احساس

چرا باید از اینکه پسر احساساتی هستم خجالت بکشم ؟؟

البته که کلمه احساساتی از نظر جامعه ی من بار منفی دارد ولی خب برای من که اینطوری نیست .

پر از احساسات رنگارنگ هستم و گاهی عمیق . احساس هایی که حتی خودم نمی توانم درکشان کنم

گاهی اوقات فکر می کنم روح یک دختر نوجوان را درون بدنم دارم . نمی دانم چرا ؟

اشتباه نکنید من تمایلات نامتعارفی ندارم و لباس های عجیب و غریب نمی پوشم . اتاقم هم پر از چیزای رنگی و دخترانه نیست . رفتار لوس و پر عشوه ایی هم ندارم .

استایل رسمی دارم و معمولا من را با ریش و سبیل می بینند پس در ظاهر و رفتار کاملا یک مرد معمولی و شاید حتی جدی هستم .

ولی خب در درونم روح یک دختر نوجوان وجود دارد .

دقیقا شبیه luna lovegood .

یا kiri آواتار !

خب من با شخصیت های زیادی همذات پنداری کردم که بیشتر آنها شبیه خود آرمانی من بودند . یعنی چیزی که دوست داشتم باشم (در آینده )

ولی وقتی kiri را دیدم با خودم گفتم : این خود خوده منه . و من واقعا از بچگی همین بودم . دقیقا همینطوری رفتار می کردم . یک درونگرای احساسی رویاپرداز . متفاوت . و این متفاوت بودن بیشتر اوقات آذار دهنده بود نه مایه تفاخر و مباهات . چونکه بین من و پسر های دیگه فاصله می انداخت

پس این طبیعیه که مدت زیادی حتی یک دوست هم ندارم . کاملا تنها .و این خیلی آذاردهنده و دردناکه .

خب درک کردن من کار خیلی دشواریه و من شبیه یک آقیانوس عمیق و ناشناخته ام . کارفما ام همیشه می گه تو خیلی ساکتی . یک کم حرف بزن ببینیم اصلا زنده هستی یا نه . و واقعا هم همینطوره . توی جامعه من یک فرد ساکت ، جدی ، متمرکز و مسولیت پذیر هستم . تمام حرف هام رو از طریق نتایج کار هام می زنم . هیچ وقت با کسی صمیمی نشدم اما من اونچیزی نیستم که نشان می دهم

من خیلی احساساتی هستم و واقعا دوست دارم به آدم ها نزدیک بشم . این ها را گفتم و یادم از کومی سان آمد .

من هم مثل او نمی توانم ارتباط برقرار کنم . اظطراب اجتماعی دارم . نمی توانم دوست پیدا کنم . اما من دختر نیستم و هیچ همکلاسی بشر دوستی هم ندارم که در پیدا کردن دوست به من کمک کند پ من بدبخت تر از او هستم . وجه اشتراک دیگه مون اینه که بیشتر از اینکه حرف بزنم ، می نویسم .

هنوز هم نفهمیدم چرا با دختر های این تایپی همذات پنداری می کنم و اصلا غیر از همذات پنداری ، انگار که اون ها خود من هستند و من خود اونها هستم .

حالا که دستم گرم شده اجازه بدهید یک نمونه دیگه ام بگم . حالا که دارم بزرگترین راز زندگی ام را فاش می کنم (:

هیناتا هیوگا

پر از توانایی و استعداد ولی خالی از اعتماد به نفس .

نادیده گرفتن خودم و اهمیت دادن زیاده از حد به مردم . خجالتی و گوشه گیر و ...

دیگه کافیه . نمی دونم این به infj بودن من ربطی داره یا نه .

به هر حال از هر کسی که این نوشته را تا اینجا خوانده خیلی خیلی ممنونم و امیدوارم که ارزشش رو داشته باشه . ببخشید که وقتتون رو گرفتم .

براتون بهترین ها رو ارزو می کنم