
از خیلی وقت قبل ترش می دونستم قراره چه جوری تموم شه ، چون من خراب کرده بودم از مدت ها پیش ، درست از همون وقتی که زیادی احساساتی شدم ، وابسته شدم .... برای همین اون پست رو نوشتم که ( مشکل از منه ) می دونستم قرار نیست این رابطه زیاد عمر کنه چون این حس های لعنتی وقتی آشکار می شن از همونجا داستان خراب می شه .
من به تو نیاز داشتم اما قرار نبود برای تو هم همینجوری باشه .
خیلی برات دلتنگم . ناگهانی وسط کار وسط روز یادم ازت می افته و کلی دلم می گیره .
کاش اون اشتباه ها رو نمی کردم . حس گناه و عذاب وجدان بدی دارم . یه بار سنگینی از طرف تو روی دوشم احساس می کنم .
دارم با وسوسه پیام دادن بهت و عذرخواهی و گریه کردن مقابله می کنم .
با وجود اینکه الان ۱ ماه گذشته ولی من هنوز فکر می کنم ... چرا ؟ چرا اینقدر دیوانه و روانی شدم ؟
چرا این کار رو کردم ...
به چه کسی می گی بی رحم ؟
به کسی که یک ماه در سوگ عزیز از دست رفته اش باشه ؟
به کسی که همه تقصیر ها رو گردن می گیره ؟
به کسی که شب و روز فکر می کنه چه جوری می شه این بار گناه رو پاک کنه ؟
به کسی که گردنش از مو باریک تره و بار ها گفت حاضره تمام عواقب رو گردن بگیره و باهات تصفیه کنه ؟
لعنتی من نمی خواستم ناراحتت کنم . حالم از این پایان به هم خورد . این بدترین اتفاق ممکن بود .
الان یه احساس معلق بودن در هوا دارم
چه غلطی باید بکنم ؟