در تاریکی های وجودم
در پی دروازه ایی گشوده
به اعماق مدفن زیرین
که در آن ، من های مطرود بدترکیب
درون تونل های جسم من می لولند
باز می دارد مرا از این سفر
وحشت برخورد با چیزی که هستم
آنچه بودم !
آری می ترسم از ژرفای وجودم !
ولی در فراز و نشیب این مسیر بد قواره
همچو رودم !
گاهی نرم و آهسته گاهی خروشانم
به سمت اقیانوس بی کران تو
تن خسته خود می کشانم
چه می دانی ؟
که من در سرداب خاموش قلب خویش
هر شب تندیسی از تو می تراشم
و با هر کدام خواسته ام درک کنم
پیش از وصال
زیبایی آن چهره مرمرینت را
تو آفرودیت من !
و من آن پیکرتراش پریشان حال
که به مصنوع بی جان خویش عشق می ورزد
گویی که آن بت های بی جان ، زنده اند !
آری من دیوانه ام . مجنونم .
لیک مجنونی که لیلا ای ندارد .
