توسعه وباپلیکیشن رو تموم کردیم، ولی موقع دیپلوی روی سرور مشتری فهمیدیم اونی نبود که باید باشه؛ تازه اینترنت هم نداشت!

همهچیز روی سیستمهای خودمون خوب کار میکرد. پروژه آماده بود و فقط مونده بود Deploy کنیم اما چی میشه اگر موقع Deploy، سرور مشتری دقیقاً چیزی نباشه که انتظارش رو داشتیم؟ اگر سیستمعامل متفاوت باشه؟ اگر نسخه Node.js فرق داشته باشه؟ یا اگر اصلاً اینترنتی وجود نداشته باشه که Dependencyها رو نصب کنیم؟
این دقیقاً اتفاقی بود که برای ما افتاد.
سرور مشتری Windows Server 2022 بود و به اینترنت دسترسی نداشت. در حالی که پروژه روی یک ماشین Linux توسعه داده شده بود و node_modules هم روی همون محیط نصب شده بود.
فکر کردیم شاید بشه همین node_modules رو منتقل کرد و پروژه رو اجرا کرد.
ولی نشد چون بعضی از Dependencyها به سیستمعامل و محیط اجرا وابسته بودند و چیزی که روی Linux نصب شده بود، روی Windows قابل استفاده نبود. در شرایط عادی، راهحل ساده بود:
npm install
ولی تو محیط مشتری اینترنت نداشتیم پس اول رفتیم سراغ خود Dependencyها.
شروع کردیم به بررسی اینکه واقعاً به کدوم Libraryها نیاز داریم و کدومها رو میشه حذف کرد.
چون نیازمون ساده بود، به جای Axios از Fetch استفاده کردیم و برای State Management ، به جای Zustand از ContextAPI استفاده کردیم. در بخش Chart هم به جای چند پکیج مختلف، یک Library مناسبتر انتخاب کردیم که نیازهای پروژه رو پوشش بده.
هدف این نبود که Dependencyها رو به صفر برسونیم. هدف این بود که هر Dependency واقعاً دلیلی برای وجود داشته باشه و این کار علاوه بر سادهتر کردن پروژه، روی حجم Bundle و پیچیدگی Dependency Tree هم تأثیر خوبی داشت.
ولی مشکل اصلی هنوز سر جاش بود.
ما همچنان Next.js داشتیم و Server-Side Rendering برای پروژه ضروری بود. از طرف دیگه، بعضی Dependencyها مثل پکیجهای مربوط به SWC وابسته به محیط اجرا بودند و حتی با کم کردن Dependency های غیرضروری، باز هم به نصب بعضی پکیجها در محیط مناسب نیاز داشتیم. پس دوباره برمیگشتیم به همون سؤال که بدون اینترنت چطور این کار رو انجام بدیم؟

به جای اینکه پروژه رو مستقیماً روی سیستمعامل مشتری اجرا کنیم، تصمیم گرفتیم محیط اجرا رو هم همراه پروژه ببریم.
روی یک ماشین دارای اینترنت، پروژه رو Build کردیم و Dependencyها رو داخل یک Docker Image قرار دادیم. بعد همون Image رو به سرور مشتری منتقل کردیم و اجراش کردیم. بنابراین دیگه لازم نبود روی سرور مشتری npm install اجرا کنیم و Node.js و Dependencyها رو از صفر آماده کنیم.
مهمتر از همه، اجرای پروژه دیگه به اینترنت سرور مشتری وابسته نبود و به جای اینکه از مشتری بخوایم سرورش رو شبیه محیط توسعهی ما آماده کنه، محیطی که پروژه داخلش اجرا میشد رو خودمون همراه پروژه بردیم.
پس مشکل حل شد؟
بله، ولی چیزی که برای من از این تجربه مهمتر بود، خود Docker نبود.
ما دو کار انجام دادیم:
اول، Dependencyهای غیرضروری رو کم کردیم.
دوم، محیط اجرای Dependencyهای ضروری رو کنترل کردیم.
این دو تا در کنار هم باعث شدند Deploy کردن پروژه روی سروری که نه سیستمعامل مورد انتظار ما رو داشت و نه اینترنت، خیلی قابلکنترلتر بشه.
در نهایت، مشکل اصلی ما npm install نبود بلکه مشکل این بود که محیط اجرا رو بخشی از پروژه در نظر نگرفته بودیم.
این تجربه باعث شد دفعه بعدی که برای دیپلوی یک پروژه روی سرور مشتری آماده میشم یه سوال از خودم بپرسم:
اگر اینترنت روی سرور مشتری در دسترس نبود، آیا هنوز میتونیم پروژهمون رو Deploy کنیم؟
راستی اگر شما هم تجربه مشابهای از چالش های Deployment و ... دارید خوشحال میشم بخونمشون و درمورد راه حلشاش صحبت کنیم.