، (شرکت های چند ملیتی) آن هایی هستند که می توانند بیش ترین اثرات نقش پذیری رقابتی بین المللی را ایجاد کنند.

مقاله ما به تحقیقات اخیر می افزاید: اهمیت در نظر گرفتن تفاوت های بین کشورها در زمینه منابع، به عنوان متغیری که روابط بین تنوع و عملکرد بین المللی را تعدیل می کند. اینکه یک کشور خارجی چگونه می تواند به بهبود رقابت بین المللی یک شرکت کمک کند، به دسترسی و پیچیدگی منابع محلی بستگی خواهد داشت. به همین دلیل زمانی که در کشورهایی با منابع غنی سرمایه گذاری می کنیم، بین سودآوری کوتاه مدت و بلند مدت سبک و سنگین می کنیم. کیمت و همکاران (۲۰۱۵) نشان می دهند زمانی که شرکت های چندملیتی جدید به کشورهایی گسترش می یابند که از لحاظ منابع فقیرترند، بین المللی سازی و عملکرد همیشه یک رابطه مثبت دارند، اما زمانی که شرکت های چندملیتی جدید به کشورهایی گسترش می یابند که از لحاظ منابع غنی ترند،ب ین المللی سازی و عملکرد یک رابطه U شکل دارند. ما هم مطابق با آن ها استدلال می کنیم که علیرغم پیامدهای منفی کوتاه مدت احتمالی در عملکرد، گسترش به کشورهای توسعه یافته را می توان به عنوان یک سرمایه گذاری درنظر گرفت که رقابت پذیری شرکت را در تمام کشورها تقویت می کند. با این حال، مقاله ما اهمیت قرار گیری اولیه در ابتدای فرآیند گسترش بین المللی را به دلیل اهمیت نقش پذیری نشان می دهد و با اینکار به ادبیات کمک می کند. توسعه به کشورهای که از لحاظ منابع غنی تر است، به این معنی است که سستی و مقاومت در برابر تغییر می تواند از طریق کل منابع و دانش بدست آمده در کشورهای توسعه یافته، جذب و انتشار را مختل کند. در هر صورت، مقاله ما نشان می دهد در نظر گرفتن درجه توسعه کشورهای میزبان و کشورهای مبدا، برای توضیح رابطه بین بین المللی سازی و عملکرد اهمیت دارد.

یک سوال از دست رفته در مقاله ما "چگونه" است، یعنی مناسب ترین حالت ورود در زمان نشانه گذاری بین المللی چگونه است. شرکت ها می توانند از تعدادی از حالت های ورودی استفاده کنند تا وارد کشورهای خارجی شوند. شاید صادرات ساده ترین راه گسترش شرکت در خارج از کشور باشد، چرا که لزوما به گسترش ظرفیت تولید این شرکت نیاز ندارد، زیرا شرکت کالاهای تولید شده در کشور مبدا را به فروش می رساند. با اینکه فاصله بین عملیات و بازار نهایی می تواند امکانات یادگیری و مطابقت را کاهش دهد، ادبیات عظیمی وجود دارد که نشان می دهد چگونه شرکت ها می توانند از صادرات یاد بگیرند (کلردیس و همکاران ، 1998؛ سالومون و همکاران ، 2005؛ گرینوی و ناولر، 2007). همچنین شواهدی وجود دارد که نقش یادگیری را با واردات و برون سپاری مستند می کند؛ بنابراین بین المللی سازیِ منفعل می تواند راهی باشد که از طریق آن محیط بین المللی می تواند نشانه ای در شرکت ایجاد کند (واگنر، ۲۰۱۱؛ ماسکل و همکاران، ۲۰۰۷). فرناندز پرزت و همکاران (۲۰۱۷) بررسی نمودند که چگونه موفقیت یک شرکت داروسازی پیشرو از اسپانیا (آزمایشگاه های Ferrer)، با اصلیت آن ها به عنوان وارد کننده محصولات دارویی تثبیت شد و شرکت چگونه از این طریق قابلیت های شبکه ای بین المللی را توسعه داد.Grifols ، یک شرکت دارویی دیگر از اسپانیاست که از ارتباطات شخصی موسس شرکت با پزشکان، تکنسین ها و دانشمندان آلمان بهره گرفت(فرناندز پرز و همکاران، ۲۰۱۷). بدیهی است که حالت های ورود مبتنی بر سرمایه گذاری مستقیم خارجی، پتانسیل بیشتری برای یادگیری و دسترسی به منابع خارجی دارند. هنگام گسترش از طریق سرمایه گذاری های مستقیم خارجی، فرصت های یادگیری بیشتری دارند (کوگوت و زندر ، 1993)، اما به دلیل منابع متعهد شده، با ریسک بیشتری رو به رو هستند. به همین دلیل، حالت ورودی مناسب برای قرار گرفتن بازارهای توسعه یافته ممکن است متفاوت باشد.

