(١)
بعضى ها به من مى گويند ضعيف و بچه! بعضى هاى ديگر مرا قوى و صبور خطاب مى كنند.
بعضى ها ميگويند عاقلى!
بعضى هاى ديگر مى گويند بدبين و البته نا آگاه.
"بعضى ها" ى عزيز!
سوال اينجاست : چرا انقدر مى گوييد؟!
(٢)
اگر بخواهد عذاب بدهد خودش بلد است، مگه نه؟
مثلا امروز پسرى پيشم آمده بود و عطر او را زده بود. اين اگر اسمش عذاب نيست پس چى هست؟
(٣)
تو ذوق كسى نزنيد. شايد همان يك چيز را براى عرضه كردن داشته باشد. بعضى ها همان يك چيز را براى گفتن دارند.
ما چرا مى گوييم؟ بعضى وقت ها لطفاً سكوت كنيم. يادم باشد دفعه ى بعدى اگر خواستم حرفى بزنى يادم بيندازى سكوت كنم، چون اگرچه كه قطعاً باهات مخالفم! و اين مشكل روانى من است، نه حرف هاى بى منطق تو -كه بى برو برگرد از منطق به دور است- .
(٤)
ديشب خدا به خوابم آمد.
بدون آنكه چيزى بگويد،رفت.
شايد بپرسيد از كجا فهميدم "خدا" بود؟
-خب خودش بهم گفت!
شايد باز برايتان سوال پيش بيايد كه تو اول گفتى خدا چيزى نگفت، پس اين چه بود؟
جواب ساده است خودش از من خواست بگويم هيچ چيز نگفته!
شايد با خودتان بگوييد كه ...خسته نشديد انقدر با خودتان حرف زديد؟!!
نتيجه :
امروز وقتى آن پسر كنارم ايستاده بود، بويش كردم، اما خجالت كشيدم بگويم چرا عطر زنانه به خودت زده اى!
هميشه در مواقع حساس، من به جاى طرف مقابل خجالت مى كشم.
پيرمرد گفت: اين ناشى از اعتماد بنفس پايين توست.
پيرزن گفت: اين نشان دهنده ى مهربانى توست.
مرد گفت : بايد پر رو باشى و نگذارى در دلت چيزى بماند.
زن با لبخند گفت : مهربان ها از بقيه برترند.
بعد گوش هايش را براى شنيدن حرف هاى نامهربانان تيز كرد.
پسر هيچ چيز نگفت.
اما شنيدم زير لب مى گويد : خودت را كشتى براى بوى عطرم! به درك كه بوى او را مى دهد!
بعد رفت.
از حرف هايش خجالت كشيدم.