چکیده
ما یک چارچوب ساخته شده ارائه می دهیم که در آن یک کارآفرین فناوری, یک راهبرد تجاری سازی را برای غلبه بر موانع اتخاذ راهبرد ایده آل شرکت استفاده می کند. در حالی که کار قبلی انتخاب مجوزدهی یک فناوری جدید یا تجاری سازی شخصی به عنوان یک تصمیم واحد استاتیک را نشان می دهد، ما پیشنهاد می کنیم زمانی که کارآفرینان با موانع راهبرد ایده آل روبرو می شوند، می توانند با اتخاذ موقت یک راهبرد ایده آل به آن دست یابند. ما به پیاده سازی پیوسته راهبرد های تجاری سازی اشاره می کنیم که در آن راهبرد اول, دومین راهبرد را فعال می سازد- به عنوان یک سوئیچ بک- موقت از مسیرهای زیگزاگ می کند که عبور از کوه های شیب دار را امکان پذیر می سازد. ما شرایطی را تحلیل می کنیم که تحت آن, سوییچ بک ها می توانند با توجه به هزینه های حضور، ریسک ها و احتمالاً پاسخ دهی احتمالی، در فعالسازی راهبرد تجاری سازی ایده آل کارآفرین موثر باشند.

مقدمه
تجاری سازی یک نوآوری فنی می تواند با چالش های جدی همراه شود, بدون توجه به مسیر راهبردی که کارآفرین در نظر دارد. بسیاری از مبتدی ها تمایل دارند که به طور مستقیم در بازار محصول رقابت کنند اما فاقد دارایی های مکمل هستند که به آنها اجازه دهد تا به طور موثر عمل کنند. دیگران به دنبال همکاری با دست اندرکاران در به ارمغان آوردن فناوری های جدید برای بازار هستند، اما می بینند که شرکای آینده از عدم قطعیت در مورد قابلیت دوام فنی و تجاری نوآوری و همچنین فقدان اعتبار خود شرکت مبتدی رنج می برند. در نتیجه، انتخاب و اجرای راهبرد های تجاری سازی برای کارآفرینان کمتر از آنچه که تا به امروز نظریه پردازی شده است, سرراست نیست.
نوشته های گسترده در زمینه اقتصاد و مدیریت فناوری, شرایطی را مورد بررسی قرار می دهند که تحت آن شرایط, به جای آورده شدن به بازار در کنار همکاری با شرکاری تجاری، یک اختراع باید تجاری سازی شود. بر اساس تحلیل قراردادهای طولی در مقابل ادغام عمودی (به عنوان مثال، Williamson، 1985؛ Hart، 1995؛ Ashion و Tirole، 1994)، هر دوی کارهای نظری و تجربی، شرایط بهینه و قراردادهای صدور مجوز (Katz and Shapiro, 1985; Kamien and Tauman Gallini and Wright, 1990; Lerner and Merges, 1998) و نیز چگونگی شکل دادن به ریسک سلب مالکیت توسط بازارها (Anton و Yao، 1994) را بررسی کرده است. تأمین حقوق مالکیت معنوی برای صدور مجوز لازم است (Gans et al.، 2008) اما کافی نیست (Arora and Ceccagnoli، 2006) مگر اینکه دارایی های تکمیلی وجود نداشته باشند. علاوه بر این، تصمیم تجاری سازی به واسطه این واقعیت پیچیده می شود که درآمدهای صدور مجوز می توانند سودهای غیرقابل دستیابی را از بین ببرند (Fosfuri، 2006)؛ نوآور باید تمایز محصول، سهم بازار و هر دو رقابت بالادستی و پایین دست در بازار فناوری را در نظر بگیرد. بسیاری از این نوشته ها، رفتار آزمایشگاه های بزرگ تحقیق و توسعه را مورد بررسی قرار داده اند که برای آنها یک راهبرد تجاری تنها ممکن است کافی باشد, با توجه به اینکه منابع و شهرتشان آنها را قادر می سازد تا همکاری یا رقابت را با موفقیت انجام دهند. اما حتی زمانی که محققان به طور خاص بر کارآفرینان فناوری متمرکز شده اند، تحلیل آنها, نسخه های راهبردی استاتیک را که عمدتا بر محيط تجاري سازي استوار است ارائه می دهد (Gans et al.، 2002؛ Gans and Stern، 2003).
