ویرگول
ورودثبت نام
Void viper
Void vipertelegram)@Dravaizarduy) https://eitaa.com/sarmawarior [email protected]
Void viper
Void viper
خواندن ۴ دقیقه·۱ ماه پیش

به کسی که این نامه را پیدا می کند !

نامه‌ای پیدا شده در خانه‌ای متروکه، حومه‌ی بوستون — روزی نامعلوم از سال بیستم پس از شیوع

به کسی که این نامه را پیدا می‌کند

نمی‌دانم امروز چندمین روز است.

دیگر روزها را نمی‌شمارم. اولش برایم مهم بود. روی دیوار خط می‌کشیدم، مثل زندانی‌ای که منتظر آزادی است. بعد فهمیدم هیچ‌کس قرار نیست در را باز کند.

پس خط کشیدن را متوقف کردم.

اگر این نامه را می‌خوانی، احتمالاً من مرده‌ام. امیدوارم این‌طور باشد. نه به این خاطر که می‌خواهم بمیرم؛ به این خاطر که هنوز دوست ندارم تصور کنم چه چیزهایی ممکن است بر سر آدمی بیاید که آن‌قدر زنده مانده که دیگر مرگ برایش ترسناک‌ترین اتفاق نباشد.

من پیش از این ماجراها آدم مهمی نبودم.

شغلی داشتم که از آن متنفر بودم. خانه‌ای داشتم که اجاره‌اش را به‌سختی می‌دادم. زنی داشتم که فکر می‌کردم همیشه فرصت دارم دوستش داشته باشم. یک دختر کوچک هم داشتم که وقتی می‌خندید، بینی‌اش را جمع می‌کرد.

خنده‌اش را به خاطر دارم.

اما صدای حرف زدنش را نه.

این بدترین بخش ماجراست. نه هیولاهایی که در تاریکی نفس می‌کشند، نه آدم‌هایی که برای یک قوطی لوبیا گلویت را می‌برند. بدترین بخش این است که حافظه‌ات کم‌کم از تو دزدی می‌کند و تو حتی نمی‌فهمی چه چیزی را از دست داده‌ای تا وقتی که دیگر خیلی دیر شده است.

من هنوز ساعت مچی‌ام را نگه داشته‌ام. عقربه‌هایش از کار افتاده‌اند. گاهی آن را به مچم می‌بندم و وانمود می‌کنم هنوز وقت دارم.

برای چه کاری؟

نمی‌دانم.

شاید برای عذرخواهی. شاید برای برگشتن به خانه. شاید برای یک روز دیگر که در آن هیچ‌کس مجبور نباشد از صدای قدم‌های دیگری بترسد.

امروز مردی را کشتم.

جوان بود. شاید بیست سال داشت. تفنگش را به طرفم گرفته بود و من زودتر شلیک کردم. وقتی به او نزدیک شدم، دیدم دست‌هایش می‌لرزند. در جیبش یک نقاشی پیدا کردم؛ خانه‌ای با سقف قرمز، سه آدمک و خورشیدی که از گوشه‌ی کاغذ بیرون زده بود.

آن را با خودم آورده‌ام.

نمی‌دانم آن خانه واقعی بوده یا نه. نمی‌دانم آن سه آدمک خانواده‌اش بوده‌اند یا خانواده‌ای که آرزوی داشتنش را داشته. فقط می‌دانم که وقتی نقاشی را دیدم، برای چند لحظه نتوانستم به یاد بیاورم چرا او را کشته‌ام.

من دلایل زیادی دارم.

همه‌مان داریم.

گرسنگی. ترس. انتقام. محافظت از کسانی که دوستشان داریم.

گاهی فکر می‌کنم اگر دنیا دوباره به حالت قبل برگردد، مردم درباره‌ی ما چه خواهند گفت. آیا ما را هیولا می‌نامند؟ آیا می‌فهمند که بیشتر ما فقط تلاش می‌کردیم تا صبح روز بعد را ببینیم؟

و اگر بفهمند، آیا چیزی تغییر می‌کند؟

احتمالاً نه.

شاید انسان همیشه برای کارهایی که انجام می‌دهد، دلیلی پیدا می‌کند. حتی وقتی آن دلیل فقط این باشد که نمی‌خواهد خودش را در آینه ببیند.

با این حال، هنوز چیزهایی وجود دارند که نمی‌توانم از آن‌ها دست بکشم.

امروز، از شکاف سقف یک گل وحشی دیدم. درست وسط بتن، جایی که هیچ‌چیز نباید رشد می‌کرد. چند دقیقه نگاهش کردم. بعد خندیدم. نمی‌دانم چرا. مدت‌ها بود صدای خنده‌ی خودم را نشنیده بودم.

