شب ها قبل از خواب بعد از اينكه كلى توى نوشتن كم آورده ام ، بعد از اينكه معده ام را با هر چه فكرش را كنيد پر كرده ام و بعد از اينكه همه ى رسانه هاى مسخره ى جهان را چك كرده ام به تراس واحد ١٠٥ هتل تازه ساز بى اسممان مى روم. بدون آنكه چيزى پايم كنم روى كف گل گرفته ى تراس مى ايستم . ابتدا روى نوك انگشتانم و بعد كه خسته مى شوم با بيخيالى روى كف سياه تراس پايم را مى گذارم.
در تاريكى شب با صداى دلنشين كبريت سيگارم را روشن مى كنم.
پك اول را كه مى زنم فكر مى كنم كه شايد دليل كم كارى هاى اخيرم همين نخ سيگار باشد.
از آن فكر هاى مضحك كه باورشان داريم!
پك هاى عميق مى زنم. سعى مى كنم مدت بيشترى دود را در سينه ام نگه دارم. مى دانم اين كار ضرر بيشتری دارد اما فكر مى كنم اينگونه براى رسالت نويسندگى ام ؟ رسالتى كه خودم توى دهان خدا انداخته ام سودمند تر است.
نسيم شب هاى بهارى روى تن لختم مى رقصد. نماى بيرون قرار بود رو به دريا باسد اما با كج سليقگى تمام و براى آنكه براى پى ريزى كمتر و كلى دليل ديگر كه من نمى دانم و فقط ميدانم براى كاهش هزينه ها به كار رفته نما رو به دريا نيست.
و براى ديدن دريا بايد كمى سرتان را كج كنيد.
دود را با هواى خنك و مرطوبى كه از دريا مى آيد قاطى مى كنم.
باز فكر مى كنم از فردا بايد يك صندلى به اين تراس كوفتى بياورم. سيگار لعنتى را روشن كنم و آن دفتر مزخرف را با جوهر سياه كنم.
از وسطاى سيگار كه جلوتر مى روم ياد حرف هاى يك دكتر دلال در يكى از سايت هاى درپيت خبرى مى افتم كه مى گفت اگر سيگارى هستيد نصفه دوم آن را نكشيد.
اتفاقا من چون سيگارى نبودم نيمه دوم ان را با لذت بيسترى مى كشيدم.
عميق تر و عميق تر.
فكر مى كنم نويسندگى ام با سيگارى كه دوست ندارم گره خورده است.
انگار مغزم غنى مى شود اما مى دانم همه اين ها يك جور تلقين است.
دهانم تلخ مى شود سرم گيج مى رود.
هميشه اخراش اينجور مى شه.
براى اخرين بار با خودم مرور مى كنم : صندلى لعنتى يادت نرود!
فردا قرار است با صندلى لعنتى و اين تراس و البته با سيگار به نويسنده ى بزرگى تبديل شوم.
خودم از اين فكرم خنده ام مى گيرد اما چون كسى كنارم نيست پس خنده ام را نمى بيند.
با خودم فكر مى كنم : نخند لعنتى!اگر هم نويسنده نشوى لا اقل تراس واحد ١٠٥ صندلى دار مى شود!
ادامه دارد...