ویرگول
ورودثبت نام
ای ترجمه
ای ترجمهخدمات ارائه مقالات علمی و سفارش ترجمه تخصصی
ای ترجمه
ای ترجمه
خواندن ۹ دقیقه·۴ سال پیش

ترسیم مرزهای مالیخولیا و افسردگی از طریق روانکاوی (مقاله ترجمه شده)

چکیده

این مقاله به بررسی حالت ترکیبی مالیخولیا/افسردگی، اصطلاحی که توسط جولیا کریستوا ابداع شده، می پردازد. نویسنده با بکارگیری نظریه روانکاوی، مونیک،  شخصیت اصلی داستان کوتاه ”زن درهم شکسته” از سیمون دو بووار را مورد تحلیل قرار می دهد. استدلال می شود که مالیخولیای مونیک در دوران فروپاشی ازدواجش، حول احساس متناقضی از فقدان خود می چرخد. همچنین توضیح می دهد که اگرچه شاید اینطور بنظر برسد که مونیک، هیچ درمانی از مرکز روان درمانی دریافت نمی کند، اما او این کار را به روشی غیرمعمول انجام می دهد. پیرو همین، استدلال می شود که او با نگارش خاطرات خود روشن فکری و آگاهی را تجربه می کند، این مطلب، دیدگاه کریستوا را که می گوید بازنمودهای ادبی بیشتر در رابطه  با پالایش روانی است تا تفصیل تحت فشار قرار می دهد. بنابراین دلایل اینکه چرا خاطره نویسی در ارتباط  با تفصیل و پالایش روانی و در نتیجه یک تجربه درمانی است، در این مقاله بیان می شود. در انتها پیشنهاد منتقدانه ای که داده می شود این است که مونیک آنطور که عنوان انگلیسی کتاب می گوید، کاملا نابود نشده است بلکه مطابق تیتر اصلی کتاب (La femme rompue) او فقط شکسته و آسیب دیده است. شناخت مرزهای مالیخولیا و افسردگی از طریق تحلیل روانی و نوشتارهای درونی دفترچه خاطرات، یادداشتی است از تجربه و رشد، نه تکرار چیزهایی که به خوبی گفته یا انجام شده است(Henry David Thoreau)

ابتلا به حالت مالیخولیا / افسردگی

اگر دو بووار یک تصویر جهانی از شرایط زنان در کتاب ”جنس دوم“ ترسیم میکند، او در داستان کوتاه ”زن در هم شکسته“ بر روی شرایط یک زن خاص بنام مونیک تمرکز می کند. وقتی برای اولین بار مونیک را ملاقات می کنیم، سرشار از شادی است. او به دلیل اختصاص دادن زندگی اش به شوهر و دخترانش، راضی و مغرور است.  حالت رضایتش را میتوان در توصیفی دید که از یک گردش لذت بخش تک نفره در جنوب فرانسه در حالیکه شوهرش در یک کنفرانس حضور دارد،  می آورد. هرچند پس از بازگشت به پاریس مستقیما از شوهر خود خبردار می شود که او درگیر یک رابطه ی عاشقانه بوده است. شوهرش همچنین اعتراف می کند که در طی هشت سال اخیر رابطه ی خارج از ازدواج دیگری هم داشته است؛ در حالیکه او تعریف رابطه شان را براساس شفافیت فرض می کرده است. (”هر یک از ما قبلا قادر بودیم تمام درون یکدیگر را درک کنیم“ (131).) در ابتدا، او به اعتراف شوهرش با تاکتیک لبخند واکنش نشان داد: روش برخوردی دوستانه و ملاحظه گرانه که مجبور بود اتخاذ کند.(142)؛ تظاهر به اینکه همه چیز عادی است؛ حفظ ظاهر آسوده (148)؛ نگهداری از ازدواجش به عنوان یک ”زوج نمونه“ (166). سرآغاز افسردگی او امتناع از احساس افسرده بودن است. او به منظور فرار از احساس شوکه شدن و فقدان، تا حد زیادی احساس شوکه شدن یا فقدان نمی کند. اگر مقاله ”سوگواری و مالیخولیا“ فروید را در نظر بگیریم، به آسانی می توان نتیجه گرفت که او هنوز از مالیخولیا رنج نمی برد. او علائم مشخص مالیخولیا مانند ”توقف علاقه به دنیای بیرون، فقدان ظرفیت عشق ورزی، خودداری از تمام فعالیت ها و کاهش احساسات مربوط به توجه به خود که در خود سرزنشی و خود دشنامی اظهار پیدا می کند.. “ را از خود بروز نمی دهد( Freud 244). بعلاوه، او به خاطر نقشی که بازی می کند، هنوز چشمش به واقعیت های اطرافش بسته است؛ این درحالیست که مالیخولیا واقعیت را به تمرکز می کشاند(Freud 246-7 ).

ریشه های مالیخولیا و افسردگی او

بارزترین ویژگی وضع مونیک، مرز بسیار نازک میان صداقت و خود فریبی در او است. دو ویژگی اصلی در شخصیت او وجود دارد که بساط خود فریبی را می گستراند. او نقش مادر داغدیده و نقش یک کودک را بازی می کند.

