
داشتم کتابی در موضوع جنبه های مختلف جنگ جهانی می خواندم که چشمم به یک واقعه خیلی احساسی و زیبا افتاد . چیزی که به من نشان داد در میان قتل و تجاوز و طمع ، باز هم می شود ذره ایی انسانیت را یافت .
در جریان یکی از عقب نشینی های آلمان ها ، برای اینکه بتوانند تلفاتی از دشمن بگیرند (یا صرفا به جهت خالی کردن عقده خودشان ) شاهکار معماری گوتیک قرن ۱۲ یعنی کلیسای جامع چارترز را مین گذاری و با خرج بمب تله گذاری کردند .
کاپیتان استوارت لئونارد (از فرمانده هان یگان تخریب چی )با بردباری تمام ۲۲ خرج انهدام جداگانه را از کار انداخت . دیگر افسران ارتش آمریکا از او پرسیدند آیا به خطر انداختن جانش برای حفظ یک اثر هنری درست بود یا نه ؟
لئونارد به آنها پاسخ داد ؛ من انتخاب کردم که بمب ها را خنثی کنم چون که ارزش پاداشش را داشت .)
(چه پاداشی ؟) ( کارم که تمام شد به من اجازه دادند در کلیسایی که به دست خودم نجات یافت یک ساعت تمام بنشینم آن هم تنهای تنها ! )