
در شبی که مهتابی است
آنگاه که نور ماه کاملا آبی است
از میان برکه ایی کوچک
پری چهره ایی برون می آید
شمایلش عروس دریایی
با همان لطافت و زیبایی
بر جسم نرم او می رقصد
نور آبی درخشانی
با هر قدم پاهای کوچک نازش
نوازش می کند پهنه آب را
او را که می نگری بر آب
انگار انعکاسی از ماه است
از تماس پر های دامنش
قلقلک می شود دل زمین
از جنگل تار که می گذرد
همه جا می شود بهشت برین
از طنین لبخندش
غنج می رود دل جنگل
خلایق در خلسه ایی عمیق خواهند رفت
با ترانه ایی که می خواند
با صدایی که انگار
از اعماق بهشت می آید
ابریشم مو های آبی اش را
بر شانه ها پریشان کرده
مرده را زنده می کند به یقین
گوهر بلورین چشمانش
باور کن نمی شود
مستقیم به آنها نگاه کرد .
،،مثلا می خواستم در مورد نقاشی شعر بگم ولی خب ... شاعر نیستم ،،