مادر داغدیده: زن گریانی که بعنوان نماد حضرت مریم در پای صلیب است، در حالی که مردان (جمعیت گناهکار) دستانشان را برای زدودن گناه پاک می کنند، او عهده دار مسوولیت احساسی مصلوب شدن مسیح می شود. اگر بخواهیم از واژه های معاصر تر استفاده کنیم، مونیک مثالی کامل از چیزیست که کارول گیلیگان از آن به عنوان ”زنی که دستور گرفته مراقب کند، مسوولیتی برای تشخیص و رفع مشکلات واقعی و قابل تشخیص دنیای واقعی“ یاد می کند(100). اگر مونیک خودش را با فداکاری مطلق برای دیگران معنا می کند، او ضمن این تعریف رشد شخصی خودش را هم نادیده می گیرد. کشمکش های درونی او شامل حفظ توازن میان اخلاق مسوولیت پذیری برای دیگران و خواسته های تمامیت شخصی اش می باشد. این تعارض را می توان در این گفته ها خلاصه کرد: ”یکی از دلایل، در حقیقت دلیل اصلی اینکه چرا داشتن شغل حتی پایین ترین خواسته ام هم نبوده این است: تحمل اینکه اگر کاملا آزاد نباشم تا به کسانی که به من نیاز دارند کمک کنم، بایستی برایم سخت باشد“ (127). او دختر نوجوانی را در خیابان ملاقات می کند و بلافاصله با وجود اینکه قبلا کل زندگی اش را به دو دخترش اختصاص داده تبدیل به حامی او، یا بهتر بگویم، تبدیل به مادر جایگزین او می شود. وقتی مونیک اعتراف می کند که : ”اگر من در رابطه با تربیت دخترانم شکست خورده ام، دراینصورت تمام زندگی ام یک شکست محض بوده است“ ما متوجه می شویم که او تا چه اندازه برای دخترانش فداکاری کرده است. او درباره شوهرش موریس در خاطرات خود چنین عنوان می کند: ” او برایم کافی بوده است: من فقط برای او زندگی کرده ام“ (135)؛ ”هرگز چیزی برای خودم نخواسته ام که برای او نیز آرزو نکرده باشم“ (135)؛ ”امیال، آرزوها، علائق من همواره با مال او یکی بوده است.“ (149). وقتی موریس از او می خواهد که شغلی پیدا کند(هنگامی که دخترانش مستقل شده و از خانه رفته بودند) او پاسخ می دهد: ”اما من شغلی نمی خواهم؛ به هر صورت نه در حال حاضر. بعد از این همه مدت می خواهم کمی برای خودم زندگی کنم“ (125). این گزاره یک پیشگویی بدبینانه از حوادث آینده را به نمایش می گذارد. حالا که او دیگر پشت و پناه ”تعریف خود بر طبق نیازهای دیگران“ را ندارد، مجبور خواهد شد برای خودش زندگی کند. بدین ترتیب، وقتی او برای فروپاشی ازدواجش سوگواری می کند، در واقع برای شخصیتی که برای تامین نیازهای دیگران ساخته بود، سوگواری می کند. به شکلی متناقض، او برای فقدان خودی که خود ویرانگری اش را برانگیخته است، سوگواری می کند.

خاطره نویسی: نوعی از پالایش روانی یا تفصیل؟

با در نظر گرفتن این تحلیل شخصیت، ممکن است یکی براحتی نتیجه بگیرد که مونیک نویسنده داستان خود نبوده است. البته که بطور ظاهری نویسنده داستان دو بووار است، و در عین حال بطور عمقی مونیک قادر نیست نقش یک شخصیت درداستان زندگی خودش را به خود بگیرد. از برخی جهات او شبیه افراد اوتیسمی بیش فعال است که بوسیله احساسات و رفتارهای معمولی روزمره یاد می گیرند. زبان ساخته دست بشر بوده و تفسیری اصیل یا نسبتا اصیل از احساسات یا افکار نیست. با مراجعه به گفته های کریستوا در ابتدای این مقاله، از همین جهت است که زبان قادر به تضمین راه جبرانی برای رهایی از حالت خمودی مالیخولیا نیست.

نتیجه گیری

اگر مونیک قادراست مشغول روند درمان شده با روانپزشک صحبت کند و خاطره بنویسد، پس او به وضوح وارد مسیر درمان شده است. این نشان می دهد که مونیک برخلاف تیتر انگلیسی کتاب (The woman destroyed) کاملا نابود نشده بلکه مطابق عنوان فرانسوی کتاب او فقط شکسته است. در حقیقت او شکسته و در تلاش است تا خودش را جمع و جور کند (après coup). بعلاوه اگر ما در حال صحبت از نابودی هستیم مسلما منظور ما این است که فروپاشی ازدواج مونیک به او این اجازه را می دهد که شخصیت های غیرحقیقی مادر داغدیده و کودک را نابود کند.

