در شبی از شب های زمستانی
دوستان هر سه جمع از برای مهمانی
گرم گفتگو شدند از آرزو های بلند
از رویای عشق می گفتند سخن
آنچه از زوج خود می خواستند
یک به یک رویای خویش پرداختند
یکی گفت می خواهد دلبری نیکو سرشت
دیگری گفت حوری از باغ بهشت
سفید باشد پوستش همچو برف
اندر زیبایی اش نباشد هیچ حرف
در چشمان آبی او عشوه باشد
از عِطر مشک بو گرفته باشد
پریشان کند گیسوان طلائی اش را
بلرزاند آن حریر جامه عبائی اش را
لب هایش سرخ همچون رنگ انار
از حُرم آن می شود تن ما تب دار
با مهر هر بار کند بر ما نظر
با عشق مارا بگیرد در بغل
برقصد با هر سازی که می زنیم
هر چه ناز داشته باشد می خریم
سخن دوستان بالا گرفت
از سکوت یار گشتند در شِگِفت
چرا چیزی نمی گویی ؟
مگر تو عشق را نمی جوئی؟
پسر بر دو دوست خود کرد نظر
چهره اش دگرگون شد از فَرط غم
من نیز در پی عشقم
نه آن چیز که تو می خواهی
فقط می خواهم که باشد ...
در این شب های طولانی
راهی هستم ! رهسپار ناکجا !
شاعر نیستم ولی این دلیل نمی شود که نخواهم شعر بگویم !!
