
بیشتر از هر زمانی ، امشب می خواهم که تغییر کنم !
این همان حسی است که بار ها گفته ام ، من توی بدنم جا نمی شم . باید بزنم بیرون . باید این پیله لعنتی رو پاره کنم و یک بار برای همیشه آزاد بشم .
من هیچ چیز خاصی ندارم . تمام گذشته ام پر از انتخاب های اشتباه و کار های احمقانه است .
جاهایی تلاش کردم که نباید روی خودم فشار می آوردم و درست در موقعی که باید تلاش می کردم سستی و تنبلی کردم .
اما من خیلی درد کشیدم . متاسفم که این واژه نمی تواند واقعا حجم دردی را که کشیده ام به تو نشان بدهد .
و می ترسم که این درد ها سبب رشد من نشوند .
خیلی چیز ها رو از دست دادم مثل بیشمار فرصت طلایی که سوزاندم .
همچون آتشفشانی هستم که فوران می کند و سپس برای مدت ها دوباره خاموش می شود .
همه چیز من لحظه ایی و زود گذره ، لذت هایی که گرفتارشان هستم ، انگیزه ام برای تغییر ، تصمیماتم و از فردا با طلوع خورشید دوباره همان عوضی سابق خواهم بود .
نظم . واژه سنگینی که برای بی سر و پایی مثل من به شدت غریبه است . همان راه حل تمام مشکلات من !
( هر زمانی که به دوراهی برخوردم بدون استثنا می دونستم راه درست چیه ولی اون راه لعنتی خیلی سخت بود )
و من به عنوان یک انسان طالب راحتی ام و از سختی فراری . راحتی که در دنیا وجود ندارد پس درگیر سختی های ناخواسته و بی هدف می شوم .
نظم همون ادامه دادن تصمیمی است که بعد از درد های شدید گرفته ایی . نظم یعنی تعهد به عهد هایی که بسته ایی . نظم یعنی کم ولی همیشه!
یعنی همون چیز هایی که هیچ بویی ازشون نبردم . من کسی بودم که به خودش خیانت کرد ، به خدا خیانت کرد ، اعتماد خودش به خودش رو از بین برد و ....
دیگه کافیه . حسرت خورن و سرکوب زدن خودت هیچ فایده ایی نداره .
دوباره شروع می کنم به امید این که این آخرین روز های گذشته تاریک باشه !