
در میان گرگ ها مانند گوسفند زندگی کردن نه یک فضیلت بلکه حماقتی است که هیچ مکتبی نمی تواند آن را توجیه کند .
آیا من دوست دارم یکی از آن گرگ ها باشم ؟
اگر بگویم نه به نظرت گرگ ها قول می دهند تغییر کنند ؟
پس از من چه انتظاری داری ؟
هر چه قدر بزرگتر شدم وجوه تمایز انسان و حیوان برایم کمرنگ تر می شد و در عوض شباهت ها بیشتر . البته اگر دیدگاه اخلاقی را فاکتور بگیریم ( که از این نظر برخی حتی از حیوان هم پست ترند )
ما همان غرایزی را داریم که آنها دارند ، بلکه شدید تر . خیلی های ما تمام وقت درگیر چیز هایی هستیم که همان ها با آن مشغولند . بلکه درگیری ما در این چرخه بی معنا بیشتر است . چون یک حیوان فقط به خوراک و مسکن نیاز دارد اما انسان به غیر از این ها به پوشاک و امیالی واهی مثل جمع آوری مال و منال نیز نیازمند است . پس آن تفکر کلی نگر و فلسفی کجا نمود پیدا می کند ؟
ما از نظم بی مانندی که مورچه ها یا زنبور ها دارند بی بهره هستیم . بیشتر از هر حیوان دیگری هم نوع های خود را کشته ایم . به ندرت پیش می آید که همزیستی مسالمت آمیز داشته باشیم .
غیر از این ها ما تنها گونه حیوان هستیم که اکو سیستم خود را نابود می کند .
تمام حیوانات فایده منحصر به فردی برای چرخه طبیعت دارند اما گونه انسان چه ؟
آیا ما برای اکوسیستم خود فایده ایی هم داریم ؟
به قانون سازگاری با شرایط و تکامل اشاره می کنم .
وقتی که پوست شکار ضخیم تر می شود ، دندان های شکارچی تیز تر خواهد شد .
تلاش می کنیم که انکارش کنیم اما همه ما ناچاریم یک گزینه بین این دو را انتخاب کنیم :
شکار یا شکارچی ؟
تا وقتی که مظلومی وجود داشته باشد ظالم هم وجود خواهد داشت .
چاره چیست ؟
آیا مثل کبک سرمان را زیر برف کنیم ؟
آیا پای تعهد نامه های دیرین تمدن بشری که اکنون بسیاری آن را پایمال کرده اند باقی بمانیم ؟
آیا فقط به خواطر رویای خام صلح جهانی اسلحه ها را زمین بگذاریم ؟
با وجود اینکه می دانیم بسیاری از ایدئال های جامعه ایدئال گرا فقط در یک مدینه فاضله قابلیت اجرا شدن را دارند و ما در این فضای وهم آلود واقعیت را نادیده می گیریم . چیزی که هم اکنون در متن جامعه در حال وقوع است .
یا اینکه ما هم برای بقا ، تکامل پیدا کنیم .
با محیط جدید ، با قوانین جدید تمدن فروپاشیده انسانی سازگار بشویم
درست شبیه کاری که اجدادمان انجام دادند .
نظر شما چیست ؟