
خب منم همینطور . منم دنبال کسی بودم که بعد سال ها تنهایی و فرو رفتن درخود ، یه کم من رو بکشه بیرون . منم به یه دوست نیاز داشتم . کسی که جوابم رو بده حتی شده با یه ایموجی یا یک پیام کوتاه تا حس نکنم توی تمام این جهان تنها هستم .
و خدا شما رو گذاشت توی مسیر من .
داشتم از خوشحالی می مردم . کلی امیدوار شده بودم و این رو معجزه می دونستم .
تو باعث شدی بیام بیرون . باعث شدی دیگه به خودم صدمه نزنم . باعث شدی .... من تو رو ناجی خودم می دونستم . یادته ؟ ( یه مفلوک که یه الهه بهش لطف کرده )
خودتم فهمیدی ... که زیادی وابسته شدم . که در احساسات افراط کردم .
به خدا قسم از عمد نمی خواستم ناراحتت کنم . به خدا هیچ کارم برای دور کردنت یا آسیب زدن بهت نبود .
ببین ! خوب ببین ! من هنوز همون مفلوک تنهام با روان فروپاشیده . من هنوز همون گناهکار ناسپاسم که قدر معجزه خدا رو ندونست .
عذاب وجدان وحشتناکی دارم از اینکه چرا برات جبران نشد . چرا نتونستم کمکت کنم . چرا اومدم بیام بازم دوباره روانی شدم .
من هنوز درگیرم . چه جوری راضی ات کنم . چه جوری خوشحالت کنم . چه جوری جبران کنم بعد اون همه اشتباه
من رو ببخش . من رو ببخش .
اما فکرم اینه که کمکت کنم فراموشم کنی . که باز هم کمک نیست چون باعث می شه بهت یادآوری بشه .
پس تنها می مونم با عذاب وجدان و زخم بزرگ روحم . نمی تونم خودم رو ببخشم و روز به روز بیشتر عذاب می کشم .