چارچوب نظری ما نیز به نظریه مبتنی بر دانش شرکت چند ملیتی کمک می کند (کوگوت و زاندر، ۱۹۹۳؛ گرانت، ۱۹۹۶). پیشرفت‌های اخیر در این زمینه بر نقش شرکت های چندملیتی به عنوان یکپارچه سازان دانش (مادوک، ۲۰۱۵) و عواملی که مانع ادغام دانش بیرونی می شوند، متمرکز است (نارولا، ۲۰۱۴). در حالی که به طور معمول رکود عاملی است که ناتوانی رو به رشد شرکت های چندملیتی در ادغام دانش جدید را که دستاوردهای شرکت در پیچیدگی است روشن می سازد، ما بر این باوریم که زمان مواجهه شرکت های چند ملیتی با بازارهای توسعه یافته می تواند آزادی شرکت های چندملیتی برای دانش بیرونی را توضیح دهد. قرار گیری اولیه در کشورهای توسعه یافته همراه با قرار گیری در سایر کشورهای کمتر توسعه یافته، ظرفیت جذب شرکت را افزایش می دهد، به طوری که تنوع تجربه بین المللی افزایش می یابد (ژو و گیلن، ۲۰۱۵). در حقیقت گارسیا-گارسیا و همکاران (۲۰۱۷) به تازگی دریافتند که شرکت هایی با تجربه بین المللی متنوع، نسبت به شرکت هایی که تجربه قبلی مشابهی دارند، تجهیزات بهتری دارند تا فرآیند بین المللی سازی خود را تسریع کنند. این مدرک نشان می دهد که به عنوان بخشی از تاثیر نقش پذیری مربوط به قرار گیری اولیه در کشورهای توسعه یافته در ابتدای گسترش بین المللی، شرکت ها برای مواجهه همزمان با محیط های مختلف، قابلیت پویای خود را توسعه می دهند.

مقاله ما به تحقیقات اخیر و توسعه نظری در زمینه های شرکت های چندملیتی بازارهای درحال ظهور و نوظهور کمک می کند. ما معتقدیم که ترکیبی از نقش پذیری در این حوزه از تحقیق، کمک می کند تا توضیح دهیم چرا شرکت های چند ملیتی پیشرو با سرعت بالایی قادر به رشد هستند و چرا در هر کشور با درآمد متوسط و یا کشورهای نوظهور، تنها گروه منتخبی از شرکت ها توانسته اند در عرصه جهانی موفق شوند. اولا، ما به پیوند ادبیات شرکت های چندملیتی جدید با یکی از شرکت های جهانی مجددا تاسیس شده کمک نمودیم. شواهد روایتی در شرکت های چندملیتی جدید (برای مثال گیلن و گارسیا-کنل، ۲۰۱۰؛ گیلن و گارسیا-کنل، ۲۰۱۳) نشان می دهد که این شرکت ها بعد از یک تغییر استراتژیک، شروع به گسترش خود در خارج از کشور کرده اند. بسیاری از شرکت های چندملیتی جدید را می توان به عنوان شرکت های جهانی دوباره تاسیس شده در نظر گرفت، که توضیح می دهد چرا این شرکت ها در ابتدای گسترش بین المللی خود پذیرای تاثیرات خارجی هستند و در نتیجه می توانند سریعا رشد کنند.

دوما، چارچوب ما توضیح می دهد که چرا همه شرکت ها از کشورهایی با درآمد متوسط یا کشورهای نوظهور که در معرض بازارهای توسعه هستند، نمی توانند تبدیل به یک NMNE موفق شوند. مطابق با گفته های هنارت(۲۰۱۲)، ما استدلال می کنیم که موفقیت اخیر شرکت های چندملیتی جدید، بر ترکیبی از مزایای خاص توسعه یافته در کشور مبدا و سایر منابع و دانش بدست آمده در کشورهای توسعه یافته استوار است. بدیهی است که کشور مبدا بر تصمیمات انتخاب مکان خارجی تاثیر مهمی دارد و گسترش شرکت به سایر کشورهای در حال توسعه را آسان تر می کند (کوئروو-کازورا و گنس ۲۰۰۸؛ کوئروو-کازورا، ۲۰۱۱؛ نارولا ، 2015؛ الیا و سانتانژلو ،2017). با این حال، اجتناب از بازارهای توسعه یافته در مراحل اولیه بین المللی سازی می تواند نتایج فرآیند بین المللی سازی شرکت را محدود کند. چارچوب ما تاکید می کند که همه شرکت ها در کشورهایی با درآمد متوسط یا کشورهای نوظهور نمی توانند موقعیت شرکت های چندملیتی را به چالش بکشند، نه تنها به این دلیل که به یک مزیت خاص در کشور خود نیاز دارند، بلکه به این دلیل که باید در زمان مناسب با نگرش مناسب در کشورهای مناسبی قرار گیرند تا از مزایای رقابتی نقش پذیری بهره ببرند. به عبارت دیگر، شرکت ها برای کسب و بهره برداری از دانش و توانایی ها باید یک استراتژی یادگیری داشته باشند تا رقابت بین المللی خود را بهبود دهند. حتی اگر تحلیل دقیق عناصر این استراتژی فراتر از دامنه این مقاله باشد، تحقیقات آینده می تواند معانی این استراتژی یادگیری را بر حسب خوشه بندی (شاور و فلایز، 2000؛ وانگ و همکاران ، 2014) ، انتخاب شریک (هیت و همکاران ، 2000؛ باوم و همکاران ، 2010)، مدیریت اتحاد (کال و همکاران ، 2002؛ شیلکه و گورزن، 2010) ، ساختار مالکیت (پویجت و همکاران، 2009) یا مدیریت دانش (آرگوت و میران-اسپکتور، 2011) تحلیل کند. این روش ها و روش های دیگر برای تحقیقات آتی، سودمندی استفاده از مفهوم نشانه گذاری را افزایش می دهند.

این مقاله ISI در سال 2018 در نشریه الزویر و در فصلنامه تحقیقات بازرگانی، توسط گروه مدیریت بازرگانی منتشر شده و در سایت ای ترجمه جهت دانلود ارائه شده است. در صورت نیاز به دانلود رایگان اصل مقاله انگلیسی و ترجمه آن می توانید به پست دانلود ترجمه مقاله مواجهه اولیه با بازارهای بین المللی توسعه یافته در سایت ای ترجمه مراجعه نمایید.

۱
۰
ای ترجمه
ای ترجمه
خدمات ارائه مقالات علمی و سفارش ترجمه تخصصی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید