
میونِ حسرت دیروز
تو دل وحشت فردا
من چه قد غریبه هستم
یه تنِ خسته و تنها
یه شب تلخ زمستون
بد شکسته شد غرورم
چه جراحت عمیقی
خوش نشسته روی روحم
الانم تو کنج غربت
دارم از بی کسی می میرم
چرا تمومی نداره
این شبایی که اسیرم
شاهد یه قتل عامم
که توش رویاهام می میرن
تو خاک مرده وجودم
همه غم ها جون می گیرن
حالاکه فصل خزونه
گل من چه نیمه جونه
میون مرگ طبیعت
گل نمی زنه جوونه
شب های دلخوشی ها مون
با چه سرعتی سحر شد
وقتی نوبت خوشی بود
غم چهزود از ما خبر شد