با استفاده از یک راهبرد سوییچ بک همکاری موقت برای توسعه دارایی های تکمیلی
اختراعات اندکی به طور جداگانه جذاب هستند و بیشتر آنها برای تجاری سازی موفقیت آمیز, نیاز به توانمندی ها یا دارایی های بیشتری دارند (Teece، 1986). دارایی های تکمیلی آنها می تواند سایر فن آوری هایی باشند که برای ساخت یک محصول قابل استفاده توسط مشتری ضرورت دارند – که گاهی اوقات قابل دسترس هستند، اما اغلب تخصصی تر هستند, یعنی که نیاز به سفارشی سازی دارند تا با اختراع خاصی کار کنند. برای بازاریابی، توزیع و خدمت رسانی به یک محصول, دارایی های مکمل ضروری هستند؛ در برخی موارد، تایید قانونی (که به خودی خود نوعی از مکمل است) باید قبل از بازاریابی و فروش به دست آید.
دینامیک توسعه دارایی مکمل: عوامل برونزا
نوشته های آکادمیک به طور کلی هزینه های دارایی های مکمل را راکد فرض می کند. در تامل روی سالگرد بیست ساله Teece (1986)، Chesbrough و همکاران. (2006: 1096) می گوید: "دارایی های تکمیلی Teecian، نوآوری و زنجیره ارزش مربوطه را کم و بیش در نظر می گیرند و می گویند که الزامات تجاری برای این منظور چیست، چقدر آسان یا دشوار است و اینکه آیا مخترع / نوآوری از این سود خواهد برد و چقدر سود خواهد برد (به طور مطلق یا نسبی). "در مقابل، ما پیشنهاد می کنیم که نوآور نیاز به این هزینه ندارد، بلکه می تواند با هدف رقابت برای کاهش هزینه ها کار کند. قبل از بحث درباره این تلاش ها، ما اذعان داریم که تغییرات در محیط کسب و کار می تواند راهبرد تجاری جدید سازمانی را تحت تاثیر قرار می دهد.
سوییچ بک های همکاری موقت: پیامدهای پیش روی متصدیان
تعیین روش مطلوب متصدی برای حضور در شرکت با سرمایه گذاری جدید در مورد راهبرد همکاری موقت، غیرقابل پیش بینی است، به خصوص اگر کارآفرین در مورد برنامه های درازمدت نهایتاً برای رقابت در بازار محصول رقابت کند. حتی اگر بنیانگذاران یک شرکت تازه کار متعهد به همکاری باشند، سرمایه گذاران حرفه ای بعداً می توانند مدیریت جدیدی را با ایده های متفاوت (مدیران Hellmann و Puri، 2002) اجرا کنند و منجر به تغییر غیرمنتظره ای در تجاری سازی شوند. ارزیابی این تهدید بالقوه و اهمیت به آن در برابر مزایای احتمالی دسترسی به نوآوری راه اندازی یک چالش مهمی است.
استفاده از یک سوییچ بک رقابت موقت برای کاهش عدم قطعیت شریک
یک مبتکر فناوری ممکن است دریابد که دستیابی به یک توافق تجاری سازی همکارانه دشوار است، زیرا مجوزداران در مورد ارزش فناوری شک می کنند تا زمانی که در بازار نشان داده شود. آنها ممکن است شک و تردید باشند، اول در این مورد که آیا فناوری به صورت وعده داده شده است یا خیر، و دوم اینکه مشتریان آن را مفید می دانند یا خیر. هر دو منبع شک می تواند نه تنها به عدم قطعیت نامتقارن منجر شود که در آن مبتکر می داند که چگونه به خوبی نوآوری را انجام دهد, بلکه شریک بالقوه همکاری باید متقاعد شود.
