ویرگول
ورودثبت نام
imanam
imanamبیست و سه ساله،دانشجوی سال پنجم رشته پزشکی،علاقه مند به ادبیات،فلسفه و سینما
imanam
imanam
خواندن ۳ دقیقه·۸ سال پیش

چگونه از دست غول چراغ جادو رهایی یافتم...(1)


قسمت اول:میهمان ناخوانده
قسمت اول:میهمان ناخوانده

داستان علاءالدین و غول چراغ جادو را به یاد بیاورید...

.

...و حالا داستان مهمترین چالش زندگی من را بخوانید:

...حدود چهار سال قبل من که نوجوانی ساده و خام بودم،با به خاک مالیدن پشتِ دیوِ هفت سرِ کنکورِ سراسری و قبولی در رشته خاص و مقبول کل اعضای خانواده،دوستان،آشنایان،همسایگان و سایر بستگان!1 اولین قدم هایم را در راه پزشک شدن برداشتم.رها شدن از فضای پر استرس کنکور از طرفی و ورود به محیط جدید دانشگاه و البته زندگی در خوابگاه از طرف دیگر،من را به عنوان پسری که تمامی سال های قبل را صرف درس خواندن کرده بود و چیز زیادی از زندگی نمی دانست به وجد آورده بود.من تشنه برقراری ارتباط با محیط، انسان ها و لمس تمامی حس های گوناگون زندگی-که تا آن زمان در محرومیت کامل از آن ها به سر می بردم- بودم.مدت کوتاهی از ورودم به دانشگاه نگذشته بود که هدیه قبولی ام را از پدر و مادرم گرفتم.اولین تلفن همراه هوشمند با سیستم عامل اندروید و اینجا بسرآغاز آشنایی من با چراغ جادوی زندگی ام بود.در همین اوان بود که سیلی از شبکه های اجتماعی مجازی(البته شبکه های اجتماعی پسا فیسبوکی )به سمت دنیای دیجیتال و کاربران آن شروع به حرکت کرد.

ابتدا شبکه های ساده تر همچون وایبر و لاین که بیشتر به مثابه یک پیام رسان بودند و به مرور شبکه های اجتماعی پیچیده تر،گسترده تر،کاربردی تر و بسیار سریع تر مثل اینستاگرام و تلگرام آمدند.وجود این شبکه های اجتماعی در آن برهه به من کمک می کرد که راحت تر با دیگران ارتباط برقرار کنم و توانایی های خودم را با هدف برقراری ارتباط با بقیه به نمایش بگذارم.این غول چراغ جادو به خوبی می توانست بدون اینکه زحمت عملی ساختن آرزو های مرا به خود بدهد،مرا راضی و خشنود نگه دارد.اقیانوسی از اطلاعات و سرگرمی ها برای پسری که تشنه دیدن و تجربه کردن دنیا بود و به او این امکان ساعت ها گشت و گذار میان صفحات،کانال ها و برقراری ارتباط با اشخاص مختلف را تنها با چند حرکت ساده انگشت را میداد.همه چیز خوش و خرم و راضی کننده به نظر می رسید تا اینکه با گذشت زمان غول قصه من،آن روی دیگر خودش را نشان داد.



با گذشت چند سال،من شاهد این مسأله بودم که نه تنها به هیچ یک از هدف هایم در زندگی نزدیک نشده ام بلکه بدتر از آن،به نظر می آمد که کنترل تمامی اعمالم به دست این غول بی شاخ و دم افتاده بود.ساعت ها به صورت دیوانه وار میان صفحات و رسانه های موجود در این فضا میچرخیدم بدون اینکه هیچ موضوع مورد علاقه یا کاربردی را مطالعه کرده باشم.روزانه صد ها متن و عکس را می خواندم و می دیدم بی آنکه ،پیش از رفتن به رختخواب حتی یک کلمه از آنها را به یاد بیاورم.برای من نه لذتی در انجام این کار بود و نه راه گریزی از آن .خودم به خوبی درک میکردم که هیچ احساس خوشایندی در حین این پرسه زدن ها به من دست نمی دهد،علاوه بر این پس از این کار،احساس سرخوردگی،درماندگی و شکست می کردم.روزهای خوش زندگی مجازی رفته بود و جای خودش را به این عذاب های روزمره داده بود.در طول این سفر های همراه با رنج و عذاب،با دیدن ظاهر زندگی دیگران و آواتارهایی2 که در این شبکه ها برای خودشان ساخته بودند،ویژگی های مثبت زندگیشان را با باطن زندگی خودم مقایسه می کردم و احساس یک بازنده مطلق را داشتم که نه تنها به هیچ یک از اهداف و خواسته هایش در زندگی نرسیده بود بلکه حالا روحیه و شادابی اش را هم از دست داده بود.درس خواندن برایم به دلیل ناتوانی در تمرکز بر متن های طولانی تر(بیش از 20 کلمه)،سخت و غیر ممکن شده بود.افت تحصیلی ام روز به روز شدید تر می شد و بسیار ضعیف و شکننده شده بودم.نگرانی و نارضایتی خانواده و دوستانم را از این وضعیت به وضوح حس می کردم.اما باز هم با وجود آگاهی از همه این مسايل،جدایی از تلگرام و اینستاگرام برایم غیر ممکن بود.

 ادامه دارد...
ادامه دارد...

ادامه دارد...

1)ای بابا پس خودمون چی؟؟؟؟

2) اواتار مفهومی از آیین هندوییسم است که به معنی تجسد مادی ایزدان به کار می‌رود،و در دنیای دیجیتال به معنای آواتار تصاویری که کاربران در اینترنت و به خصوص در تالار گفتگو برای کاربر خود استفاده می‌کنند. اما منظور نگارنده در اینجا شخصیتی است که فرد در دنیای مجازی از خود به بقیه نشان میدهد که گاها ممکن است کاملا مغایر با واقعیت باشد.

زندگیاینترنتشبکه های اجتماعیدلنوشتهانگیزشی
۲
۲
imanam
imanam
بیست و سه ساله،دانشجوی سال پنجم رشته پزشکی،علاقه مند به ادبیات،فلسفه و سینما
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید