این متن قرار بود یه توییت باشه ولی چون طولانی شد داخل ویرگول قرار دادم. پس انتظار یک نقد جامع ازش نمیره. اینجا به برخی از موارد مطرح شده میپردازم.
در تاریخ 30 خرداد 99، بهروز آقاخانیان و شهریار خسروی گفتگویی از طریق پیج اینستاگرام iransociology با موضوع «رپ فارسی و مسئولیت اجتماعی» داشتند.
هرچند با عموم نظرات شهریار خسروی مخالف بودم، ولی گفتگوی بهروز آقاخانیان با شخصی خارج هیپ هاپ از جهتِ «گفتگو» بودن مثبت بود. هیپ هاپ اگه بخواد با جوامع مختلف (دانشگاهی، عامه، هنری و...) ارتباط برقرار کنه؛ به این گفتگوها نیاز متعدد خواهد داشت و نظراتی محافظه‌کارتر از شهریار خسروی بسیار جلوی راهش سبز خواهند شد. این تازه اولشه.
محافظه‌کاری از این بابت که خسروی گفت اگه دولت میذاشت رپکنا بطور قانونی پول دربیارن، محافظه‌کارتر میشدن و این «گریز از مرکز» کمتر میشد. احتمالاً منظورش از «مرکز» همون سنت و اخلاقیات معمول جامعه باشه که دقیقاً هیپ هاپ همیشه از این مرکز گریخته و اونو به چالش کشیده.
منظورش هم تتلو بود و اتفاقا باید گفت تتلو از هیچ مرکزی نگریخته، تتلو نه نقدی به نظام آموزشی داره، نه به رسانه‌ها، نه خواهان برابریه، نه با کودک همسری مشکلی داره و الخ. تتلو فقط خواسته مجوز داشته باشه و سالها واسش چاپلوسی دستگاهای مربوطه رو کرده. الان که دیده نتونسته بهش برسه، به سیم آخر زده و داره فحاشی میکنه.
اگر منظور خسروی از اجازه‌ی دولت، «مجوز دادن» باشه، باز هم باید گفت یک هنرمند زیرزمینی هیچ وقت به سمت مجوز نخواهد رفت چون به چیزی به نام مجوز اعتقاد نداره. اگر هم خیال میکنه دولت ما که برای حفظ هژمونی فرهنگی خودش تک‌صدایی ایجاد کرده، میاد به دگراندیشان جامعه آزادی بده که حرفشونو بدون سانسور بزنن، سخت در اشتباهه.
شاید بتونم ایده «جلوگیری از گریز از مرکز بوسیله درآمد» خسروی رو با واژه‌ی «سرکوب نرم» بیان کنم.
در ثانی توی کشورهای برخوردار از آزادی بیان و کسب درآمد، میبینیم که درآمد داشتن لزوماً باعث نشده هنرمندان محافظه‌کار بشن و عملاً نظریه‌ی خسروی حتی به درد سرکوب نرم هم نمی‌خوره!
همچنین خسروی گفت اگه دولت اجازه‌ی درآمدزایی قانونی به رپکنا میداد، نیازی نداشتن سایت قمار غیرقانونی بزنن. احتمالا شهریار خسروی نمیدونه که یک سر این سایتا به دولت وصله (حداقل به اهمال کاریاش) و اون رپرا فقط یه تبلیغاتچی اند.
مباحث دیگری هم درباره سهراب ام.جی مطرح شد. شهریار خسروی در بخشی از صحبتهاش گفت اگر فدایی و چند نفر دیگه رو کنار بذاریم، ام.جی از بهترین رپکنهای ایرانه. این حرف شهریار خسروی نشون میده ایشون واقعاً از نظر فنی چیز خاصی از رپ نمیدونه. اگر ما به عنوان مثال مجموعه‌ی «یکسین» یا تک آهنگ‌های اخیر ام.جی رو بررسی کنیم، واقعاً در برابر آثار بسیاری از رپکنهای مستقل و زیرزمینی ایران (مثل آلبوم مجاز، کانون و...) حرفی برای گفتن نداره. کارهای ام.جی به شدت تکراری شده و نه نوآوری خاصی در فلو، رایمینگ و دیگر تکنیک‌هاش دیده میشه و نه حتی در اندیشه‌ای که به مخاطب انتقال میده.
کلاً شهریار خسروی اطلاعات پایه‌ای درستی از هیپ هاپ نداره و این همیشه باعث شده نقدها و نظریات ش ضعیف باشه.
