
چند روزیه که افسردهام و دمخور شدن طولانی با این حس من رو به درک عجیبی رسوند .
افسردگی برای من مفهوم عجیب و غریبی داره ، مثل دلتنگی برای شخصی که هرگز ندیدمش، مکانی که هیچ وقت اونجا نبودم و زمانی که هرگز وجود نداشته. اما من واقعاً خیلی جدی دلتنگم ، مثل این احساس که ای کاش چیز دیگری بودم ، ای کاش جای دیگه ای بودم ، ای کاش شرایط جور دیگری بود . هوای رفتن دارم ولی نمیدونم کجا، شوق دیدار ولی نمیدونم با کی ، اما افسردگی جنبه دیگهای هم داره! خشم نسبت به خودم، خشمی که گلوی خودم رو میگیره بابت اینکه مقصر اصلی منم. خشمی که عصبانیه ولی میدونه کاری از دستش برنمیاد، مثل گرگی که زنجیر شده باشه.
حس و حال بدی دارم و مشتاق چیزی هستم که بدون دخالت مستقیم خودم، من رو بکشه و از بین ببره هر چیزی که میخواد باشه...