همهی ما دولوپرا کد میزنیم، اما بعضیها واقعاً با عشق کد میزنن. انگار کدنویسی بخشی از وجودشونه که از توی بلندگو داد میزنه: من یه مهندس نرمافزارم! و وقتی یه برنامهنویس دیگه بتونه با کدت حال کنه، به نظرم این خودش بخشی از مفهوم سنیوریتی محسوب میشه.

حالا این قضیه شد بهونهی شروع یه عشق واقعی.
وقتی برای توسعهی یک فیچر روی بخشی از کدهای یکی از برنامهنویسهای تیم کار میکردم، متوجه شدم کدهاش واقعاً اصل Open/Closed رو رعایت میکنن. این اصل برای بعضی از همکارا فقط در حد یه تعریف برای جوابدادن به سؤال مصاحبهست: «کلاس یا کامپوننت باید برای توسعه باز و برای ویرایش بسته باشه.»

اما این دوستمون فقط تعریفش رو بلد نبود؛ واقعاً درکش کرده بود و توی کدهاش پیادهاش کرده بود
نتیجه؟ برای اضافهکردن قابلیت جدید، لازم نبود مدام به کدهای قبلی دست بزنم و نگران خرابشدن بخشهای دیگه باشم.
وقتی نیاز داشتم بعضی از عملکردها رو توسعه بدم و از سرویسهای خارجی استفاده کنم. بعضی از این سرویسها هم از قابلیتهای جدید پشتیبانی نمیکردن
شروع کردم به کشیدن موهام که چرا اینقدر توسعهی یه تغییر ساده پیچیده شده!

اما وقتی کد رو بررسی کردم، متوجه شدم کامپوننتها وظایف مشخصی دارن و هرکدوم کار خودشون رو انجام میدن. همین رعایت اصل Single Responsibility باعث شده بود تغییرات جدید، درگیر پیچیدگیهای قبلی نشن.
چالشم حل شد؛ بدون اینکه مجبور بشم کل ساختار رو از نو بنویسم و حتی چند ساعت وقت اضافه هم آوردم که تونستم صرف توسعهی فردی و آموزش دیدن کنم.
به نظرم قواعد SOLID، بهعنوان بخشی از اصول Clean Code ، همیشه یکی از چالشهای برنامهنویسهای فرانتاند بوده؛ مخصوصاً وقتی پروژه بزرگتر میشه و تغییرات کوچک، کمکم هزینهی زیادی پیدا میکنن.
اما وقتی میبینی یکی از برنامهنویسهای تیمت این اصول رو فقط حفظ نکرده، بلکه توی تصمیمهای روزمرهی کدنویسی به کار گرفته، واقعاً لذت میبری.
اونجا بود که گفتم:
«عاشق کدهاش شدم.» ❤️
راستی شما هم اگر تجربهای از نوشتن کد تمیز سمت کلاینت دارید، خوشحال میشم در موردش بشنوم.