
نه این یک داستان نیست!
مردی که از قعر دیوار فرو میپاشد ، در برابر میلیونها زن که میجوند سنگهای داغ جهنم را و عشوههایشان وجود را ذوب میکند ، از میان مردمک چشم آن موجود باستانی برمیخیزد تا انتقامش را بگیرد .
اما هیچکس اطمینان ندارد که او بتواند چنین کند. دوزخ از آنجا آغاز گشت که تو میخواستی با سلاح نور با آنها مواجه شوی و تعادل که همچون پلی از بال های پروانه باشد زیر پاهای لرزانت فرو ریخت و حال اینجا در دوزخ به خورشید گرفتگی خیره ماندهای.
کاملاً درمانده، بی هیچ دفاعی آماج حملات اهریمنان قرار میگیری . موجودات پلیدی که از هوس مکیدن حیات کور شده اند. آنها فقط بو میکشند هر آنچه از هستی باقی مانده باشد را . اما چیزی از درون وجود تهیت تو را به پیشروی وا میدارد، هر بار پس از اینکه در آتش خشم میسوزی و از درد به خود میپیچی و باز همچون مجرمی که باید بارها عذاب بکشد از خاکستر خود برمیخیزی. هر بار آن کابوس لعنتی درون ذهنت تکرار میشود تا دیگر هیچ اثری از آرامش در درونت باقی نماند . هر بار... تو طلایه دار تاریکی هستی !
نه! این من نیستم. نه!
و در واپسین باری که تا مغز استخوان سوزانده میشوی صاحب آن کابوس کنار جسم فروپاشیده ات میایستد. به من بگو تو کیستی؟ و ناگهان همراه با خون آبه اشک هایی که همچون رودهای هگزدس از چشمانت جاری میگردند، انگار فوران کرونوس در درون سینه ات فریاد برمیآورد: من پیش قراول تاریکیام حرامزاده ها !
و اکنون تو دیگر انسان نیستی. فارغ از تمام آن ضعف ها ، درست شبیه خشماگ، خدای انتقام!
تو قرار است قدرتمندترین نا اهریمن اینجا شوی گونهای که پشت اَلکسا را به لرزه می اندازی و تاریکی بار دیگر با تو آغاز میشود. پوچی، نابودی ،عدم چیز هایی هستند که تو به ارمغان خواهی آورد !
چه سعادتی بالاتر از این ؟
خدایی که از هستی عدم می آفریند...