چی؟
جملهای توی ویرگول نوشته شده است:
هرچی دوست داری بنویس…
و دقیقا همین! در یک جمله، میخواهم هر چه دوست دارم بنویسم! طبیعتا یک سری موضوعاتی را برای نوشتن انتخاب کردم و آنها را دستهبندی خواهم کرد. چیزی که در لحظه به آن فکر میکنم، جدا از مسائل فنی، نوشتن روزمرهها، داستانها، و خوابهایم هست.
بله، خوابها! شاید خندهدار باشد، اما تضمین میکنم بعد از خواندن چند تای آنها تعریفتان از یک «خواب» عوض خواهد شد! چند سالی هست که خوابهایم را پیش خودم مینویسم، و بعضی از آنها انگار خاکستری نیستند و رنگ دارند. انگار واقعی هستند. انگار یک روایت کامل از یک داستان بالقوه هستند.
همچنین در زندگی ِروزمرهی هر کدام از ما آدمهای عادی، اتفاقات غیرعادی زیادی میافتند، و فقط کافیست عینک خود را در جای مناسب قرار دهیم، و دوست دارم آنها را هم اینجا لاگ بندازم و ثبت کنم!
مسائل فنی هم که مشخصاند. سعی میکنم در مورد ابزارها و مطالعاتم در حوزه برنامهنویسی و حوزههای مشابه هم مطالبی بنویسم، بلکه حکم زکات علم را نیز به جا آورده باشم.
چرا؟
نوشتن را خیلی دوست دارم، اما به دلایلی نتوانستم هیچگاه حق آن را به جا بیاورم. دو بار تابهحال تلاش کردهام اما با مغز به زمین خوردم. اخیراً یکی از دوستانم اما کمکم کرد تا دوباره نوشتن را شروع کنم، آن هم با یک سبک جدید. طی صحبتهایی که باهم کردیم به این نتیجه رسیدم که نوشتن تمامی ندارد و نباید کم آورد. بنابراین این سری میروم تا کم نیاورم، تا مسئله را حل کنم به جای اینکه از آن فرار کنم.
هدف دیگرم نیز منظم کردن و ساختارمند بودن نوشتههایم بود، بلکه بتوانم با یک نگاه کلی به آنها، استفادهی مفیدی از آنها بکنم، اگر بشود!
چرا الان؟
قبلا هم مینوشتم. البته کاملا پراکنده، رندوم، و صدالبته پرایوت! حس کردم که دیگر حرفهایم در ظرف وجودی خودم نمیگنجد و لبریز شده است. فکر کردم که با انتشار نوشتههایم میتوانم از این مشکل گذر کنم. شاید هم اشتباه میکنم، اما فعلا برنامه چنین است!
چرا اینجا؟
این همه جا برای نوشتن وجود دارد، اما بعد از کمی بررسی، به این نتیجه رسیدم که هیچ کجا به اندازه اینجا آن ویژگیهایی که مورد نظرم بودند را ندارند.
توییتر؟ بستر مناسبی برای نوشتن بهصورت عمومی هست، اما بیشتر به درد «توییت کردن» با محتوای مختصر میخورد تا نوشتن داستانها و اتفاقات بلندتر و مطالبی که پیوستگی دارند. جدا از این که فضای مسمومی هم دارد.
اینستاگرام؟ عکاس نیستم و چون عکس برای هر چیزی ندارم، مجبور میشوم برای هر پست گل و بلبل بگذارم. جدا از شوخی و البته فضای مسموم آن، تمرکز اینستاگرام بیشتر بر عکس است و نه متن. در واقع در آنجا متن «حاشیهی» عکس است.
کانال تلگرام؟ ایدهی خوبیست. اما تلگرام فضای بستهای دارد. کسی کانالت را پیدا نمیکند. یا باید جایی آن را بهشکل فعالانه تبلیغ کنی (مگر بیزینس است؟!)، یا باید خودت آدمها را اضافه کنی. در آن صورت همان حلقهی آدمهای اطرافت در آنجا قرار میگیرند. آدم جدیدی پیدا نمیکنی. تجربهی جدیدی کسب نمیکنی.
نیاز به فضایی داشتم که «متمرکز بر نوشتن»، «در هر اندازه»، «به هر تعداد» و «کاملا عمومی» باشد. ویرگول در نهایت بهترین گزینهام شد.