دینامیک کاهش عدم قطعیت شریک تجاری: عوامل برونزا
همانند مورد دارایی های تکمیلی، ارزش فناوری ممکن است جابجا شود. منظور ما این نیست که ارزش فناوری بهتر درک یا قدردانی خواهد شد؛ به جای آن، ارزش آن برای شرکای بالقوه ممکن است به دلایل دیگری تغییر کند که هیچ ربطی به مبتکر ندارد. تقاضا برای محصول مبتکر ممکن است در نتیجه رشد یا ناپدید شدن فن آوری هایی افزایش یا کاهش یابد که با آن استفاده می شوند، یا ظاهر شدن در بازار یک محصول اثبات مفهوم می تواند تقاضای پنهان برای محصولاتی را نشان دهد که مشابه هستند اما بالغ تر، قابل اعتماد، همه کاره و غیره هستند.
سوییچ بک های رقابت موقت: پیامدها برای متصدیان
هنگامی که متصدیان, ترتیبات همکاری را با کارآفرینانی جستجو می کند که قبلا در بازار محصولات رقابت کرده اند، آنها مجبورند نه تنها چگونگی جذب و ارزیابی این شرکت های مجوزدهنده بالقوه بلکه نحوه ساخت ترتیبات خود را حفظ کنند. گام نخست, شناسایی کارآفرینانی است که علاقه مند به تغییر از رقابت به همکاری هستند. در حالی که در بسیاری از موارد, این کارآفرینان خودشان را نشان خواهند داد به محض اینکه به اندازه کافی عدم قطعیت فنی را حل و فصل کرده باشند و یا قدرت چانه زنی به دست آورده اند، ممکن است برخی از شرکت های تازه تاسیس تجاری سازی کننده شخصی برای مشارکت در دسترس باشند. شرکت های تازه تاسیس که به طور کامل عدم قطعیت را حل نکرده اند یا قدرت چانه زنی را به وجود آورده اند اما با توجه به محدودیت های قابلیت های مستقل خود به آرامی در حال رشد هستند ممکن است به طور خاص قابل قبول باشد.
شرایط مرزی برای راهبردهای سوییچ بک تجاری سازی فناوری
پس از بررسی هزینه ها و مزایای همکاری موقتی و رقابت موقت، ما اکنون به شرایط مرزی می پردازیم که ممکن است اجرای یک راهبرد برگشت پذیر را از بین ببرد، وقتی که چنین راهبردی ممکن است جذاب به نظر نرسد. این موارد عبارتند از (1) ماهیت رقابت در بازار برای فن آوری و بازار محصول (2) محتاط بودن محیط تأمین مالی و (3) قطعه بندی ثبت اختراع برای فناوری های سیستماتیک. (در حالی که این عوامل را می توان به نمودار جریان در شکل های 1a و b اضافه کرد، ما آنها را به خاطر سادگی حذف می کنیم.) ما یک نمونه از این مورد که چگونه چنین شرایط مرزی می تواند یک راهبرد سوئیچ بک را کم اهمیت تر کند نشان می دهیم.
ماهیت رقابت در هر دو بازار فناوری و بازار محصول
هر دو نوع سوییچ بک شامل تجاری سازی همکاری، یا در مرحله اول (همکاری موقت) و یا در مرحله دوم (رقابت موقت) می شود. بنابراين عواملي كه بر جذابيت همكاري تأثير مي گذارند، بر قابليت پشتيباني از يك استراتژي سوییچ بک تاثير مي گذارند، از جمله رقابت در بازار فناوري و بازار محصول.
شرایط مرزی سوییچ بک: مورد Affymetrix
Affymetrix برای تجاری سازی فناوری ریزآرایه (GeneChips) تاسیس شد، که به محققان کمک می کند نمونه های بیولوژیکی را برای حضور هزاران ژن موازی (برای برنامه های کاربردی مانند بیماران غربالگری برای بیماری ها) اسکن نمایند. GeneChips با استفاده از فرآیند فوتولیتوگرافی تولید می شود که مشابه روش های ساخت تراشه های نیمه هادی است. این شرکت علاوه بر تولید تراشه ها، پروژکتورهای DNA و سایر مواد مصرفی را به فروش می رساند، دستگاه های با سرعت بالا را برای تجزیه و تحلیل نمونه ها تولید می کند و سیستم نرم افزاری برای مدیریت داده های میکروآرایه را تولید می کند. این شرکت در زمینه کشف مواد مخدر یا برنامه های کاربردی در هر حوزه عمودی مشغول به کار نیست. بلکه مدل کسب و کار آن یک ابزار مبتنی بر سیستم بیولوژیکی است.
