
من واسه پروژهای به نام سلاح ایکس داوطلب شدم. دلیلش رو نوعی قمار کردن سر زندگی و مرگم بدونین. ما اونجا مرتب با تکنیکهای روانشناختی مورد تلقین و هیپنوتیزم قرار میگرفتیم. ما تمرینهای سختی میدیدیم و اونها رو تا نهایت آستانه توانمون ادامه میدادیم. تمرینهای فیزیکی , کار با اسلحه, پنهانکاری و دوام آوردن در شرایط سخت. در تمام این مراحل ماده ای به نام آمبورین به ما تزریق میشد .ماده ای که ترمیم شدن را سریعتر میکرد . حساسیت نسبت به درد و استرس رو کاهش میداد و انرژی زا بود. تمرینی که فقط برای من طراحی شده بود دویدن، مبارزه و بالا رفتن از ارتفاع با ماسک گاز بود در شرایطی که کمترین میزان اکسیژن رو داشت . هدف این تمرینها افزایش ظرفیت شش ها بود و بیشتر مواقع برای من شبیه اعدام شدن و دوباره اعدام شدن بود. ما نمونههای کامل و حرفه ای شده بودیم. ویژگی خاص من چابکی بالا انعطاف بدنی و ضربات کشنده بود برای همین به من لقب وید وایپر رو دادن. توی مبارزات تن به تن سریع بودم چون تنفس های من کندتر از تنفس حریف بود و من موقع تنفس حریف ضرباتم رو شدیدتر میکردم . ولی غالباً از پنهان کاری و تله و اسلحه های سرد و کمانی استفاده میکردم.
از یه جایی به بعد تصمیم گرفتم از جوخه بزنم بیرون . درست بعد از حادثه انتحاری اجلاس نخست وزیر و لحظه ای که فهمیدم عامل انتحاری یکی از همکارای صمیمی من بود . مقامات گروهی از دوستانم رو به عنوان تروریست جا زدن تا دلیلی واسه حمله به یک کشور از همه جا بی خبر رو پیدا کنند . ما بازیچه سیاست شده بودیم .
من وسط یک ماموریتی که نیمه کاره رهاش کردم تونستم فرار کنم . از اون موقع مستقل عمل می کنم .
هدف من ترور کردن عوامل اصلی پروژه سلاح ایکسه .
اونا هم دنبالمن پس باید خیلی محتاط باشم .