بنابراین این داستان بطور غیرمستقیم خیلی در مورد فقدان همسر او نیست بلکه بیشتر در مورد فقدان هویت مونیک است که در اصل خود ویرانگری او را تضمین می کند.

مونیک در تلاش برای ارائه ی پیامی شفادهنده به قلمرو خودآگاه خود (و خوانندگان) خوابی می بیند: او یک لباس آبی آسمانی به تن کرده و آسمان هم آبی است(238). این تصاویر با داشتن معانی مختلفی، نشان دهنده ی احتمال شروع یک زندگی جدید می باشند. این خواب مونیک را در مجموعه ای از احساسات خوش غرق می کند.

در دنیای واقعی، او دخترش را در نیویورک ملاقات کرده و به او می گوید که خودش را دوباره پیدا خواهد کرد. با بازگشت به پاریس، او در ورودی منزلش را بسته می بیند. ” اگر من حرکتی نکنم، در باز نخواهد شد“ او اعتراف کرده و اضافه می کند: ”حرکت نکردن: هرگز! نگهداشتن زمان و زندگی! ولی من می دانم که سرانجام حرکت می کنم. در بسته آرام آرام گشوده خواهد شد و آنچه پشت آنست پدیدار می گردد. پشت در بسته آینده است. دری که به آینده باز می شود گشوده خواهد گردید. “

به لطف خاطره نویسی است که مونیک در نهایت حرکت می کند تا در را بگشاید. همانطور که قبل ازین استدلال شد، نگارش خاطره برای مونیک حالتی درمانی دارد، همچنانکه اولین و مهمترین تفصیل یا آگاهی از دلایل رنج کشیدن را می پروراند. خاطره نویسی ذاتا به او کمک می کند تا حسی قویتر از هویت خودآگاه بوسیله ساختن داستان هایی از خودش، پرورش بدهد؛ سفری به سرزمین های ناشناخته ی قلمرو ناخودآگاه؛ و حرکت در محیط امنی که او بتواند اشکال خلاقانه ای از خودش را تجسم کند. پروسه خاطره نویسی همچنین پالاینده روان به این معنی است که به او اجازه می دهد تا دقیقا با تمام وجودش که احساسات سرکوب شده را در بردارد، بنویسد.

این ایده آخر از ادعای کریستوا که می گفت بازنمود های ادبی طبیعتا پالاینده ی روان هستند، پشتیبانی می کند. و همچنان با برجسته نمودن اهمیت تفصیل دقیقا به همان اندازه ی پالایش روانی در موفقیت درمان مونیک، ادعای کریستوا را تحت فشار قرار می دهد. همچنین باید تاکید کنم که کریستوا مدعی بود تنها راه درمان مالیخولیا داروهای ضدافسردگی است. مونیک به ما نشان می دهد که زبان کلید درمان او است.

اگر به ابتدای این مقاله رجوع کرده و به ویژگی ترکیب مالیخولیا/افسردگی یعنی ” ناتوانی زبان از تهیه یک ابزار برای رهایی از حالت مالیخولیا/افسردگی“ توجه کنیم، نتیجه میگیریم سیاحت های مونیک در ورای حالت مالیخولیا/افسردگی مدیون ابزار زبان نوشتاری می باشد. همانند رکوئنتین قهرمان اگزیستانسیالیست رمان فلسفی سارتر که معنای زندگی را به لطف هنر در می یابد، قهرمان سیمون دوبووار خود انگیزی را در زبان یافته و مسئولیت خلق ذات خویش را به عهده می گیرد. ازینرو بخاطر کار دوبووار هست که وقتی داریم درباره تلاشی برای درک مرزهای مالیخولیا و افسردگی بحث می کنیم، روشن است که زبان نقشی اساسی در تعیین مرزهای این شرایط به صورت پربازده تر دارد. هرچند این یک نتیجه گیری مناسب برای رمان خصوصا برای روانکاوان نمی باشد، اما این نتیجه گیری یک تایید مجدد(بهمراه نکات ظریف) از قدرت آن چیزی است که ما آن را ”واژه درمانی“ می نامیم. این چنین پیامی نباید بی اهمیت پنداشته شود زیرا در عصر و روزگاری هستیم که متخصصین سلامت (بنا به دلایل مختلفی) به روان دارو شناسی متکی اند و این در حالیست که به لطف خاطره نویسی و گوشه ای از نوشته هایی غنی مانند تفکرات روانشناسانه دوبووار، معجزه احساسات می تواند جای روان داروشناسی را بگیرد.

این مقاله در سایت ای ترجمه جهت دانلود ارائه شده است. در صورت نیاز به دانلود رایگان اصل مقاله انگلیسی و ترجمه آن می توانید به پست دانلود ترجمه مقاله ترسیم مرزهای مالیخولیا و افسردگی از طریق روانکاوی در سایت ای ترجمه مراجعه نمایید.

۰
۰
ای ترجمه
ای ترجمه
خدمات ارائه مقالات علمی و سفارش ترجمه تخصصی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید