امروز، ناگهان، به نتیجهای پوچ اما بهغایت درست رسیدم. در لحظهای از شهود، دریافتم که هیچکس نیستم، مطلقاً هیچکس. آذرخشی که زد، نشانم داد آنچه شهری میپنداشتم که در آن ساکنم، در حقیقت دشتی متروک بوده است؛ و در همان نورِ شوم که مرا به خودم آشکار کرد، گویی آسمانی هم بر فراز آن وجود نداشت. از هر امکانِ اینکه پیش از جهان وجود داشته باشم محروم شدم. اگر هرگز تناسخی در کار بوده، بیمن رخ داده است، بیخودی که دوباره متولد شود.
من حاشیههای انکارشده شهریام که هرگز بنا نشده، پیشگفتاری مطول بر کتابی که نوشته نشده. من هیچکسام، هیچکس. نمیدانم چگونه باید احساس کنم یا بیندیشم یا دوست بدارم. من شخصیتیام در رمانی که هنوز نوشته نشده، معلق در هوا، ناتمام، پیش از آنکه حتی وجود یافته باشم؛ در میان رؤیاهای کسی که هرگز نتوانست جان را در من بدمد.
همیشه در حال اندیشیدنم، همیشه در حال احساس کردن؛ اما اندیشههایم از هر منطق تهیاند و احساساتم از هر حس. گویی از دریچهای پنهان سقوط میکنم، در فضایی بیانتها، بیکران، سقوطی تهی و بیجهت. روح من گردابی سیاه است، جنونی عظیم که پیرامون خلأیی میچرخد؛ چرخش اقیانوسی پهناور گرد فقدانی در نیستی. و در این آبها، که بیشتر به گردباد میمانند تا آب، تصاویر هر آنچه در جهان دیده یا شنیدهام، شناورند: خانهها، چهرهها، کتابها، صندوقها، تکههایی از موسیقی و پارههایی از صداها؛ همه گرفتار گردابی شوم و بیکف.
و من، منِ خودم، نقطه ثقلیام که تنها به این دلیل وجود دارد که هندسهٔ مغاک آن را ایجاب میکند؛ من نیستیای هستم که همهچیز به گرد آن میچرخد، من از تهی وجود دارم تا این چرخش ممکن شود، مرکزیام که فقط از آن رو هست که هر دایرهای باید مرکزی داشته باشد. من، منِ خودم، چاهی هستم که دیوارههایش فرو ریختهاند و جز لجنِ چسبناک چیزی از آن نمانده است. من مرکز همهچیزم، در احاطهٔ نیستیِ عظیم.
و چنین است که انگار خودِ دوزخ در درونم میخندد؛ اما نه با لمس انسانیِ خندهٔ شیطانی، بلکه با ناله دیوانهوارِ جهانِ مرده، با لاشهٔ چرخانِ فضای فیزیکی، با پایانِ همهٔ جهانها که سیاهوار در باد شناور است؛ کژریخت، نابهنگام، بیآن خدایی که آن را آفرید، بیخودِ خدا که خود نیز در تاریکیِ تاریکیها میچرخد: ناممکن، یگانه، همهچیز.
کاش میتوانستم بیندیشم!
کاش میتوانستم احساس کنم!
دفتر پریشانی
پسوآ
ایمان شاهبیگی
ایمان شاهبیگی