بحث و نتیجه گیری
ما یک مدل پویا را ارائه نموده ایم که به موجب کارآفرینان ناتوان در اجرای راهبرد تجاري سازي ایده آل فناوری خود می توانند یک راهبرد غیرایده آل آغاز می کنند، که به آنها امکان می دهد تا در نهایت به راهبرد ایده آل نزدیک شوند. این مدل شامل دو راه مکمل است: همکاری موقت و رقابت موقت. در نخستین راه، که در شکل 1a نشان داده شده است، کارآفرین دارای هدف رقابت در بازار محصول است, اما فاقد دارایی های مکمل لازم برای انجام این کار می باشد. در راه دوم که در شکل 1b نشان داده شده است، کارآفرین می خواهد وارد یک توافق نامه همکاری شود، اما اعتبار جذب مجوز دهندگان یا قدرت چانه زنی برای به دست آوردن ترتیبات جذاب را ندارد.
نوشته های موجود در مورد راهبرد تجاری سازی فناوری، به ویژه برای کارآفرینان، بر روی عمل تنظیم راهبرد ورود اولیه تمرکز می کند و نقش محيط تجاری سازی در شکل دادن به آن راهبرد را برجسته می كند. در مقابل، مدل سوییچ بک بر اهمیت اجرا و پیاده سازی سرمایه گذاری ریسکی در توالی حرکت های راهبردی برای رسیدن به حالت مطلوب نهایی تاکید می کند. این دینامیک راهبرد مخصوصا برای شرکت های تازه تاسیس بسیار مهم است، زیرا آنها به طور معمول با منابع ضعیف شروع به کار می کنند و بنابراین احتمالاً باید دررویکرد ورود و مقیاس بندی خود, راهبردی تر از شرکت های تاسیس شده باشند.
چارچوب ساخته شده ما می تواند در درک پویایی فرمولاسیون راهبرد کارآفرینی مفید باشد. به عنوان مثال، تکامل Genentech از همکاری با شرکت های دارویی معتبر برای رقابت در برابر آنها به عنوان یک شرکت کاملاً یکپارچه, چه چیزی را توضیح می دهد؟ برای مثال، اگر از طریق این دیدگاه به بررسی عوامل تعیین کننده بازار بپردازیم، ممکن است تمایل داشته باشیم تا این تغییر کلی را فقط به تصمیمات فردی که برای یک سری از نوآوری های ساخته شده نسبت دهیم که در طول زمان به طور جداگانه اتفاق می افتند برای تجاری سازی شخصی از شراکت مناسب تر هستند. با مقایسه, چارچوب ما, این احتمال را شناسایی می کند که تغییرات گسترده ای از این نوع ممکن است از یک برنامه سطح بالا حاصل شود، به طوری که تمایل به وارد شدن به بازار محصول و تشخیص اینکه چنین راهبردی در ابتدا غیرممکن است, مشخص می شود. مهم این است که توالی دو راهبرد تجاری سازی، صرفاً مصداقی از انتظار برای تغییر شرایط خارجی نیست. در عوض، اجرای راهبرد اولیه به صورت موقت برای تسهیل پذیرش نهایی راهبرد ایده آل ضروری است
در حالی که تمرکز ما بر توسعه کار بر روی تجاری سازی فناوری است، مفهوم راهبردهای تجاری سازی اجراشده ترتیبی نیز به نوشته های وسیع تر در مورد راهبرد کمک می کند. تعویض از یک راهبرد به دیگری عمدتاً در چارچوب "توانایی های پویا" مورد بررسی قرار گرفته است (Teece et al.، 1997؛ Tripsas، 1997؛ Eisenhardt and Martin، 2000)، جایی که به دلیل وجود خارجی تغییر در محیط زیست، مانند انقطاع فناورانه, راهبرد کنونی شرکت دیگر بی ثبات می شود. مدل سوئیچ بک از رویکرد قابلیت های پویا از دو جهت متفاوت است. اولاً، یک سوئیچ بک لزوما به واسطه یک تغییر در محیط ایجاد نمی شود؛ در عوض، سوییچ بک ها به واسطه موانعی تحریک می شوند که می تواند ویژگی های خود شرکت باشد (مثلا فقدان اعتبار یا قدرت چانه زنی). دوم، از نظر توانمندی پویا، یک راهبرد جدید به دلیل شکست راهبرد اولیه ناشی از تغییر محیطی پدیدار می شود؛ در تئوری، شرکت دیگر با قابلیت ها و منابع یکسان می تواند پس از تغییر محیط زیست وارد شود و راهبرد بعدی شرکت را بدون پیش بردن راهبرد اولیه شرکت مرکزی پیاده سازی کند. در مقابل، در یک سوئیچ بک، هر دو راهبرد به صورت یک دنباله برنامه ریزی می شوند و راهبرد بعدی به طور حیاتی به پیاده سازی برنامه قبلی بستگی دارد.
