
کاش می شد که شبی از شبها
خاموش و بی صدا جان بدهم
شوخی رکیک زندگانی را
در این شب تار پایان بدهم
کاش می شد از میان جمعتان
همچون باد پر بگیرم ناگهان
آرام و سبک تر از هوا
می روم بالا به سوی آسمان
کاش خوب بودم من نیز
قدر آدم های خوب زندگیم
حیف بر آن روح پاک و بی ریا
کاش راهی بود به سوی بچگیم
من ولی همچون دو روی سکه ام
روشن و تاریک ، سفید و تیره ام
در نبردم روز را تا خود شب
تا که بر هر دوی آنها چیره شم