خدای جنگ

ارس پوزخندی زد؛ (تو هنوز یک فنا پذیری ، همانقدر پست و ضعیف.)

کریتوس از جایش برخواست :( کف این معبد زنی مرده است.

او گفت که من هیولا هستم و هرگز اشتباه نمی کرد .)

دست ها و پاهایش را تکانی داد تا خون را دوباره در بدنش به جریان بیاندازد .

(من همان هیولایی هستم که خودت ساختی ارس

امده ام تا جانت را بستانم )