سوییچ بک ها از آزمایشات راهبردی (McGrath و MacMillan، 1995) و یا "چرخش" نیز متمایز هستند، زیرا به طور معمول در زمینه شرکت های تازه کار بیان می شوند (Mullins and Komisar، 2009؛ Ries، 2011چرخش نشان می دهد که یک کارآفرین از طریق یک سری آزمایش با استفاده از تست A / B یا سایر محدودیت های پیاده سازی بالقوه در بازار، تکرار می شود. این فرآیند شامل تضمین یا رد یک رویکرد راهبردی خاص (Bhide، 2000) یا بیشتر علمی (Murray and Tripsas، 2004) می شود. اگر یک رویکرد ناموفق باشد، شرکت تازه کار یکی دیگر از احتمالات را آزمایش می کند که ممکن است به فرضیه قبلی مرتبط باشد یا نباشد. در حالت ایده آل، شرکت تازه تاسیس با راهبرد انتخاب شده نهایی در آغاز پیش می رود و از صرف زمان برای ارزیابی فرضیه های رد شده اجتناب می کند. با این حال، یک سوئیچ بک، به واسطه شکست هیچ راهبرد قبلی تحریک نمی شود؛ بلکه، راهبرد بعدی بستگی به موفقیت اولیه دارد.
این مقاله نشان دهنده اولین گام در جستجوی راهبردهای تجاری سازی است و کار قابل توجه در آینده نیز باقی می ماند. به طور خاص، کار تجربی برای تعیین اینکه آیا و چه زمانی, تصویب یک راهبرد سوییچ بک منجر به افزایش بازده می شود, مورد نیاز است. مارکس و همکاران (2014) نشان می دهد که واردشوندگان با فناوری های "مزاحم" بیشتر در معرض سوء استفاده از رقابت موقت قرار می گیرند، اما آنها پیامدهای عملکرد مالی را بررسی نمی کنند. همچنین جالب توجه است که آیا شرکت ها از راهبردهای سوییچ بک خارج از قلمروی تجاری سازی فناوری استفاده می کنند یا خیر: آیا می توانیم سوییچ بک ها بین یکپارچه سازی عمودی و تخصص درون زنجیره ارزش را در کالاهای مصرفی یا خدمات ببینیم یا خیر؟ جمع آوری داده های بیشتر می تواند بحث مفیدی در مورد کاربرد مدل راهبردی سوییچ بک را در طیف وسیعی از صنایع و سناریوهای کسب و کار میسر سازد.
این مقاله ISI در سال 2015 در نشریه الزویر و در مجله سیاست تحقیق، توسط ایالات متحده آمریکا منتشر شده و در سایت ای ترجمه جهت دانلود ارائه شده است. در صورت نیاز به دانلود رایگان اصل مقاله انگلیسی و ترجمه آن می توانید به پست دانلود ترجمه مقاله راهبردهای پویا برای کارآفرینان فناوری در سایت ای ترجمه مراجعه نمایید.