من حدود 10 روز پیش بعد از یک دوران خیلی سخت و پرفشاری که در هلند داشتم ( و هنوز هم دارم) برای شرکت در یک مدرسه تابستانه (Summer school) به شهر پورتو (Porto) در پرتغال رفتم. در این پست و یکی دو پست بعدی سعی می کنم که برخی از این مشاهداتم از این سفر 9روزه را به صورت خلاصه برای شما تعریف کنم. در این پست به صورت خاص درباره مشاهدات کلی که از پرتقال داشتم می نویسم و در پست های بعدی به صورت مفصل در خصوص مکالماتی که با مردم پرتغال در زمینه های مختلف مثل فوتبال، تیراختور(متاسفانه بله!)، کیروش و ... داشتم می نویسم.

پرتغال(یا پرتقال!) یکی از کوچکترین و از نظر اقتصادی ضعیف ترین کشورهای اتحادیه اروپا هست. البته همانطور که می دانید پرتقال در گذشته به لطف کشورگشایی های متعدد و استعمارهای دریایی اش کشور بسیار قدرتمند و ثروتمندی بود و کشورهایی مثل برزیل، ماکائو (تا همین 20 سال پیش)، موزابیک، گینه بیسائو و ... جزء مستعمره های این کشور بودند. با این وجود، الان پرتقال کشور ضعیف و فقیری هست و تنها دارایی با ارزشی که دارند همین کریستیانو رونالدو و مورینیو هست. مثلا یکی از پرتغالی هایی که داخل مدرسه تابستانه بود به من گفت که جدیدا ایرانی های زیادی برای تحصیل به پرتغال مهاجرت کرده اند و من درک نمی کنم که مگر پرتغال چی دارد که این ها برای تحصیل به این جا می آیند و ما خودمان سعی می کنیم از پرتغال به جاهای دیگر اروپا مهاجرت کنیم.
پرتغال دو شهر اصلی و بزرگ دارد: لیسبون (پایتخت ) که در جنوب این کشور و پورتو ( به معنی همون بندر خودمون!) که در شمال این کشور قرار دارند. من که با چندین پرتقالی (عمدتا اهل پورتو) و چند نفر دیگر در خصوص این دو شهر و مردمش صحبت کردم و تقریبا همه بلااستثنا به من گفتند که مردم لیسبون به صورت کلی آدم های از خودراضی و سردی هستند، ولی در عوض مردم شهر پورتو خونگرم، مهربان و البته کمی رک تر هستند.

- مهمترین سوغاتی پرتقال و به خصوص شهر پورتو مشروبات الکلی هست و به طور مثال شهر پورتو یک نوع نوشیدنی الکلی خاص به نام پورت واین دارد که گویا به خاطر طعم خاصش خیلی محبوب هست. ( البته من که چون اهل این چیزها نیستم در این زمینه نظر خاصی نمی توانم بدهم!).
روزهای اولی که در پورتو بودم بلیط اتوبوس و مترو نداشتم و برای همین پیاده از محل اقامتم تا مرکز شهر قدم می زدم. در طول مسیر چیزی که خیلی توی ذوق می زد تعداد زیاد ساختمان های قدیمی، فرسوده و زشتی بود که مشخص بود به امان خدا رها شده بودند. این قضیه به صورت خاصی آزار دهنده تر هست که این را در نظر بگیریم که شهر پورتو هر سال تعداد خیلی زیادی توریست را جذب می کند.

پرتقال با وجود فقیر بودن نسبی جز یکی از امن ترین کشورهای دنیا محسوب می شود. مثلا یکی دو شب ساعت 1 نصف شب تنها داخل یک سری از خیابان هایی به ظاهر ترسناک و خلوت با دوربین و لپ تاپ با آرامش و اطمینان راه می رفتم. شاید اگر در معادل یکی این خیابان ها در تهران در این ساعت از شب راه می رفتم حداقل 2 بار خفت می شدم! با این حال نکته جالب این بود که یک شب برای عکاسی به مرکز شهر که خیلی هم شلوغ بود رفتم و در کمتر از 10 دقیقه 3 نفر از فروشنده های موارد وسط خیابان آن جا سمت من آمدند تا به من حشیش بفروشند!!! ( البته شاید هم قیافه من یک کم غلط انداز هست چون داخل خیابان های تهران هم دست فروش های وسط خیابان بین کلی آدم فقط سمت من می آمدند تا به من ورق های پاسورشان بفروشند!)

- پرتقال از خیلی از جهات شبیه به ایران هست:


- با این وجود، پرتقال از بعضی از جهات هم اصلا شبیه به ایران نیست:


پایان بخش اول
نوشتن ( و همینطور خواندن) این شکل متن ها به زبان محاوره ای خیلی راحت تر هست ولی به احترام زبان فارسی سعی کردم که تا حد امکان از فارسی رسمی استفاده کنم و جای کلمات انگلیسی از معادل فارسی آن ها استفاده کنم