تعویق

آزالیا هر روز صبح snooze ساعتش را میزد و یکی دو ساعت بعد از زمان معین شده بیدار میشد. انقدر این کار را تکرار کرده بود که جز روتین های روزانه اش شده بود و در کلِ زندگیش رسوخ کرده بود. عادت کرده بود همچی را snooze کنه و به تعویق بندازه، وقتی یه موقعیت قابلیت snooze نداشت دچار استرس و تنش میشد. این قضیه بعد چند سال تبدیل به اعتیادش شد جوری که حتی تفکر و تمرکز روی مسائل مهم هم براش سخت شده بود و از تمام موقعیت هایی که نیاز به چالش فکری و حتی جسمی داشتند فراری بود. وقتی هم که روانشناس بهش گفت دچار post pone syndrome است بازم چون تمرکز و قدرت تفکری نداشت با بی نظمی جلسات درمانی هم نرفت. تا اینکه یکی از دوستاش که قدمت دوستی زیادی هم باهاش نداشت ولی خوب تونسته بود استعداد و هوش ذاتی آزالیا را کشف کنه شروع به کمک و همراهیش کرد.

اون دوست، آزالیا را با تمام وجوه تاریک شخصیتیش که این مسائل را به وجود آورده بودند آشنا کرد و نگذاشت مثل قدیم آزالیا از حقیقت و چالش فرار کنه، گرچه این میزان تنش و اضطراب عواقبی داشت.

ولی نتیجه کار به کشیدن این همه زجر می ارزید، لاقل اون دوست اینطور فکر می کرد و واسه استدلالش مثال هایی مثل شمس و مولانا یا حتی بودا را داشت.

ولی خوب اون دوست به این فکر نکرده بود که بچه عقاب ها از لحظه ای که توسط مادرشون از لانه مرتفعشون تو کوهستان به پایین پرت میشن از مادرشون متنفر میشن فارغ از اینکه اون فرصت زندگی و شکوه پرواز را بهشون هدیه داده.