
تو می توانی تظاهر کنی اما حق نداری آن را از خودت پنهان کنی !
این را به یاد داشته باش ، انکار تو تاثیری بر روی حقیقت ندارد پس آن موجود زشت هنوز جایی در سرداب های وجودت زندگی می کند و هرچه قدر تلاش تو برای نادیده گرفتن او بیشتر باشد ، او بزرگ تر خواهد شد ، تا جایی که تمام وجود تو را تسخیر خواهد کرد و وقتی به خودت می آیی که تمام خودآگاهی ات را از دست دادی و توسط ناخودآگاه سرکوب شده ات کنترل می شوی .
فکر نمی کنم لازم باشه به داستان دکتر جکیل و آقای هاید اشاره کنم ! (:
حالا بیا دست به کار بشیم و خودآگاه قضاوت گر مون رو دور بزنیم تا به ناخودآگاهمون دسترسی پیدا کنیم !
در یک مکان ساکت و آروم بنشین . (اگه در یک زمان ساکت و آروم هم باشه بهتره ، مثله آخر شب یا سحر )
چند تا نفس عمیق بکش و تلاش کن تا روی دم و باز دمت تمرکز کنی .
سعی کن اعضای بدنت رو ریلکس کنی (شل کن داداش !)
حالا یک کاغذ و یک قلم بردار و به سوالات زیر پاسخ بده . با آرامش . سعی کن سریع و ناخودآگاه بهشون جواب بدی . نمی خوام قضاوت یا پیش داوری بکنی . فقط چیزی که از اعماق قلبت میاد رو بنویس . با خودت رو راست باش .
وقتی به خانه می آیید واقعا چه کسی هستید؟
وقتی هیچ کس به شما نگاه نمی کند چه حسی دارید؟
اگر شما کاملا احساس امنیت کنید چه کار متفاوتی انجام می دهید؟
اگر تحت تأثیر یک ترس باشید چه کسی خواهید شد؟
امیدوارم که این متن من ارزش وقت گذاشتن شما رو داشته باشه .
برای شما دوستان ندیده و نشناخته ام بهترین ها رو آرزو می کنم و اگه واقعا یک روزی یکی از شما ها رو اون بالا ها ببینم از ته دل خوش حال خواهم شد .
خیلی دوستتون دارم ! بای (: