
نیستی و در نبودت ای عزیز
روح من شد پاره پاره ، ریز ریز
دست های شوم سرنوشت
گویی جگرم از هم درید
شده ام همچو حروف رابطه
در کنار تو است که معنا می شوم
گم شده ام من در میان همهمه
تنها در چشم تو پیدا می شوم
فاصله شد یک جهان در بین ما
دور از آن آتش رخشان
ببین با من تنها چه خواد کرد
سوز سرمای زمستانی
ای دستنیافتنی ترین چیزی که خواهانم
بگو گناهم چیست ؟
کین چنین در خون غلتانم
از خود نپرسیدید
آیا این مرد سنگی
دل نداشت ؟
نام خود را برده ام از یاد
نیستی تو که به یادم آری
گر حقیقت انسان در انس گرفتن باشد
تنهایی همچو من را چه می نامید ؟
چرا بکشم با دندان
گره ای که به دستان تو باز می شود ؟