
اینجانب سرباز وظیفه ملقب به حاج آقا (این لقب رو به خواطر اینکه زیادی بچه مثبت بودم به من اعطا کردند ) آخرین فرد گروهان (که این خودش یه نوع خوش شانسی بود ) علارغم وجود بدبختی هایی من جمله خشکی چشم و تنگی نفس و اظطراب های شدید کشنده توانستم دوران آموزشی خود را در یکی از کویر های ایران و در سوزان ترین گرمای سال به پایان برسانم و اکنون در خانه مشغول نوشتن اولین پستم بعد از خدمت هستم .
شاید پیش خودتان فکر کنید که من اصلا کار شاقی نکردم و هر مردی روزی این کار را باید بکند ولی برام مهم نیست چون واقعا برای آدمی با شرایط من موفقیت در این مرحله واقعا معجزه بود . حتی خودم متعجب شدم که چه گونه توانستم آن فشار های جسمی و روانی را تحمل کنم .
دلم برای نوشتن و خواندن تنگ شده بود . برای اینکه دوباره دست به قلم بشوم حتی به غلط . دلم برای انزوای کنج اتاق خودم تنگ شده بود . اونجا فرصتی برای درونگرایی و رفتن به دنیای خیال نداشتم .
به هر حال ، من برگشتم و خدا را شکر سالمم پس بنویسید تا بخوانم ....