گل کوچک بود. کج رشد کرده بود. احتمالاً تا چند روز دیگر خشک می‌شد.

اما امروز زنده بود.

فکر می‌کنم تمام چیزی که می‌خواهم همین است. نه اینکه دنیا دوباره زیبا شود. نه اینکه همه‌چیز درست شود. فقط اینکه چیزی، هرچند کوچک، در این ویرانه‌ها وجود داشته باشد که هنوز برای مردن عجله‌ای ندارد.

اگر تو این نامه را پیدا کرده‌ای، احتمالاً هنوز زنده‌ای.

نمی‌دانم چه کسی هستی. نمی‌دانم چه کارهایی کرده‌ای تا به اینجا برسی. شاید آدم خوبی باشی. شاید نباشی. شاید کسی را از دست داده باشی. شاید خودت باعث شده باشی کسی از دست برود.

من حق ندارم درباره‌ات قضاوت کنم.

فقط می‌خواهم چیزی را به تو بگویم که خودم خیلی دیر فهمیدم.

مراقب باش آن‌قدر برای زنده ماندن نجنگی که فراموش کنی برای چه می‌خواستی زنده بمانی.

من سال‌ها زنده ماندم. از میان شهرهای مرده گذشتم، از دست مردگان فرار کردم، آدم کشتم، دزدی کردم و شب‌ها با چاقو زیر بالشم خوابیدم.

اما نمی‌دانم آیا واقعاً زندگی کردم یا نه.

شاید تو هنوز فرصت داشته باشی که فرق این دو را بفهمی.

در کمد آشپزخانه، یک قوطی کنسرو هلو هست. درش زنگ زده، اما هنوز بازش نکرده‌ام. اگر گرسنه‌ای، مال توست.

کنار در پشتی هم یک دوچرخه هست که لاستیک عقبش پنچر است. اگر می‌توانی تعمیرش کن. جاده‌ی شمالی خطرناک است، اما شنیده‌ام بعد از رودخانه، جنگل هنوز پابرجاست.

نمی‌دانم این حرف حقیقت دارد یا نه.

دیگر چیز زیادی درباره‌ی دنیا نمی‌دانم.

اما دوست دارم جایی در آن، هنوز درختانی باشند که کسی زیر سایه‌شان نشسته باشد، بی‌آنکه نگران صدای قدم‌ها باشد.

دوست دارم جایی، کودکی بخندد و کسی از شنیدن خنده‌اش نترسد.

دوست دارم جایی، آدم‌ها برای فردا برنامه بریزند.

برنامه‌های احمقانه. برنامه‌هایی که احتمالاً هیچ‌وقت عملی نمی‌شوند.

مثلاً اینکه فردا به بازار بروند. یا خانه‌ای بسازند. یا به کسی بگویند دوستش دارند.

من دیگر فردایی ندارم.

پس اگر تو داری، لطفاً آن را صرفاً به امروز دیگری تبدیل نکن.

و اگر روزی به جایی رسیدی که دیگر مجبور نبودی برای زنده ماندن بجنگی، لحظه‌ای بایست.

به دست‌هایت نگاه کن.

ببین چه چیزهایی را نگه داشته‌ای و چه چیزهایی را در راه جا گذاشته‌ای.

بعد، اگر هنوز چیزی درونت باقی مانده بود که ارزش نجات دادن داشت، این بار برای آن زندگی کن.

نه برای مردگانی که پشت سرت مانده‌اند.

نه برای گناهانی که نمی‌توانی جبران کنی.

نه برای انتقامی که هرگز تو را به گذشته برنمی‌گرداند.

برای چیزی که هنوز می‌تواند اتفاق بیفتد.

من اسمم را نمی‌نویسم. دیگر اهمیتی ندارد.

فقط امیدوارم اگر روزی کسی درباره‌ی ما پرسید، کسی باشد که بتواند بگوید همه‌مان هیولا نبودیم.

بعضی از ما فقط خیلی دیر فهمیدیم که هنوز می‌شود انسان بود.

اگر این نامه را پیدا کردی، پنجره را ببند. شب‌ها صداها از آن وارد می‌شوند.

و اگر گل را دیدی، بگذار همان‌جا بماند.

لازم نیست همه‌چیز را با خودت ببری.

داستاندلنوشتهنویسندگی
۰
۰
Void viper
Void viper
telegram)@Dravaizarduy) https://eitaa.com/sarmawarior [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید