تاج الماس

لطفی شد شامل حالم

از این بابت چه خوشحالم

نبینی چهره ام سرد است

که طوفانی به دل دارم

لب فرو بستم که نگوید راز ها

دل را با عقل می بندم به زنجیری

اما چه کنم چشم های صادق را

بخت یار است که آنها را نمی بینی

این تاج حیف است بر سری چون من

کسر شان است گر باشی مخاطب این شعر

ارزشت بالاتر از هرچه احساس است

پادشاهی بلند قامت را

ای تاج الماسی

برایت آرزومندم

تا آن روز ..... همان بالا باش

دور ، درخشان ، دستنیافتنی

و من با دیدنش

در آغوش مخملین شب

هر بار ...... آرزو خواهم کرد .